Amerika laat momenteel het Pakistaanse leger oorlog voeren in Pakistan tegen het volk van Pakistan. Amerikaanse raketten en onbemande vliegtuigen voeren met grote regelmaar aanvallen uit op doelen in Pakistan, en sinds einde april is het Pakistaanse leger bezig met een grote operatie in het noorden van land. Volgens Amerikaanse en Pakistaanse verklaringen zijn deze operaties, die aan duizenden mensen het leven hebben gekost en omstreeks 500.000 mensen hebben doen vluchten, gericht tegen de Taliban. Na Afghanistan, namelijk, zouden de Taliban nu ook Pakistan bedreigen. In het volgende een politieke analyse van deze gebeurtenissen.

Het belang van Pakistan

Om tot een correct begrip van de gebeurtenissen in Pakistan te kunnen komen is kennis van de realiteit van Pakistan noodzakelijk. Bijvoorbeeld moet men zich realiseren dat Pakistan, waaronder Baluchistan en the Noord-Westelijke Grensprovincie (NWFP), rijk is in natuurlijke mineralen zoals goud, koper, steenkool, olie en gas. Bijvoorbeeld, enkel in het gebied van Reko Diq, een kleine stad in Baluchistan, ligt omstreeks $65 miljard aan goud onder de grond. En in het rapport over Baluchistan van de Amerikaanse denktank de Carnegie Endowment for International Peace uit 2006 wordt gezegd dat Baluchistan beschikt over honderden miljarden barrels tot dusver onaangeroerde olie. Deze bodemrijkdommen verspreiden zich overigens tot in de landen die Pakistan omringen, zoals Afghanistan en de Centraal-Aziatische republieken

Bij de foto: De provinciën van Pakistan

Bovendien is Pakistan van strategisch belang vanwege haar ligging. Pakistan grenst aan het Midden-Oosten, het gebied dat de toekomst van de wereld kan bepalen vanwege de immense olievoorraden daar. De controle over deze olie geeft feitelijk controle over de wereld, zowel economisch als militair. De belangrijkste route voor de olie uit het Midden-Oosten is door de Perzische Golf, door de Hormuz-straat naar de Golf van Oman, en van daaruit door de Indische Oceaan naar de Golf van Aden, door Bab el Mandeb en door het Suez Kanaal in de richting van Europa en Amerika; of van daaruit door de Indische Oceaan naar de Malakka-straat in de richting van China en Japan. Pakistan kijkt uit op de Golf van Oman en is als zodanig van invloed op de transportroute van de olie uit het Midden-Oosten. Vooral wanneer de olie naar het oosten (China, Japan) getransporteerd wordt, omdat dit feitelijk voor de kust van Pakistan langs plaatsvindt.

Ook wordt Pakistan gezien als een mogelijke doorvoerhaven voor de olie en het gas uit Centraal-Azië. Door de Amerikanen wordt de route Turkmenistan-Afghanistan-Pakistan eigenlijk als enige optie gezien voor het transport van de olie en gas van de oostzijde van het Kaspische zee gebied. De alternatieven routes zijn op dit moment namelijk niet acceptabel voor Amerika. De alternatieve route door China wordt niet als optie gezien, omdat in de winning van olie en gas China een voorname concurrent van Amerika is waar Amerika dus niet afhankelijk van wil zijn. De alternatieve route door Rusland wordt niet als optie gezien voor dezelfde redenen. En de andere alternatieve route door Iran naar zee wordt niet als optie gezien vanwege de Amerikaanse boycot op handel met Iran, en de weerstand onder de zionisten tegen contacten met de Iraanse overheid.

Bij de foto: Het huidige Midden-Oosten

Ten slotte is Pakistan van geopolitiek belang vanwege haar eigen capaciteiten. Pakistan beschikt over alles dat een land nodig heeft om onafhankelijk en succesvol land te zijn. Het beschikt over een bevolking van bijna 200 miljoen mensen. Het beschikt over een grote hoeveelheid landbouwgrond, waardoor het land onafhankelijk kan zijn van de rest van de wereld voor wat betreft voedselvoorziening. Het kan ook beschikken over een arsenaal van hoog opgeleide, vooral aan westerse universiteiten, wetenschappers en geleerden, waardoor het onafhankelijk zou kunnen zijn van de rest van de wereld voor wat betreft de ontwikkeling van technologie en kennis. Het beschikt over een eigen militaire industrie, die, gebruik makend van het aanwezige technologisch en wetenschappelijk potentieel, op korte tijd zodanig uitgebouwd zou kunnen worden dat het land onafhankelijk wordt van de rest van de wereld voor wat betreft de vervaardiging van militair materiaal als tanks, raketten, vliegtuigen en slagschepen. En het beschikt over één van de sterkste legers in de wereld met zowel conventionele als nucleair uitrusting, waardoor het in staat is zichzelf te verdedigen tegen iedere buitenlandse bedreiging.

