Het was februari 1990 en de Sovjet Unie was een verslagen natie. De nog jonge staat, die was voortgekomen uit de communistische revolutie van Lenin in 1917, was dood en verloren. En met haar was de communistische ideologie ten onder gegaan. Voor het grootste deel van haar geschiedenis was deze Sovjet Unie in oorlog geweest met de "westerse wereld", in het bijzonder Amerika. Tijdens de Tweede Wereldoorlog waren de Sovjets nog bondgenoten geweest van Amerika en Groot-Brittannië. Maar dit bondgenootschap was gebaseerd op het hebben van een gemeenschappelijke vijand in de figuur van Nazi-Duitsland. Met beëindiging van de Tweede Wereldoorlog werd ook dit bondgenootschap beëindigd, en keerde de in feite "natuurlijke relatie" tussen genoemde landen terug. Deze natuurlijke relatie tussen de Sovjet Unie enerzijds en Amerika en Groot-Brittannië anderzijds, was de staat van Koude Oorlog. Want Amerika en Groot-Brittannië leefden volgens de kapitalistische ideologie. Zij geloofden in deze ideologie en nodigden de wereld tot deze ideologie uit. Terwijl de Sovjet Unie zich baseerde op de communistische ideologie en de wereld tot die ideologie uitnodigde. En het is natuurlijk voor ideologieën om te conflicteren met andere ideologieën. Want iedere ideologie denkt dat hij als enige juist is en dat al de andere ideologieën fout zijn.

In de Koude Oorlog leefden de Sovjet Unie en haar cliëntstaten op voet van oorlog met Amerika en haar cliëntstaten, zonder werkelijk handelingen van oorlog te verrichten. Er was altijd de dreiging van een gewapend conflict tussen beiden landen, zonder dat een gewapend conflict werkelijk bestond. Vandaar de beschrijving Koude Oorlog. Wat wel bestond was gewapend conflict tussen cliënten van beide grootmachten, zoals in Korea (1950 - 1953) en Vietnam (1959 - 1975), waar beide grootmachten één van de partijen in het conflict ondersteunde. Maar de meest voorname uiting van de Koude Oorlog was de voortdurende wapenwedloop tussen beide partijen. Beide partijen probeerden voortdurende betere wapens te ontwikkelen dan de ander, in de hoop een sterker leger te kunnen hebben dan de ander. Omdat dit zou voorkomen dat de ander aan zou vallen, en omdat dit een aanval op de ander mogelijk zou maken.

Het was ten gevolge van de Koude Oorlog dat de Sovjet Unie uiteindelijk ten onder ging in 1990. Er waren weliswaar ook interne oorzaken voor het verlies van de communistische ideologie in de strijd met het kapitalisme, maar het was de Koude Oorlog die deze interne oorzaken bloot legde en duidelijk voelbaar deed laten zijn. Of met andere woorden, de Koude oorlog deed de mensen in de Sovjet Unie realiseren dat hun systeem niet werkte, en daarom was het onvermijdelijk dat de communistische Sovjet Unie ten onder zou gaan.

Één van de belangrijkste interne factor achter de ten ondergang van de Sovjet Unie was bijvoorbeeld het onvermogen van het economisch systeem van de communisten om technologische vooruitgang te continueren en te gebruiken voor het verbeteren van de levensstandaard van de mensen. Het kan en mag niet gezegd worden dat de communisten geen technologische vooruitgang hebben gerealiseerd. Zij hebben per slot van rekening de eerste satelliet in een baan rond de aarde gebracht (Spoetnik), en zij hadden de eerste mens in ruimte (Joeri Gagaarin). Maar weinig tot niets van deze technologische vooruitgang sijpelde door naar het volk. De technologische vooruitgang werd benut om het Sovjet leger sterk te maken. Later, in de jaren '70 en '80, was de situatie zelfs zo dat op de levenstandaard van de mensen gekort werd om iets van de technologische vooruitgang te kunnen realiseren die noodzakelijk was om het leger sterk te kunnen houden. Dus de mensen ervoeren de technologische vooruitgang niet, zij ervoeren enkel achteruitgang. De producten die de mensen in hun leven gebruikten werden nooit verbeterd. En de producten waaraan de mensen gewend waren geraakt, waren op later moment niet meer voor haar beschikbaar. Omdat dezen voor het leger gereserveerd werden. Dit voedde de ontevredenheid onder de mensen tegenover de communistische ideologie. Hiernaast deed dit ook de export van Sovjet producten naar de rest van de wereld achteruit gaan. Want de Sovjet producten raakten technologisch achterhaald door westerse producten en konden hierdoor niet langer concurreren op de internationale markt. Omdat tegelijkertijd de Amerikanen hun invloed op de olieproducerende landen in het Midden-Oosten gebruikten om de olieprijs historisch laag te laten zijn, tussen de 10 en 20 dollar per vat van 159 liter, waardoor de Sovjet unie ook haar inkomsten uit de verkoop van olie op zag drogen, verdiende de Sovjet Unie ten gevolge van haar technologische probleem in de jaren '70 en '80 niet langer het geld dat zij nodig had om de benodigde buitenlandse goederen te kunnen kopen.

