De vestiging van de Verenigde Staten van Amerika vond plaats in een tijdperk waarin de seculiere ideologie kapitalisme nog volop in ontwikkeling was. Dus nadat de leiders van de revolutie tegen de Britse overheersing van de "Nieuwe Wereld" in 1776 de onafhankelijkheid van de Verenigde Staten van Amerika hadden uitgeroepen, kwam op hun schouders de verantwoordelijkheid te liggen om de systemen te ontwikkelen waarmiddels deze Verenigde Staten geregeerd zouden moeten worden. Één van de kwesties waarover de leiders van de Amerikaanse Revolutie, de zogenoemde "Founding Fathers", kwamen te debatteren was de manier om de leiders van de natie te verkiezen, te weten de president en zijn assistent de vicepresident.

Verreweg de meesten van de Founding Fathers waren geen voorstander van een systeem waarin alle mensen van een natie tezamen komen om de leider te kiezen. Zij zagen in een dergelijk systeem feitelijk een bedreiging voor het nog maar kort gevormde Amerika. De Founding Fathers bestonden hoofdzakelijk uit leden van de elite van het nieuwe Amerika en zij waren van mening dat de meeste mensen eenvoudigweg niet genoeg onderwezen en geïnformeerd waren om correcte keuzes te kunnen maken in de kwestie van president en vicepresident. James Madison zei: "Democratieën zijn altijd spektakels van onrust en twist geweest; onverenigbaar met veiligheid voor het individu en het recht op eigendom; en over het algemeen net zo kort van bestaan als gewelddadig in hun einde". Het systeem dat de Founding Fathers derhalve overeen kwamen voor de verkiezing van president en vicepresident was het systeem van het Electoraal College ("Electoral College"). In dit systeem wordt iedere van de Amerikaanse staten een aantal kiesmannen toegewezen. Uiteindelijk hebben deze kiesmannen de taak om de president en de vicepresident te kiezen. Individuen worden in het ambt van kiesman benoemd nadat hierover in ieder van de Amerikaanse staten algemene verkiezingen zijn gehouden. Oftewel, in het Amerikaanse systeem kiest het volk de kiesmannen, en deze kiesmannen kiezen vervolgens de president en de vicepresident.

Volgens het oorspronkelijk idee van het Electoraal College moesten deze kiesmannen samenkomen om naar de eigen persoonlijke inzichten de president en vicepresident te kiezen. De kiesmannen moesten niet gebonden zijn aan de mening van de mensen die hen in de positie van kiesman gekozen hadden. Op deze manier dachten de Founding Fathers een systeem van democratie tot stand te brengen dat het voordeel in democratie, zijnde keuze voor de mensen, zou laten bestaan. Zonder het nadeel in democratie, zijnde keuze voor onwetende mensen en dus onjuiste keuze, te laten bestaan. Het grote (en volgens de Founding Fathers grotendeels onwetende en ongeïnformeerde) publiek zou immers enkel kiesmannen kiezen van onder de elite, wel onderwezen en wijze individuen die bekend zijn met wat nodig is om een staatsman te zijn. En aan deze kiesmannen zou dan de taak zijn om de echte president en vicepresident vast te stellen. Volgens dit idee wordt het algemene publiek wel betrok bij de verkiezing van president en vicepresident, waardoor de mensen niet het gevoel zullen krijgen dat zij in een dictatuur wonen en waardoor dus de kans op revolutie geminimaliseerd wordt. Maar zo kan tegelijkertijd verzekerd worden dat de beslissing betreffende de belangrijke posities van president en vicepresident niet aan de grillen van het grotendeels onwetende, onontwikkelde en ongeletterde publiek bloot staan.