De Amerikaanse interesse in Pakistan

De Amerikaanse interesse in Pakistan resulteert uit al de vier genoemde eigenschappen van Pakistan. Amerika zoekt controle over de minerale rijkdommen van Pakistan, maar het is ook geïnteresseerd in Pakistan als onderdeel van de transportroute voor Centraal-Aziatische olie en gas naar westerse en oosterse markten. De Pakistaanse havenstad Gwadar speet hierbij een belangrijke rol. Om dit moment al bevinden de meeste Amerikaanse legerbasissen in Afghanistan zich langs de route die men wil gebruiken om aardgas uit Turkmenistan te transporteren naar Gwadar, zodat het daar op transportschepen geladen kan worden.

Ook in de Amerikaanse plannen voor het Midden-Oosten speelt Pakistan een belangrijke rol. De voorbije 50 jaar heeft Amerika gewerkt om de dominante macht te worden in dit gebied, in welk proces zij de invloed van Groot-Brittannië en Frankrijk bestreden heeft. Op dit moment heeft Amerika het gebied ook werkelijk stevig onder controle. In sommige landen door middel van militaire bezetting, zoals Irak. En in andere landen middels heerser die als agenten voor haar werken, zoals Syrië, Egypte, Iran en Turkije. De Amerikaanse controle betreft dus niet enkel de bronnen waar de olie gewonnen wordt, maar ook de transportroutes van de olie. Daarom heeft Amerika bijvoorbeeld een grote zeevloot permanent gestationeerd in Bahrain, de zogenoemde 5^e Vloot. Dit is om de Hormuz-straat onder controle te kunnen houden. Het is van grootste belang voor Amerika om controle over deze transportroute te behouden en om dit mogelijk te maken probeert zij de concurrerende imperialistische machten, zoals Groot-Brittannië en Frankrijk en sinds kort ook (weer) Rusland en China, uit de gebieden rondom deze transportroute weg te houden. Deze overweging speelde bijvoorbeeld ook in het Amerikaanse plan waaronder de Sovjet Unie in de jaren '80 van de vorige eeuw tot een oorlog in Afghanistan werd verleid. Door de Sovjets bezig te houden met Afghanistan kon Amerika hun aandacht weghouden bij het Midden-Oosten, en zo zelf ongehinderd werken om dit gebied onder controle krijgen. Vandaag de dag is China voor wat betreft controle over het Midden-Oosten een grote zorg voor Amerika. China probeert momenteel via handel voet aan de grond te krijgen in Pakistan, vooral in Gwandar, in de hoop op deze wijze te kunnen komen tot een militaire aanwezigheid onder het mom van "bescherming van economische belangen". Daarom probeert Amerika Pakistan stevig onder controle te krijgen. Zodat zij Pakistan kan gebruiken als buffer tussen het Midden-Oosten en China, zodat China niet kan werken in het Midden-Oosten.