Toen het Sovjet leger in 1978 ook nog eens in de niet te winnen oorlog in Afghanistan verwikkeld raakten, toen kwam de Sovjet Unie op breken te staan. In 1978 trokken Sovjet troepen Afghanistan binnen om het te bezetten, waarop de Amerikanen de moedjahiddien (strijders in naam van God) van het Afghaanse Islamitische verzet van wapens en training voorzagen. Zo geraakte de Sovjet Unie verwikkeld in langdurige strijd die zowel in termen van mensenlevens als financiële middelen een grote kost met zich meedroeg. Uiteindelijk, in de jaren '80, kende overheid van de Sovjet Unie dan ook grote tekorten op haar begroting. Het leger verzwolg alsmaar grotere delen van de bestaande middelen, en er was daardoor geen geld meer om onderzoek naar technologische vooruitgang te financieren. En het kleine beetje dat nog aan financiële middelen beschikbaar was werd uitgegeven aan het leger, om die de concurrentie met de westerse legers te kunnen laten winnen. Zo bleef niets meer over voor het welzijn van de mensen, waardoor de levenstandaard van de mensen alsmaar verder achteruit liep. Uiteindelijk bracht dit de Sovjet Unie op haar knieën: haar gebrek aan middelen brak haar economie die niet meer kon concurreren met het westen, en de ontevredenheid onder haar bevolking brak de samenleving.

De Amerikanen waren vastberaden om de ondergang van de Sovjet Unie in 1990 te gebruiken om de Amerikaanse heerschappij over de wereld te verzekeren voor de volgende de decennia. Amerika was sinds de Tweede Wereldoorlog al de leider van de westerse wereld, in welk gebied haar economische en militaire macht geen gelijke kende. Maar de Sovjet Unie was al die tijd ten minste militair Amerika's gelijke geweest. Nu de Sovjet Unie politiek en economisch op haar kont lag wilde Amerika de toekomst van het gebied zo vorm geven dat enkel zijzelf als militaire supermacht over zou blijven. Dit streven deed Washington twee gebeurtenissen met grote implicaties inluiden in de Sovjet Unie.

Ten eerste werden grote delen van de Sovjet Unie gemotiveerd om zich af te scheiden. Zoals de Baltische staten Estland, Letland en Litouwen. Maar ook in Centraal Azië, waar republieken als ondermeer Kazakstan, Turkmenistan, Oezbekistan en Georgië tot bestaan kwamen. En aan de grens met Europa scheidden de Oekraïne, Armenië en Wit-Rusland zich af. Het drijvende land achter de voormalige Sovjet Unie, Rusland, bleef zo alleen over. En ten tweede kwamen het Internationaal Monetair Fonds (IMF) en de Wereldbank het land binnen, om het plan van Washington voor de economie van de voormalige Sovjet Unie ten uitvoer te brengen. De economie van de voormalige Sovjet Unie moest getransformeerd worden van een systeem geschoeid op de communistische ideologie naar een systeem geschoeid op de kapitalistische ideologie. En in dit proces moest de economie van de voormalige Sovjet Unie grondig vernietigd worden, zodat het decennia zou duren voordat Rusland ook maar weer op haar benen zou staan. Als onderdeel van dit plan werden al de onderdelen van de economie van de voormalige Sovjet Unie die van strategische waarde zijn, zoals energie en bewapening, verkocht aan een kleine kliek individuen met sterke banden naar Amerika. Dit alles vond plaats ten tijde van het presidentschap van Boris Yeltsin, en hierdoor werd de macht van de Russische staat gebroken. Dus waar eens de communistische partij in de Sovjet Unie de volledige controle had over het gebied, zowel de politiek als de economie, daar bleef uiteindelijk een overheid over in Rusland die feitelijk niets te zeggen had over haar eigen economie.