Al snel, echter, bleek dat de rol van de kiesmannen zich niet ontwikkelde tot de rol die de Founding Fathers op het oog hadden. Reeds in 1816 was er de kritiek op de kiesmannen waarneembaar dat zij te veel de mening volgden van het gewone volk die hen tot kiesman hadden gekozen, en te weinig hun eigen meningen en inzichten. En dit is eigenlijk altijd de manier gebleven waarop de kiesmannen hun rol in het verkiezingsproces hebben ingevuld. Wanneer zij moeten stemmen voor president en vicepresident dan stemmen zij gewoonlijk op de personen waarnaar de voorkeur uit gaat van degenen die hen tot kiesman verkozen hebben. En niet noodzakelijkerwijs op degenen naar wie hun persoonlijke voorkeur uit gaat. Hieruit is geresulteerd dat tegenwoordig het systeem van het Electoraal College zo werkt dat de overheid van een staat de kiesmannen voor de staat benoemt. En bij de verkiezingen onder het algemene publiek kunnen de mensen dan enkel nog kiezen tussen de kandidaten voor het president- en vicepresidentschap. Degene van hen die de meeste stemmen krijgt, krijgt dan de stem van al de kiesmannen in deze staat [1].

In het systeem van het Electoraal College is de doorslaggevende stem dus niet bij de kiesmannen komen te liggen zoals de Founding Father voor ogen hadden toen zij dit systeem ontwikkelden. De doorslaggevende stem is bij het grote publiek komen te liggen. Dit betekent niet, echter, dat de controle van de elite over het proces van verkiezing van de president en de vicepresident, wat de Founding Fathers middels het systeem van het Electoraal College probeerden te realiseren, niet tot stand is gebracht. Dit kan duidelijk gemaakt worden door het proces te analyseren waarmee de kandidaten voor het presidentiële ambt tot stand worden gebracht, de zogenoemde "primaries", als ook het proces waarmee een president wordt gekozen uit de kandidaten voor dit ambt.

Onder het proces van de primaries moeten de leden van de verschillende politieke partijen in Amerika komen tot de aanwijzing van één individu die namens de partij kandidaat zal zijn voor het ambt van president. Zo moesten de leden van de Democratische Partij in voorbereiding op de presidentsverkiezingen een kandidaat kiezen uit ondermeer Barack Obama, Hillary Clinton, Joseph Biden, Christopher Dudd, John Edwards, Mike Gravel, Dennis Kucinich, Bill Richardson en Tom Vilsack. Buiten deze personen stelden nog twaalf andere , minder bekende personen zich op enig moment in dit proces verkiesbaar als "presidentskandidaat namens de Democratische Partij". De leden van de Republikeinse Partij moesten een kandidaat voor het ambt van president kiezen uit John McCain, Mike Huckabee, Mitt Romney, Ron Paul, Fred Thompson, Duncan Hunter en Rudy Guiliani. En buiten deze personen stelden nog vier andere, minder bekende personen zich op enig moment in dit proces verkiesbaar als "presidentskandidaat namens de Republikeinse Partij". Om het in de primaries tot kandidaat te kunnen schoppen moet een persoon beschikken over ten minste $100,000 aan campagnegelden. Zo is de wet. Echter, dit is slechts een formele voorwaarde. Om een serieuze kandidaat te zijn in de primairies is een campagnekas van ten minste $100 miljoen noodzakelijk, zo leert de recente geschiedenis. Iedereen met minder geld dan dit is namelijk kansloos gebleken tijdens de laatste paar verkiezingen. Dit geld is noodzakelijk om de publiciteit te kunnen kopen die nodig is om de aandacht van de kiezers te kunnen trekken. Voor degenen die zich als kandidaat namens één van de partijen in de presidentiële verkiezingen zullen mengen is een campagnekas van nog eens minstens $200 miljoen noodzakelijk. Wie als kandidaat niet aan deze bedragen kan komen, die zal niet de publiciteit kunnen kopen waarmee de bekendheid bij het grote publiek wordt gegenereerd die hem in de ogen van de mensen een serieuze kandidaat laat zijn.

Verreweg het meeste van dit geld wordt gegenereerd uit giften afkomstig van bedrijven en samenwerkingsorganen binnen bepaalde sectoren van de economie. Dit betekent dat de persoon die het wil schoppen tot serieuze kandidaat in de presidentsverkiezingen zich zal moeten inspannen om in de gunst te komen bij de elite van het land. Omdat de elite de financiering van de presidentscampagnes voor hun rekening nemen.