Ten slotte, de mogelijk meest belangrijke reden voor de Amerikaanse interesse in Pakistan is de angst die Amerika heeft voor de terugkeer van de Islamitische Staat Al Khilafa. Amerika acht een Islamitische revolutie een reële mogelijkheid omdat zij weet dat de moslims tegenwoordig weer verlangen naar terugkeer van de heerschappij van de Wet van Islam. De Amerikaanse National Intelligence Counsil publiceerde in 2004 bijvoorbeeld het rapport "Mapping the Global Future", waarin de terugkeer van de Islamitische Staat Al Khilafa als een reële mogelijkheid wordt gezien tussen nu en het jaar 2020 ^[1] Dat Amerika angst heeft hiervoor blijkt duidelijk uit de verklaringen van haar (voormalige) politiek leiders. George W. Bush zei over degenen die werken voor de terugkeer van de Islamitische Staat: "Zij hopen een gewelddadig, politiek Utopia te stichten in het Midden-Oosten, welke zij Kalifaat noemen, waar over iedereen geregeerd zal worden met hun haatvolle ideologie". Dick Cheney zei: "Hun uiteindelijke doel, één die zij duidelijk verkondigen, is om een Kalifaat te vestigen van het gebied vanaf Spanje, door Noord-Afrika, door het Midden-Oosten en Zuid-Azië, helemaal tot in Indonesië. En daar zal het niet bij blijven". En Donald Rumsfeld zei: "Zij willen de huidige, gematigd islamitische regimes destabiliseren en een kalifaat vestigen, en een hand vol rechtsgeleerden laten beslissen wat iedereen in het land kan doen, om dan vanuit daar te verspreiden over gans de wereld van Indonesië tot het Midden-Oosten, Noord-Afrika en Zuid-Europa". Amerika ziet de terugkeer van het Kalifaat in een land als Pakistan als een grote bedreiging, omdat een ideologische staat zoals de Islamitische Staat Al Khilafa in Pakistan op korte termijn een grote bedreiging zou worden voor de Amerikaanse plannen voor de wereld.

Bij de foto: Pakistan's meest waardevolle bezit, haar Islamitische bevolking

Het Amerikaanse plan voor Pakistan

Om haar controle over het Midden-Oosten te kunnen handhaven heeft Amerika een plan gemaakt voor dit Midden-Oosten en de omringende gebieden die op het Midden-Oosten van invloed kunnen zijn. Dit plan wordt uiteengezet in de landkaart die werd gepubliceerd in een artikel door kolonel buiten dienst Ralph Peters in het Armed Forces Journal van juni 2006.

Bij de foto: Het "nieuwe Midden-Oosten" zoals Amerika dit tot stand wil brengen

Amerika wil het Midden-Oosten en de omringende gebieden die op het Midden-Oosten van invloed kunnen zijn opnieuw indelen door de landsgrenzen te veranderen, om deze gebieden eenvoudiger onder controle te kunnen houden. In dit plan wordt Pakistan, evenals Irak en Saoedi-Arabië, opgesplitst in verschillende kleine staten. De noordwestelijke provincies van Pakistan worden samengevoegd met Afghanistan, en Baluchistan wordt een onafhankelijke staat. Zo wordt hetgeen resteert van het huidige Pakistan een kleine, machteloze en afhankelijke staat die volledig overwelmd zal worden door India en die geen rol van betekenis meer zal kunnen spelen.

Om dit plan te realiseren hanteert Amerika dezelfde strategie als die het in Irak gehanteerd heeft sinds haar invasie. Het probeert onrust te stoken en instabiliteit te creëren in Pakistan. Daarom bevinden zich in Pakistan geheime Amerikaanse eenheden van de CIA en FBI, en ook huurlingen van Blackwater, met de opdracht om chaos aan te moedigen in het land. Net zoals in Irak probeert men de verschillende bevolkingsgroepen tegen elkaar op te zetten door bomaanslagen te organiseren. Specifiek in Pakistan proberen ze de bewoners van het stammengebied, oftewel de westelijke grensgebieden, op te zetten tegen het Pakistaanse leger en de politiediensten. Tegelijkertijd ondersteunt Amerika organisaties zoals het Baluchistan Bevrijdingsleger met geld en wapens, precies zoals ze in Irak gedaan hebben met het Koerdistan Bevrijdingsleger.

Sommigen van Amerika's meest ervaren en vooraanstaande ambtenaren overzien dit werk in Pakistan. Ten tijde van het presidentschap van George W Bush was dit John Negroponte, en nu onder Obama is dit Richard Holbrooke.

John Negroponte was tijdens de jaren ‘80 van de vorige verantwoordelijk voor de ten uitvoer brenging van het Amerikaanse beleid voor Midden- en Latijns-Amerika. Dit beleid gebruikte doodseskaders om agenten van Amerika als (tirannieke) leiders geïnstalleerd te krijgen in Midden- en Latijns-Amerika en om dezen in het zadel te houden. Zij vermoordden de politieke oppositie en zij artelden op grote school om de volkeren van Midden- en Latijns-Amerika tot zwijgzame volgers van de pro-Amerikaanse leiders te maken. In 2004, na de Amerikaanse invasie van Irak, werd Negroponte de eerste Amerikaanse ambassadeur voor Irak. In deze positie speelde hij een grote rol in de organisatie en aanmoediging van sektarisch geweld in Irak, om zo het verzet tegen de Amerikaanse overheersing van Irak te kunnen verdelen en breken.

