In soera Al Kafh beschrijft Allah (swt) ondermeer het verhaal van Dhoel Qarnayn. Allah (swt) beschrijft in dit verhaal de vele reizen van Dhoel Qarnayn en zijn indrukwekkende ontmoetingen met diverse volkeren. Op één van zijn reizen ontmoet Dhoel Qarnayn een volk dat onderdrukt wordt door een ander volk genaamd Gog en Magog. Ten einde raad vraagt het onderdrukte volk aan Dhoel Qarnayn hen te helpen tegen Gog en Magog. Allah (swt) zegt:

"Zij zeiden: ‘O Dhoel Qarnayn, Gog en Magog stichten onheil op aarde, mogen wij u dan schatting betalen mits gij een afscheiding tussen hen en ons opricht?'." (Zie vertaling van de betekenissen van de Koran, soera Al Kahf 18, vers 94)

En Allah (swt) zegt:

"Hij antwoordde: ‘De macht waarmee mijn Heer mij heeft bekleed is beter, doch gij kunt mij met lichamelijke kracht helpen. Ik zal tussen u en hen een sterke afscheiding oprichten. Breng mij blokken ijzer'. (Zij deden dit) totdat hij de ruimte tussen de beide bergen had opgevuld. Toen zei hij: ‘Blaas', totdat (het ijzer) wit gloeiend werd. Nu zei hij: ‘Breng mij gesmolten koper, opdat ik het er overheen gieten kan'." (Zie vertaling van de betekenissen van de Koran, soera Al Kahf 18, vers 95 - 96)

Oftewel, met de Wil van Allah (swt) bouwde Dhoel Qarnayn een scheiding tussen het onderdrukte volk en hun onderdrukkers van het volk van Gog en Magog. Tussen twee bergen een immense muur van ijzer en koper, tot de top van beide bergen.

Allah (swt) zegt:

"Derhalve waren zij (Gog en Magog) niet in staat er overheen te klimmen, noch waren zij bij machte er doorheen te graven." (Zie vertaling van de betekenissen van de Koran, soera Al Kafh 18, vers 97)

De woordkeuze van Allah (swt) in dit vers doet begrijpen dat de scheiding gebouwd door Dhoel Qarnayn het volk van Gog en Magog niet in de nieuwe stand van zaken deed berusten. Want Allah (swt) zegt dat Gog en Magog niet "in staat waren", en deze manier van uitdrukken vertelt feitelijk dat Gog en Magog wel geprobeerd hebben om voorbij te komen aan de scheiding gebouwd door Dhoel Qarnayn. Dit in zichzelf is reeds een uiting van het verheven taalgebruik van de Edele Koran. Want er zijn verschillende manieren om duidelijk te maken dat Gog en Magog zich niet bij het bestaan van de scheiding neerlegden. De mens is in situaties als deze snel genijgd om een opsomming te geven van al hetgeen Gog en Magog geprobeerd hebben om voorbij de scheiding te komen. Dan zou men een zin geconstrueerd hebben als "zij probeerden dit, en toen dit, en toen dit, en toen dit, maar niets lukte". Maar, opsomming behoren niet tot mooie uitingen van taal. Zij zijn saai en doen de aandacht van de lezer verslappen en wegglippen. Daarom gebruikt Allah (swt) gewoon één enkel woord, een verbastering van de stam se - ta - ayn oftewel "niet in staat zijn", om precies hetzelfde duidelijk te maken. Namelijk dat Gog en Magog geprobeerd hebben om voorbij de scheiding te komen, maar dat zij hier niet in geslaagd zijn. Waardoor de aandacht van de lezer niet verslapt, maar waardoor de aandacht van de lezer juist wordt gegrepen. Er begint zich een film af te spelen in de gedachten van de lezer wanneer hij zich voor probeert te stellen wat Gog en Magog allemaal gedaan hebben om over de scheiding en door de scheiding heen te kunnen komen.

De aandachtige lezer valt verder iets op in hetgeen Allah (swt) zegt. En dat is het feit dat wanneer Allah (swt) spreekt over de pogingen van Gog en Magog om over de scheiding te klimmen, dat Hij (swt) dan een andere verbastering van se - ta - ayn gebruikt dan wanneer Hij (swt) spreekt over de pogingen van Gog en Magog om de scheiding te doorboren. Wanneer het gaat over de pogingen tot het beklimmen van de scheiding dan zegt Allah (swt) ista'oe, oftewel "zij waren niet in staat". Wanneer het gaat over de pogingen tot het doorboren van de scheiding dan zegt Allah (swt) istata'oe, wat ook "zij waren niet in staat" betekent. Bij de pogingen tot het doorboren van de scheiding voegt Allah (swt) dus een letter toe, namelijk de ta, en verwordt ista'oe tot istata'oe.