In 1991 organiseerde de Russische geheime dienst de KGB een staatsgreep tegen zittend president Gorbatsjof. De KGB Vladimir Kryoechov was tot in detail bekend waren met het spel dat zich afspeelde op achtergrond, oftewel met het Amerikaanse plan voor de Sovjet Unie. De revolutie was een poging tot verzet tegen het Amerikaanse werk om de Sovjet Unie uit elkaar te doen laten vallen en om haar economie te vernietigen. Maar de revolutie mislukte.

Eind 1999, vervolgens, werd voormalig KGB-agent Vladimir Putin president van Rusland. In 1999 was reeds duidelijk geworden dat de poging tot staatsgreep van 1991 had het Amerikaanse plan voor de Sovjet Unie enkel vooruit geholpen had. Na de poging tot staatsgreep, namelijk, had de opsplitsing van de Sovjet Unie versneld plaatsgevonden. En al de invloedrijke posities in de overgebleven Russische staat werden ingenomen door personen die het Amerikaanse plan ten uitvoer brachten. In de periode 1991 - 1999 werd vervolgens de volledige economie voor een appel en een ei verkocht aan de zogenaamde "oligarchen", een groep van omstreeks 20 mannen met sterke banden naar Amerika en Israël, die daarmee de ware machthebbers in Rusland werden. Maar onder Putin namen deze zaken al snel een wending. Putin is een trotse Russische nationalist die gelooft in de vrije markt. Zolang deze zich maar voorbeweegt onder controle van de staat. Vanaf zijn eerste dag als president van Rusland is Putin gefocust geweest op het terug onder staatscontrole brengen van de Russische economie. Het twintigtal oligarchen dat tijdens de ondergang van de Sovjet Unie de Russische economie had opgekocht werd door Putin dan ook voor de keus gesteld: ze mochten hun rijkdommen behouden als ze voortaan zouden luisteren naar de regering Putin, en in alle andere gevallen zouden ze alles verliezen. De oligarchen die het aanbod tot behoud van hun rijkdommen weigerden werden kapotgemaakt door de Russische staat onder Putin. Zoals Boris Berezovsky die tegenwoordig als politiek vluchteling in Londen leeft. En zoals Michail Chodorkovski, die Rusland's grootste oliemaatschappij voor een appel en een ei opgekocht had aan het begin van de jaren '90. Vlak voordat hij zijn onderneming Yukos zou verkopen aan de Amerikaanse oliegigant ExxonMobil werd hij wegens fraude en valsheid in geschrifte in de gevangenis gezet. Zijn bedrijf werd door de Russische staat failliet verklaard en al haar olievelden werden overgedaan op Gazprom het nationale oliebedrijf van Rusland. Roman Abramovics, daarentegen, ging akkoord met Putin. Hij behield zijn rijkdommen maar laat sindsdien zijn ondernemingen opereren volgens de wensen van de Russische overheid.

Zo heeft Rusland onder Putin een transformatie ondergaan en zich los geworsteld van de invloed van buitenlandse machten. Putin beëindigde niet de implementatie van het kapitalisme in Rusland, maar wat hij wel deed was de Russische economie terugbrengen onder controle van de Russische staat. Zodat de Russische economie niet langer ten gunste van Amerika zou opereren, maar ten gunste van de Russische staat. Voorbeelden van maatregelen die Putin heeft getroffen tegen de buitenlandse invloed in Rusland zijn ondermeer de al eerder genoemde omgang met oliebedrijf Yukos. Maar ook het feit dat de Britse oliemaatschappij gedwongen is geworden om haar belang in het immense Kovytka-olieveld te verkopen aan de staatsoliemaatschappij Gazprom. Net zo is SHELL gedwongen geweest haar belang in het Sakhalin 2-project in de Japanse Zee te verkopen aan Gazprom. En de Russische overheid oefent momenteel grote druk uit op het bedrijf TNK-BP, een samenwerking tussen de Britse oliemaatschappij BP en enkele Russische oligarchen waarin BP de controle heeft. De Russische overheid en de oligarchen TNK-BP werken samen om TNK-BP op te laten gaan in Gazprom, zodat ook TNK-BP terug onder controle van de Russische staat zou komen. Ook werkt Rusland al geruime aan versnelde afbetaling van haar schulden in het buitenland, zoals bij de "Club van Parijs" [1] en Zuid-Korea. En tegelijkertijd heeft Rusland duidelijk gemaakt dat het in de toekomst investeringen in "strategische industrieën" door buitenlanders wil beperken. Rusland heeft hiertoe een wet aangenomen die onder de "strategische industrieën" ondermeer olie & gas, defensie, burgerluchtvaart en de media schaart.

