De afgelopen week heb ik in de Nederlandse media twee maal een gelijkaardige opmerking horen komen van moslim vrouwen. De eerste keer was op televisie in het programma Premtime, waarin een Marokkaanse dame uit de Tweede Kamer werd geïnterviewd. De tweede keer in de geschreven pers waarin geïnformeerd werd over een debat tussen moslims, georganiseerd door de gemeente Rotterdam. In beide gevallen werd gesteld door moslim dames die er voor gekozen hebben zich niet te kleden in overeenstemming met de Islamitische wetgeving, dat dit een zaak tussen hen en Allah (swt) was. In Rotterdam werd dit standpunt met een groot gejuich vanuit de zaal ontvangen. Op dit standpunt zou ik willen reageren.

De reden voor de vrouwen om dit standpunt in te nemen lijkt mij duidelijk. Ze hebben het gevoel dat ze door andere moslims worden beoordeeld en veroordeeld op hun weigering het leven te leiden volgens de Islamitische wetgeving - misschien hun familie, de buurtgenoten of gewoon vrienden en vriendinnen. En waarschijnlijk is dit gevoel dat zij hebben terecht en worden zij hierop ook werkelijk beoordeeld door andere moslims. En meestal niet positief kan ik me indenken.

Met de stelling "dit is iets tussen Allah en mijzelf" proberen beide dames andere moslims duidelijk te maken dat dezen, naar hun mening, niet het recht hebben over anderen te oordelen en dit voortaan achterwege zouden moeten laten. Nu, ik wens duidelijk te maken dat mijn reactie hier niet op individuen persoonlijk gericht is. Evenzo reageer ik niet enkel omdat ik vind dat een vrouw een hoofddoek moet dragen. Het gaat mij erom dat steeds vaker moslims hun gedrag rechtvaardigen en de houding van anderen tegenover hun gedrag dicteren door te zeggen dat dit enkel een zaak tussen het individu zelf en Allah (saw) is, iets wat verder niemand anders aangaat.

In de westerse opvatting over het leven speelt vrijheid een centrale rol. Mensen hier spreken altijd over persoonlijke vrijheid, de vrije keuze te doen en laten wat je wilt. De reden hiervoor ligt in het idee dat de mensen denken dat zij enkel gelukkig kunnen worden in het leven indien zij voor zichzelf de keuzes mogen maken. Sowieso denk ik dat dit idee niet juist is en naar mijn mening geeft de realiteit van alledag me hierin gelijk. Dit idee, dat iedereen maar moet doen wat hij of zij zelf wil, heeft geresulteerd in een samenleving waarin het ieder voor zich is, waar niemand zich noch verantwoordelijk voelt voor anderen en waarin niemand meer rekening houdt met anderen. Maar dit terzijde. In Islam is dit anders en bezit een mens niet deze gewenste vrijheid zelf al zijn keuzes te kunnen maken. Men heeft een vrije keuze Islam te accepteren of niet, maar na deze keuze gemaakt te hebben behoort men als moslim te leven volgens de islamitische wetten. Daar deze manier van leven komt van Allah (swt), de Schepper der Werelden en der Mensen, is deze ordening van het leven naar mijn stellige overtuiging zonder twijfel tevens de beste manier van leven.

Het verschil tussen de westerse manier van denken en de islamitische manier van denken is dus dat "doen wat je zelf wilt" goed is binnen de westerse visie, terwijl volgens Islam dit slecht is voor zowel het individu als voor de samenleving. Islam heeft over alles in het leven geoordeeld en het heeft alles in het leven geordend; een feit dat geen weldenkend moslim zal ontkennen. Islam, als zodanig, ordent niet enkel de persoonlijke relatie van een mens met zijn Schepper. Islam ordent teven de relatie die een mens heeft met zichzelf (denk aan de spijswetten, bijvoorbeeld) en de relatie die de mensen onderling hebben (denk bijvoorbeeld aan het huwelijk versus zina). Bij ieder oordeel over een handeling of feit heeft Islam niet alleen het nut voor het individu in overweging genomen maar tevens naar de invloed van de handeling of het feit op de samenleving gekeken. Oftewel de invloed van de handeling of het feit op de relaties tussen de mensen. Daarmee, het overtreden van de wetten van Allah (swt) is dus niet enkel iets tussen het individu en Allah (swt), omdat de realiteit is dat ook de samenleving hierdoor wordt beïnvloedt. Aldus lijkt het mij vanzelfsprekend dat iedere moslim, als lid van de samenleving, het recht heeft zich uit te spreken tegen wat hij ervaart aan overtredingen van de wetten van Allah (swt) - of het nu de kledingvoorschriften voor de vrouw of de man betreft, het nuttigen van alcohol of het verzaken van de plicht van aanbidding - omdat dit direct op hemzelf van invloed is.