Het verleden van Richard Holbrooke leest als een geschiedenisboek over de meest misdadige gebeurtenis in de Amerikaanse buitenlandse politiek. Holbrooke spreekt vloeiend Vietnamees en werd daarom door president John F. Kennedy als adviseur naar Vietnam gestuurd terwijl het Amerikaanse leger daar vocht. Holbrooke was zo ondermeer betrokken bij operaties zoals "Speedy Express" in de Mekong-Delta, waarbij tussen de 5.000 en 7.000 Vietnamese burgers vermoord werden door het Amerikaanse leger. In 1966 kreeg Holbrooke vervolgens een positie in het Witte Huis als Vietnam-adviseur voor president Lyndon B. Johnson. Onder president Johnson escaleerde de Amerikaanse oorlog in Vietnam. Hij liet het land door luchtbombardementen in de as leggen, waarbij miljoenen mensen om het leven kwamen. Vervolgens werd Holbrooke assistent van de Amerikaanse "Secretary of State (minister van buitenlandse zaken)", verantwoordelijk voor Oost-Azië en het Pacifisch gebied. In deze rol overzag hij ondermeer de Amerikaanse relatie met generaal Suharto, de dictator van Indonesië, die op dat moment namens Amerika Oost-Timor bezet hield. Holbrooke zorgde voor Amerikaanse militaire steun voor het Indonesische leger om dit mogelijk te maken. Omstreeks 100.000 Timorezen werden in het eerste jaar van deze bezetting vermoord. Ten slotte was Holbrooke ook betrokken bij de Balkan-oorlog. Als architect van het Dayton Akkoord was hij degene die ervoor zorgde dat het Amerikaanse plan voor de Balkan, zijnde vermindering van de Russische invloed door opsplitsing van Joegoslavië, een succesvol einde had. Holbrooke zorgde ervoor dat Amerikaanse soldaten permanent in het gebied gestationeerd zouden worden, zodat de nieuw ontstane staten allen onder controle van Amerika zouden staan. En hij zorgde ervoor dat Servië in een onhoudbare economische positie werd gemanoeuvreerd, waardoor het latere afsplitsing van provinciën zoals Montenegro en Kosovo, die door de afsplitsing onder volledige controle van Amerika kwamen, niet kon tegenhouden.

De huidige situatie in Pakistan

Onder Obama is de focus van het Amerikaanse buitenlandbeleid gedraaid van Irak naar Afghanistan en Pakistan. Hierbij beweert Amerika dat de Afghaanse Taliban vanuit Pakistan bevoorraad en geholpen worden. En zij beweren dat de Taliban in Pakistan werken aan een revolutie en de Pakistaanse hoofdstad Islamabad tot op enkele kilometers genaderd zouden zijn. Middels deze retoriek probeert Amerika twee hoofdzaken te realiseren:

Ten eerste, international steun voor het Amerikaanse plan voor Afghanistan en Pakistan. Het is namelijk welbekend dat Pakistan over nucleaire wapens beschikt. Door te beweren dat de Taliban in zowel Afghanistan als Pakistan vecht, en dus dat er een mogelijkheid bestaat dat de Taliban nucleaire wapens in handen krijgen, wordt de wereldopinie bespeeld, waardoor andere landen aangemoedigd worden om Amerika militair en logistiek te ondersteunen.

En ten tweede, een burgeroorlog in Pakistan door een oorlog van het Pakistaanse leger in de westelijke grensgebieden van Pakistan te rechtvaardigen. Het Amerikaanse doel van deze oorlog, die momenteel dus gaande is, is om zowel de operationele capaciteit van het Pakistaanse leger kapot te maken, door het Pakistaanse leger haar middelen op te laten maken; als om de bereidheid van het Pakistaanse leger om te vechten kapot te maken, want door de moslimsoldaten te laten vechten tegen andere moslims wordt hun moraal vernietigd; als om de steun onder het volk voor het Pakistaanse leger te vernietigen. Zo wordt hetgeen Pakistaan in potentie een bedreiging laat zijn voor de Amerikaanse belangen vernietigd, en zo wordt het makkelijker gemaakt voor Amerika om de opdeling van Pakistan mogelijk te laten worden, omdat Pakistaan geen middelen meer zal hebben om zich hiertegen te verzetten.