Ten gevolge van dit alles is de Russische economie terug onder de controle van de Russische staat. En groeit als nooit tevoren, in niet geringe mate geholpen door de hoge olieprijzen van de voorbije jaren daar Rusland één van 's werelds grootste producenten van olie en gas is. Dankzij de hernieuwde controle over de economie en de groei van deze economie is Rusland in staat geweest de middelen te genereren die noodzakelijk waren voor wederopbouw van het land, de infrastructuur en het leger.

Tegenwoordig wordt door de Russische staat jaarlijks meer dan 200 miljard Amerikaanse dollar uitgegeven aan herbewapening van het leger. Hierbij wordt de staat geholpen door de traditioneel sterke Russische defensie industrie, die door de knowhow opgedaan ten tijde van het communisme één van de grootste van de wereld is en die technologisch zeer vooruitstrevend defensie materieel vervaardigt. Grootschalige oefeningen worden eveneens weer georganiseerd voor het leger ondermeer samen met China als onderdeel van de Sjanghai Samenwerkingsorganisatie (SSO), iets wat in de periode 1991 - 1999 niet tot nauwelijks plaatsvond. Rusland laat ook haar immense zeevloot ook weer uitvaren in internationale wateren om daar te controleren en te oefenen. En haar luchtmacht voert terug verkenningsvluchten uit aan de grenzen van het luchtruim van landen als Amerika en Groot-Brittannië. Dit alles zorgt er voor dat het Russische leger terug sterk, getraind en voorbereid is.

Door haar economische basis en leger is het Rusland van vandaag de dag terug een wereldmacht. De staat heeft de controle over haar economische aangelegenheden herwonnen en heeft de buitenlandse invloed in het land teruggedrongen. En nu de stabiliteit in het land teruggebracht is, en de controle in het eigen land terug een feit is, nu kijkt Rusland weer naar buiten over haar eigen landsgrenzen. Nu probeert Rusland terug haar macht en invloed te gelde te maken door relaties aan te knopen met andere landen. Dit betekent dat Rusland nu terug een concurrent is van Amerika en Groot-Brittannië in de geopolitiek. Rusland gebruikt haar olie- en gasreserves om voor zichzelf relaties met andere landen te bouwen, en om relaties tussen andere landen te breken. Voorbeelden hiervan zijn de geplande aanleg van een pijpleiding naar Duitsland, waardoor de relatie met Duitsland is aangehaald en waardoor de Duitse relatie met Amerika verzwakt is; alsmede het recente conflict met de Oekraïne - alwaar Rusland met Amerika in de clinch ligt over wie de dominante buitenlandse invloed zijn - over de prijs van het gas dat Rusland aan dat land levert. Een conflict dat Rusland gebruikt om haar agenten in de Oekraïne te ondersteunen en om de agenten van Amerika te verzwakken. Haar hernieuwde economische stabiliteit en militaire macht heeft Rusland ook het vertrouwen gegeven om Amerika direct te confronteren. Bijvoorbeeld, nadat Amerika revoluties had georganiseerd in Georgië en de Oekraïne om de Russische invloed daar te breken organiseerde Rusland in Kirgizië een revolutie om de Amerikaanse invloed daar te breken. In Oezbekistan haalde zij de relaties met de tiran Karimov aan, en overtuigde zij hem om Amerika de toegang tot haar militaire basissen in Oezbekistan te ontnemen. En in Georgië gebruikt Rusland haar invloed in provinciën als Abgazië om onrust te creëren in het land, zodat de pro-Amerikaanse regering in Georgië verzwakt wordt (Dit laatste was overigens ook voor een deel een reactie op het Amerikaanse plan om Kosovo onafhankelijk te laten worden van Servië, waardoor Amerika de Russische bondgenoot in Europa Servië wilde verzwakken). En in antwoord op het Amerikaanse plan om in Polen en Tsjechië een luchtafweerschild te bouwen, zogezegd gericht op de onderschepping van raketten uit Iran maar in werkelijk gericht op Rusland, bood Rusland Amerika aan om samen te werken aan dit project. Amerika negeerde dit aanbod volkomen, waarmee Amerika duidelijk maakte dat dit luchtafweerschild werkelijk op Rusland gericht is. Rusland, met andere woorden, bracht Amerika in verlegenheid door haar werkelijke doelstellingen te openbaren voor het oog van de wereld. Verder zijn, zoals ook al eerder vermeld, Rusland en China een partnerschap aangegaan in de vorm van de Sjanghai Samenwerkingsorganisatie. Dit strategische samenwerkingsverband is overduidelijk gericht op tegenwerking van de Amerikaanse plannen in de regio. Het zelfvertrouwen in Rusland is zo groot dat Putin het in woorden zelfs direct opnam tegen Amerika, zoals toen hij in 2007 in Parijs het land sterk bekritiseerde. Putin stelde dat Amerika de wereld destabiliseert met haar buitenlands beleid, dat volgens Putin enkel ten doel heeft om Amerika zelf te bevoordelen.