Dit is mijn eerste argument tegen de stelling dat ik geen recht heb te oordelen over andere moslims die de wetten van Allah (swt) overtreden. Dit gedrag beïnvloedt mij uiteindelijk, of mijn familie, of de samenleving waarin ik en mijn familie leven - direct of indirect.

Maar, als moslim, omdat Islam alles in het leven geordend heeft, moeten we ook het antwoord op de vraag of ik als moslim nu het recht heb om te oordelen over anderen, of misschien niet, in Islam zoeken. Met andere woorden, ik wil duidelijk maken dat men ook de houding die men aan dient te nemen tegenover moslims die de wetten van Islam overtreden in Islam zelf dient te zoeken.

De Profeet (saw) zelf heeft een uitspraak gedaan over de houding die moslims dienen aan te nemen wanneer ze worden geconfronteerd met een munkar. Het is overgeleverd dat de Profeet van Allah (saw) heeft gezegd:

"En wie een munkar waarneemt, laat hem er met zijn handen een eind aan maken. En wie hiertoe niet in staat is, laat hem tegen de munkar uitspreken. En wie hiertoe niet in staat is, laat hem in zijn hart van de munkar afstand nemen; maar dit is de zwakste vorm van iman."

Dit maakt duidelijk dat het accepteren van de munkar voor de moslim geen optie is. De Profeet (saw) heeft de moslims drie mogelijke reacties toegestaan op de ervaring van een munkar.  Anderzijds, enkel in het hart afstand nemen van de munkar, enkel in het hart de handeling veroordelen, is de zwakste uiting van iman. Überhaupt niet oordelen over de waargenomen munkar zou beteken dat de moslim over gans geen iman beschikt.

En buiten dit, Allah (swt) heeft gezegd:

"En laat er onder jullie zijn een groep die oproept tot het goede (Islam), die gebiedt wat juist (ma'aruf) is en die het kwade (munkar) verbiedt; en zij zijn degenen die zullen slagen" (Aali Imraan-104)

Allah (swt) zelf zegt dat deze mensen, deze groep, degenen zijn die zullen slagen in het hiernamaals.

Dit is mijn tweede argument tegen de stelling dat ik geen recht heb te oordelen over andere moslims die de wetten van Allah (swt) overtreden. Het is een Goddelijke verplichting.

Concluderend, ik zou dus willen zeggen dat hetgeen ik hier op reageer, de stelling dat de moslims niet over elkaar mogen oordelen, niet een Islamitisch idee is. Het is een typisch voorbeeld van een westerse manier van denken die sommige moslims in onwetendheid hebben overgenomen. Deze mening is geen Islamitische mening en daarom niet een mening die de moslims zouden moeten overnemen. De juiste houding, die staat of valt met een juist begrip van Islam, is uiteengezet geworden door de Profeet (saw) zelf. Dit is de houding die de moslims aan dienen te nemen. We zijn niet een verzameling individuen, noch in Nederland, noch in onze eigen landen, maar we maken deel uit van een samenleving. En daarom moeten we bij onze handelingen de invloed hiervan op de samenleving mee in ogenschouw nemen, en behoren we een reactie van de samenleving - zolang deze is gebaseerd op een valide Islamitische mening - het respect te tonen die het verdient. Ook al staat deze mening ons tegen.

Redactie Expliciet Magazine: De moslims dienen te begrijpen dat de juiste manier om werkelijk aan de munkar in al haar vormen een einde te maken, de stichting van de Khilafah is. De Islamitische Staat waarin weer met Islam wordt geregeerd en waarin de munkar in zijn geheel wordt verboden.