Bij de grafiek: Het budget voor campagne van de meest voorname kandidaten in de Amerikaanse presidentsverkiezingen van 2008. (bron: www.opensecrets.org)

Maar zelfs genoemde bedragen kunnen een kandidaat niet de publiciteit geven die nodig is om de verkiezingen tot president te kunnen winnen. Naast de publiciteit die gekocht kan worden heeft iedere kandidaat ook behoefte aan de gratis publiciteit die de media kan genereren. Met andere woorden, journalisten op televisie, radio en in de kranten zullen over de kandidaat moeten spreken wil hij bekend worden bij het grote publiek. En daarbij is het natuurlijk van belang hoe precies de media over een kandidaat berichten. Als de media slecht spreken over een kandidaat zal dit namelijk doorwerken in het denken van de kiezers, en als de media goed spreken over een kandidaat dan zal dit eveneens doorwerken in het denken van de kiezers.

Bij de foto: De meeste kandidaten voor het Amerikaanse presidentschap zijn bij het grote publiek feitelijk onbekend, omdat de media hen negeren.

Ook dit betekent dat de persoon die het wil schoppen tot serieuze kandidaat in de presidentsverkiezingen zich zal moeten inspannen om in de gunst te komen bij de elite van het land. Want de media in de Verenigde Staten van Amerika staat namelijk onder volledige controle van de elite. Zes ondernemingen controleren meer dan 90% van de nieuwsvoorziening middels televisie, radio en internet. En dit betekent dat slechts een handvol individuen bepaalt wat de mensen te zien en te horen krijgen aan meningen en opvattingen. Zij bepalen aan welke meningen en opvatting de mensen blootgesteld zullen worden, en waardoor de mensen dus beïnvloed zullen worden. En zij bepalen aan welke meningen en opvatting de mensen niet blootgesteld zullen worden, en waardoor de mensen dus niet beïnvloed zullen worden.

Bij de grafiek: Voor iedere kandidaat geeft de kolom links het totaal aantal vermeldingen in de media weer, en de kolom rechts het aantal positieve vermeldingen. (bron: www.journalism.org)

De conclusies die getrokken moeten worden uit deze realiteit van de processen die leiden tot de verkiezing van de Amerikaanse president zijn dat, ten eerste, de Amerikaanse elite middels hun geld beslist wie precies de kandidaten zullen zijn voor dit ambt. Ten tweede, dat de Amerikaanse elite middels hun controle over de media beslist wie van deze kandidaten bekend zullen zijn bij publiek en wie niet. En ten derde en laatste, dat de Amerikaanse elite middels hun controle over de media beslist aan wie de mensen uiteindelijk de voorkeur zullen geven en wie dus de verkiezing zal winnen.