Deze recente geschiedenis verklaard waarom Rusland tegenwoordig weer zo vaak in het nieuw is, en dan meestal negatief. Want Rusland is een bedreiging geworden voor de westerse belangen in de wereld. Tegelijkertijd schuilt in deze recente geschiedenis van Rusland een aantal belangrijk lessen voor de moslims. Één van deze lessen is dat het mogelijk is om een situatie te veranderen, dat het voor een staat mogelijk is om zich te ontworstelen aan het juk van de kapitalistische landen zoals Amerika. Een andere les is dat dit enkel mogelijk is indien een staat een krachtige overheid heeft die het land ontdoet van de buitenlandse invloed. En ten slotte dat het voorwaarde is om in het streven naar bevrijding juist niet relaties aan te knopen met de westerse imperialistische staten, omdat dit in de praktijk betekent dat men de leiband van de imperialistische staten om doet omdat men zichzelf van hen afhankelijk maakt, maar dat men moet proberen onafhankelijk te worden en blijven.

Vanuit het perspectief van de moslims is het ook goed nieuws dat het Rusland van Putin, en sinds kort diens opvolger Medvedev, is teruggekeerd aan het geopolitieke front. Niet omdat Rusland in haar buitenlandse beleid anders is dan Amerika, Groot-Brittannië, Frankrijk, of de andere landen met imperialistische ambities. Voor Rusland geldt namelijk net als voor al die andere landen dat het buitenlandse beleid gericht is op het realiseren van profijt. En niets anders. Dus net zoals er in het geval van Amerika geen sprake is van menselijkheid in het buitenlands beleid, is dit ook de realiteit het geval van Rusland. Hiervan getuigen ondermeer de brute Russische bezetting van Tsjetsjenië; de Russische steun voor de tiran Karimov in Oezbekistan, waar Rusland de soldaten leverde die de opstand in Andidjan neersloegen; de Russische vervolging van Islam in Rusland; en de Russische steun voor het moorddadige regime van Al Assad in Syrië. Het goede nieuws voor de moslims in de wederopstanding van Rusland is het feit dat de Amerikaanse hegemonie over de wereld gebroken is. Amerika dicteert de wereld niet langer, waarbij zij gans de wereld in kon zetten voor haar eigen doeleinden. De kapitalistische, imperialistische staten bevechten nu elkaar. Zij bevechten elkaar om profijt voor zichzelf te realiseren. Dit creëert een situatie waar de moslims gebruik van kunnen (en moeten) maken, zoals in het voorbeeld van Pakistan waar het conflict tussen Amerika en Groot-Brittannië aan de oprechte moslims van Pakistan de mogelijkheid geeft om de mensen op te roepen tot hervestiging van de Islamitische Staat Al Khilafa. En eenmaal deze Islamitische Staat hervestigt is, zal deze Staat gebruik kunnen maken van het conflict tussen de imperialistische naties. Al Khilafa zal namelijk de verschillende imperialistische staten, concurrenten als zij zijn van elkaar, tegen elkaar kunnen uitspelen. Door relaties met de één aan te knopen, daardoor de ander te hinderen in zijn plannen.