Politieke analyse: Verkiezingsstrijd in Iran

De Islamitische Republiek Iran kwam middels een revolutie tot bestaan in het jaar 1979. Onder leiding van de sji'itsche leider ayetollah Roeholla Chomeini werd in dat jaar de seculiere Sjah verdreven. Het door de Sjah ingestelde dictatoriale seculiere systeem werd op dat moment vervangen door een democratisch systeem met Islamitische neigingen.

Robert Dreyfuss, in zijn boek "Devil's Game: How America helped to unleash fundamentalist Islam", zet uiteen hoe het nieuwe regime van ayetollah Chomeini in Iran in haar eerste dagen geholpen werd door Amerika. De CIA werkte nauw samen met de Iraanse geheime dienst om een tegen-revolutie te voorkomen, en verschillende leidende figuren binnen het Amerikaanse establishment, zoals Zbigniew Brezinski die toen evenals nu onder president Obama het buitenlandse beleid van Amerika bepaalde, ontmoeten de leiders van de revolutie, zowel in Iran als daarbuiten. Zo ontmoette Brezinski de nieuwe Iraanse premier in Teheran, en de minister van Buitenlandse Zaken en de Minister van Defensie in Algerije.

Onder de dekmantel van de gijzelneming door Iraanse studenten van medewerkers op de Amerikaanse ambassade in Teheran, begon Amerika vervolgens de Islamitische Republiek Iran in het geheim van wapens te voorzien. Toen nieuws hierover bekend werd was de zogenoemde "Iran-Contra" affaire geboren. Middels de wapensmokkel werd de Islamitische Republiek Iran bewapend door Amerika voor een oorlog tegen buurland Irak, dat geregeerd werd door de Britse agent Saddam Hoessein. Het Amerikaanse doel achter deze oorlog was de militaire, wetenschappelijke en technologische ontwikkeling van Irak door Saddam Hoessein, middels waardoor Groot-Brittannië haar invloed in het Midden-Oosten probeerde te vergroten, een halt toe te roepen.

De spil in de huidige onrust in Iran, Mir-Hoessein Moesavi, speelde een centrale rol in de Iran-Contra affaire. Mir-Hoessein Moesavi was één van de drijvende krachten achter de Iraanse Revolutie van 1979. Hij was minister van Buitenlandse Zaken van de Islamitische Republiek Iran tussen 1980 en 1981, en vervolgens minister-president tussen 1981 en 1989. In beide rollen was hij onderdeel van de organisatie van de wapensmokkel tussen Amerika en Iran. Moesavi was namens Iran in contact met de Iraanse wapenhandelaar en CIA-agent Manuchehr Ghorbanifar. Namens Amerika speelde de tegenwoordig zeer invloedrijke neo-conservatief Michael Ledeen een belangrijke als contactpersoon voor Ghorbanifar. Minister-president Moesavi was een voorname voorstander van de oorlog met Irak. Hieruit blijkt dat Moesavi ten minste destijds een Amerikaanse agent was, daar hij contacten onderhield met Amerika en in zijn rol als leider binnen het Iraanse establishment de Amerikaanse belangen verdedigde.

Deze geschiedenis van de Islamitische Republiek Iran verklaart de huidige algemene omstandigheden in Iran. Dus niet specifiek de huidige situatie naar aanleiding van de verkiezingen maar de meer algemene situatie waarbinnen de verkiezingen en de protesten naar aanleiding van de verkiezingen plaatsvinden. Deze algemene situatie is dat er binnen het establishment van de Islamitische Republiek Iran twee kampen bestaan. Enerzijds is er het meer religieuze kamp van degenen die men in de westerse media de "conservatieven" noemt, waartoe ondermeer president Ahmedinejad behoort. Anderzijds is er het kamp van degenen die men in de westerse media de "liberalen" noemt, waartoe Moesavi behoort maar ook iemand als voormalig president Akbar Hasjemi Rafsanjani.

Wat beide kampen delen is dat zij sinds de Islamitische revolutie hebben samengewerkt met Amerika, en in die rol agent voor Amerika in het grotere Midden-Oosten zijn geweest. Dit heeft zich geuit ondermeer in de Iran - Irak oorlog, maar meer recent in de Iraanse steun voor de plannen van de Amerikaanse neoconservatieven voor het Midden-Oosten. Bijvoorbeeld, na de Amerikaanse invasie van Irak was Iran het eerste land dat het bezette Irak erkende als een "onafhankelijke staat", om de Amerikaanse propaganda van "niet bezetting maar bevrijding van Irak" te ondersteunen. Verder beschikt Iran over grote invloed in Irak middels haar invloed op de sji'ieten daar. En Iran heeft haar invloed altijd gebruikt om de sji'ieten rustig te houden en mee te laten werken met de Amerikaanse bezetter. Bijvoorbeeld, iedere keer als het onrustig werd binnen het kamp Moqtada as Sadr, en deze dreigde zijn milities aan te zetten tot opstand tegen Amerika, dan vertrok Sadr plotsklaps naar Iran voor "studie" waarvandaan hij dan na enige tijd gekalmeerd terugkwam oproepende tot reconciliatie.

In Afghanistan helpt Iran de Amerikanen in het zuiden. Eevenals in Irak gebruikt Iran daar haar invloed op de sji'itische moslims om de situatie rustig te houden. Maar Iran investeert daar ook in de economie om de situatie van de mensen te verbeteren, in de hoop hen zo ondersteuners van de Amerikaanse plannen voor Afghanistan te maken.