Hieruit blijkt dat de democratie in de Verenigde Staten van Amerika ook vandaag de dag voortgaat zoals de Founding Fathers voor ogen hadden, want de elite van het land hebben de volledige controle binnen deze democratie, zij het op een manier die anders is dan de Founding Fathers probeerden te realiseren middels het systeem van het Electoraal College. En dit verklaart waarom de kernelementen van het Amerikaanse buitenlandbeleid bij zowel de Democraten als de Republikeinen hetzelfde zijn. Beide partijen zijn afhankelijk van de elite en dienen derhalve de belangen van de elite. En als het gaat over wat precies het doel moet zijn van het Amerikaanse buitenlandbeleid, dan bestaan er binnen de elite geen meningsverschillen: Amerika moet streven naar wereldhegemonie, en de wereld zo organiseren dat deze voortgaat op een manier die ten voordele is van de Amerikaanse elite. Wie de speeches van Obama en McCain over het buitenlands beleid er op naslaat zal dit zien. Beiden stonden een voortzetting van het beleid van "democratisering van het Midden-Oosten" voor, oftewel het bestrijden van Islam. Beiden gaven aan hiervoor de Amerikaanse inspanning in de oorlog in Afghanistan vergroten. Obama door soldaten uit Irak te halen en te verplaatsen naar Afghanistan, McCain door eenvoudigweg meer soldaten naar het Midden-Oosten / Centraal-Azië te sturen. Zowel Obama als McCain zagen Pakistan ook als een van de belangrijkste fronten in Amerikaanse oorlog tegen Islam. Beiden verklaarden samen te willen werken met de Pakistaanse regering om het onderwijssysteem van Pakistan minder Islamitisch te maken - een proces dat onder Bush Jr. op gang is gezet - en om het Pakistaan leger beter in staat te stellen oorlog te voeren tegen de moslims in het grensgebied tussen Pakistan en Afghanistan. Hierbovenop heeft Obama voorgesteld om Amerikaanse soldaten in te zetten in Pakistan in een oorlog tegen de moslims die zich niet aan de Amerikaanse plannen onderwerpen. Voor wat betreft de Palestijnse kwestie, Obama verklaarde hieromtrent dat het bestaan van de zionistische bezettingsstaat "fundamenteel rechtvaardig" is en dat Amerikaanse steun voor de zionistische bezettingsstaat "niet onderhandelbaar" is. Obama gaf ook aan voorstander te zijn van continuering van het beleid van Bush Jr. met betrekking tot Hamas, zijnde dat Hamas geïsoleerd moet worden en tegelijkertijd Fatah gesteund. McCain noemde zichzelf "trots, pro-Israël" en zei betreffende de Palestijnse kwestie dat Amerika de zionisten moet blijven voorzien van "willekeurige welke militaire middelen zij nodig hebben". McCain zei net als Obama dat Hamas geïsoleerd moet worden en Fatah gesteund. Betreffende Iran zei Obama dat een Amerikaanse militaire aanval "niet uitgesloten moet worden", terwijl McCain zei dat "de optie op de tafel moet blijven" [2].

Dat er bij de Amerikaanse verkiezingen toch sprake was van een echte concurrentie heeft te maken met de manier waarop men probeert dit doel te realiseren. Binnen de Amerikaanse elite bestaan verschillende meningen over de manier waarop Amerika hegemonie over de wereld zal kunnen realiseren. Deels heeft dit te maken met het feit dat sommige groepen voordeel hebben bij de manier waarop de neoconservatieven onder Bush Jr. geprobeerd hebben dit te realiseren, hoofdzakelijk de elite van de militaire industrie. Maar andere groepen binnen de Amerikaanse elite hebben juist geleden onder de manier waarop Bush Jr. de Amerikaanse hegemonie over de wereld probeerde te realiseren. Het barbaarse, platvloerse en gewelddadige optreden van Amerika onder Bush Jr. in de wereld heeft ertoe geleid dat feitelijk al de Amerikaanse industrieën (meest voornaam constructie en engineering) opdrachten verloren zijn aan hun internationale concurrenten uit landen als Duitsland, Frankrijk, Rusland, China en in mindere mate Groot-Brittannië. McCain stond meer in de lijn van Bush Jr. en verklaarde de genoemde doelen na te zullen streven op dezelfde wijze als Bush Jr. Voor deze reden werd hij gesteund door de elite met belangen in de militaire industrie. Obama staat zogenaamd voor verandering ("the change we need"), maar natuurlijk voor wat betreft methode en niet voor wat betreft doel, en werd daarom hoofdzakelijk gesteund door de elite met belangen buiten het militair industrieel complex.

Dit alles betekent dat niet verwacht mag worden dat de verkiezing van Barack Obama tot president van Amerika een echt grote verandering teweeg zal brengen. Want bij iedere Amerikaanse presidentsverkiezing zijn de serieuze kandidaten voor het ambt voorgeselecteerd door de elite. En de serieuze kandidaten staan dus allen voor de realisatie van eenzelfde doel, zijnde Amerikaanse hegemonie over de wereld zodat Amerika de wereld kan gebruiken tot haar eigen voordeel. De geschiedenis bewijst dit, evenals de uitspraken die Obama en McCain hierover gedaan hebben tijdens de verkiezingscampagne. En wie de boeken leest van Obama's adviseur op het gebed van buitenlands beleid, de meester-strateeg Zbigniew Brezinski, die zal zich realiseren dat Amerikaanse hegemonie over de wereld ook het primaire doel zal zijn voor Obama.

1 "Why the Electoral College is bad for America", George C. Edward III, Yale University Press, 2005

2 Council on Foreign Relations, www.cfr.org