Om een stam voor eenzelfde woord, in dit geval "zij waren niet in staat", op verschillende te vervormen zou de onwetende persoon mogelijk uitleggen als een inconsistentie en dus een imperfectie. Echter, door een klein beetje kennis van de grammatica van de Arabische taal te koppelen aan diep denken wordt duidelijk dat het hier niet een imperfectie betreft, maar juist het tegenovergestelde. De toevoeging van de ta wanneer Allah (swt) spreekt over de pogingen tot het doorboren van de scheiding is eigenlijk een wonderbaarlijke vondst, iets prachtigs.

Voor wat betreft de grammatica, een algemene regel in de Arabische grammatica is dat door letters toe te voegen aan de vervorming van een stamwoord, het woord een specifiek eigen betekenis gegeven kan worden naast de betekenis van het stamwoord. In het geval van ista'oe is dat het volgende. Zoals gezegd betekent het woord ista'oe "zij waren niet in staat". Het woord istata'oe betekent eveneens "zij waren niet in staat", maar de toevoeging van de ta laat de intensiteit van de beschreven handeling toenemen. Ista'oe, met andere woorden, betekent dat zij niet in staat waren en dat dit al snel duidelijk was. Istata'oe betekent eveneens dat zij niet in staat waren, maar dat dit pas na grote inspanning duidelijk werd.

Als dit eenmaal duidelijk is, dan voor wat betreft het diep denken. Men zou zich af kunnen vragen waarom Allah (swt) het beklimmen van de muur tussen de twee bergen voor doet laten komen als een kleinere inspanning dan het boren van een gat door de muur. Zou dit niet eigenlijk andersom moeten zijn? Vereist het beklimmen van een berg niet een veel grotere inspanning dan het boren van een gat door een muur? Zou Allah (swt), met andere woorden, niet eigenlijk Istata'oe gebruikt moeten hebben bij de pogingen tot beklimming van de scheiding en Ista'oe bij de pogingen tot doorboren van de muur? Het nadenken op zoek naar een antwoord op deze vragen voegt in feite een geheel nieuwe dimensie aan het vers toe.

Het taalgebruik van Allah (swt) maakt namelijk duidelijk dat het volk van Gog en Magog voor de afscheiding stonden en allereerst probeerden er overheen te klimmen. Het taalgebruik van Allah (swt) maakt ook duidelijk dat zij zich al snel realiseerden dat het beklimmen van de scheiding een onmogelijke opgave zou zijn. Zij stonden voor de muur tussen de twee bergen, zagen hoe immens de bergen waren en zij realiseerden zich hoe immens die muur tussen de bergen wel niet moest zijn. En zij gaven het idee om de muur te beklimmen daarom al snel op, en probeerden dit dus slechts een weinig. Toen kwamen ze op het alternatieve idee om te proberen door de scheiding heen te bouwen. Het taalgebruik van Allah (swt) maakt duidelijk dat zij dit vervolgens tijden en tijden geprobeerd hebben, en dat zij veel meer inspanning hebben geleverd om de scheiding te doorboren dan om de scheiding heen te beklimmen. En natuurlijk was dit zo, want doorboren leek ten minste een mogelijkheid terwijl beklimmen van de muur duidelijk onmogelijk was. Dus boorden zij, en toen dit mislukte gaven zij niet op. Want er reste hen geen andere keuze dan te boren. Dus iedere keer nadat een poging tot doorboren van de muur mislukt was, ondernamen zij een nieuwe poging. En bij iedere nieuwe poging waren zij nog meer vastberaden om nu wel door de muur te boren, en werkten zij nog harder. Totdat, na een immense inspanning geleverd te hebben en na volledig uitgeput geraakt te zijn, zij niet anders konden dan tot de conclusie komen dat doorboren van de muur ook niet zou lukken.

Dit is derhalve een voorbeeld van de niet te evenaren eloquentie van de Koran. Middels één enkele letter doet Allah (swt) het verhaal van Gog en Magog tot leven komen. Het spel van Allah (swt) met de vervoeging van de stam se - ta - ayn resulteert erin dat de lezer het gevoel heeft dat hij werkelijk bij de pogingen van Gog en Magog aanwezig is. Het is alsof hij Gog en Magog voor zijn eigen ogen ziet zwoegen. En geen film kan op tegen de ervaring die resulteert uit het lezen van de beschrijving van Allah (swt) van de geschiedenis van het volk van Gog en Magog.

Voorwaar, de Edele Koran is een wonder!