Ook heeft Iran Amerika geholpen door het spel mee te spelen dat Amerika georganiseerd heeft om haar imperialistische concurrenten diplomatiek bezig te houden, te weten de Iraanse pogingen tot nucleaire proliferatie. In dit plan bekritiseert Amerika Iran continue zonder zich verder bezig te houden met een oplossing voor de kwestie, dit aan de Europeanen overlatende. Zo heeft Amerika geprobeerd Europa bezig te houden met een probleem dat niet echt een probleem is, zodat Amerika minder gestoord heeft kunnen werken aan uitbreiding van haar invloed op andere plaatsen in de wereld, zoals Libanon en Soedan.

Ten slotte heeft Iran Amerika gesteund in diens plan om Rusland militair machteloos te maken door de ontwikkeling van een anti-raket schild rond de grenzen van Rusland in Oost-Europa. Hierdoor zou de nucleaire capaciteit van Rusland grotendeels geneutraliseerd worden, waardoor Amerika haar dominante positie ten opzichte van Rusland zou kunnen garanderen. Iran heeft dit plan gesteund door juist op het moment dat Rusland sterk protesteerde tegen de Amerikaanse plannen de wereld media uit te nodigen voor de lancering van een nieuwe raket. Dankzij deze Iraanse actie kon Amerika de Rusissche argumenten tegen het anti-raket schild weerleggen, door te zeggen dat Europa beschermd moest worden tegen mogelijke nucleaire aanvallen vanuit Iran, en dat daarom het anti-raketschild gebouwd moest worden.

Wat beide kampen binnen het establishment van Iran verdeelt, echter, is hun visie betreffende de toekomst. Voor wat betreft het kamp van de religieus conservatieven, alhoewel zij tot dusver samengewerkt hebben met Amerika hopen zij in de toekomst onafhankelijk van Amerika te kunnen worden. Zodat zij meer profijt voor zichzelf zullen kunnen realiseren en minder aan Amerika zullen hoeven laten. Zij hebben zich gerealiseerd dat zij in hun regio enige macht en invloed hebben, hoofdzakelijk middels de invloed op de sji'itische moslims in de regio, en zij proberen deze macht en invloed te gebruiken om langzaam maar zeker meer onafhankelijk te worden van Amerika. Voor wat betreft het kamp van de liberalen, daarentegen, zij willen Iran ook in de toekomst in het vaarwater van Amerika mee laten gaan.

Dit is conflict dat zich meer algemeen op de achtergrond in Iran uitspeelt en de reden is voor de huidige onrust. Amerika probeert de positie van het liberale kamp te versterken ten opzichte van de positie van het kamp van de religieus conservatieven, om er voor te kunnen zorgen dat Iran een onderdanige agent van Amerika blijft. Daarom heeft Amerika de huidige opstand tegen de verkiezingsuitslag georganiseerd, om het kamp van de religieus conservatieven te laten weten dat zij niet zo machtig en invloedrijk als zij denken. En om hen te laten weten dat Amerika, als zij wil, hen morgen uit het zadel kan wippen ten gunste van iemand die wel volledig de plannen van Amerika ten uitvoer zal brengen, zonder zelf eisen te stellen. Kort gezegd, middels de opstand zegt Amerika tegen het kamp van de religieus conservatieven: onderwerp je aan ons zonder vragen en we delen iets van het profijt met je, of anders schoppen we je eruit en dan zul je niets van het profijt krijgen.

De argumenten voor deze visie op de politieke onrust in Iran op dit moment zijn de volgenden:

Ten eerste, de opstand aangevoerd door Moesavi is hoogst georganiseerd, waardoor bewezen wordt dat het hier niet om een spontane opstand door het volk handeld. De opstand is georganiseerd in de zin dat zij zich identificeerd met een kleur (groen); zij communiceert al haar activiteiten middels moderne media als TWITTER en Facebook; veel van de borden bij haar protesten zijn veelal in het Engels en dus gericht op publieke opinie buiten Iran; en zij heeft in Europa zelfs een officiële persvertegenwoordiger.

Ten tweede, CNN Arabisch heeft gemeld dat er in Iran, naar aanleiding van de verkiezingsuitslag, een coup gepleegd is door de de Revolutionaire Garde, de elite eenheid binnen het Iraans leger waartoe de huidige president Ahmedinejad ook behoorde. De officiele verkiezingscijfers zouden een overwinning hebben laten zien voor Moesavi, zo zij CNN, waarna de Garde ingegrepen zou hebben en Ahmedinejad tot president hebben verklaard. De Revolutionaire Garde wordt gedomineerd door de leden van het kamp van de religieus conservatieven. Amerika heeft het in 2007 opgenomen in de lijst van terroristische organisaties. Dus het CNN bericht zet het kamp van de religieus conservatieven in Iran onder druk.

Ten derde, zoals aangetoond is van Moesavi bekend dat hij een altijd een loyale agent van Amerika is geweest. Verder wordt hij in zijn opstand gesteund door twee andere loyale Amerikaanse agenten binnen het Iraanse establishment, namelijk Rafsanjani en Khattami. Het feit dat zij door de westerse media aangeduid worden met emotioneel geladen termen als "liberalen" of "hervormers", oftewel als het goede kamp, toont aan dat zij werken voor machten in de westerse landen.

En ten vierde, het kamp van de religieus conservatieven heeft middels een persverklaring op Press TV de Amerikanen er van beschuldigd achter de onrusten te zitten. Het noemde Amerikaanse inmening in de uitkomsten van de verkiezingen "ontoelaatbaar.