Redactie Expliciet Magazine: Islam kent een geschiedenis van pogingen om haar ideeën te beïnvloeden en te vergiftigen. In het begin van Islam waren dit pogingen om de overleveringen van de Profeet (saw) te vervuilen met leugens. De reden voor de verschillende bekende Imams om de overleveringen waarvan zij de authentiteit konden bewijzen te bundelen. Het is eerlijk te zeggen dat latere aanvallen op de ideeën van Islam, tezamen met het gebrekkig begrip van de werkelijke ideeën van Islam onder de moslims zelf, het einde hebben ingeluid van de Islamitische Staat. Ook nu, 83 jaar na het eind van de Islamitische Staat, worden de ideeën van Islam doorlopend aangevallen in de media, in een poging de moslims in de war te maken of te houden. Derhalve in Expliciet Magazine ditmaal een commentaar op twee van die aanvallen, de creatie van het idee dat het de huidige "niet-islamitische ideeën" van de moslims verantwoordelijk zijn zowel terrorisme als de materiele achterstand van de islamitische landen.

Momenteel worden overal in de wereld dezelfde discussie gevoerd. Over de relatie terrorisme en Islam en over de relatie materiele achterstand van de islamitische wereld en Islam. In eerste instantie was dit een discussie gevoerd door buitenstanders in deze materie. Het was in de westerse wereld dat deze discussie begonnen zijn. Hier zijn politici begonnen te praten en te filosoferen over de relatie tussen Islam en terrorisme, Islam en achtergesteldheid van de islamitische wereld, Islam en de moslims, et cetera. Langzaam maar zeker worden deze discussies ook in de islamitische wereld overgenomen, een goede zaak volgens velen.

De heersende mening in het westen, de mening die het sterkst naar voren wordt gebracht, is dat de moslims verantwoordelijk zijn voor zowel hun eigen achtergesteldheid en voor terrorisme, niet Islam. Het probleem wordt gelegd bij de manier waarop de moslims Islam zien. Het probleem wordt gelegd bij de extremistische, fundamentalistische moslims. Onlangs vatte de Nederlandse krant Het Nederlands Dagblad een aantal reacties uit de islamitische wereld op deze discussies samen. Voor beiden is veel aandacht geweest in het westen, op dezelfde manier dat in het westen aandacht wordt gegeven aan "moslim"-vrouwen die ageren tegen de hoofddoek, en tezamen geven ze een goed beeld van wat niets minder is dan een poging de moslims het vertrouwen in hun ideeën te ontnemen.

Een van de reacties waar het om gaat is een artikel in de pan-Arabische krant Al- Sharq Al-Awsat (uitgegeven in Londen, Groot-Brittannië, red.) door Abdel Rahman al-Rashed, directeur van de Arabische nieuwszender al-Arabiya, met de titel "Een Onschuldige Religie is nu een Boodschap van Haat"[1]. In zijn betoog stelt Al-Rashed vast dat gezien het feit dat al de terroristen van vandaag moslims zijn, de huidige Islam in feite de oorzaak is van de ellende die terrorisme veroorzaakt in de wereld.

Bij het tweede onderwerp van Islam en de achtergesteldheid van de islamitische wereld gaf voormalig vice-president van Maleisië, Anwar Ibrahim, in een recent interview met de New York Times een vervolg aan een reactie eerder door Generaal Musharraf van Pakistan in de Washington Post. Beiden beschuldigen de moslims ervan zelf verantwoordelijk te zijn voor hun achtergestelde positie in de wereld. Anwar Ibrahim stelt verder dat de oorzaak voor deze achtergestelde positie gelegen ligt in de afwezigheid van leiders met legitimiteit in de islamitische landen. Dit, op zijn beurt, stelt hij, is weer het resultaat van de weigering van de moslims verantwoordelijkheid te nemen voor hun daden. Anwar Ibrahim verklaarde dat, naar zijn mening, willen de moslims vooruitkomen in de wereld, zij eerst eens op zouden moeten houden de schuld voor hun eigen falen te leggen bij de Amerikanen en de Zionisten, maar te rade zouden moeten gaan bij hun eigen leiders[2].

Deze beide artikelen, van al-Rashed en Anwar Ibrahim, werden door het Nederlands Dagblad samengevat in het artikel "Moslims in debat over terrorisme" van 14 september 2004:

"Moslims in debat over terrorisme"

CAIRO - De afkeer die wereldwijd gevoeld werd nadat er zo'n 335 mensen in Beslan vermoord waren door Tsjetsjeense separatisten, was ook in de Arabische wereld aanwezig. Regeringen en kranten in Arabische landen hebben de actie scherp veroordeeld.

Omdat bij de gijzeling veel kinderen betrokken waren, is er binnen de moslimgemeenschap behoefte ontstaan aan een debat over wat men kan doen om wat velen zien als een kleine en verachtelijke achterban, in het gelid te krijgen. ,,Het staat vast dat niet alle moslims terroristen zijn, maar het staat ook vast, hoe pijnlijk dit ook is, dat bijna alle terroristen moslims zijn", schreef Abdel Rahman al-Rashed, directeur van de Arabische nieuwszender al-Arabiya onlangs in een grote Arabische krant. ,,Wat zegt dit ons over onszelf, onze gemeenschap en onze cultuur?"

Drie jaar na de aanslagen van 11 september 2001 - toen de afkeer van het geweld getemperd werd doordat velen vonden dat de Verenigde Staten kregen wat ze verdienden - zijn deze ambivalente gevoelens onder enkele invloedrijke personen veranderd in een behoefte aan zelfonderzoek. De zelfmoordaanslagen in Irak en een door al-Qaeda gepleegde aanslag in Saudi-Arabië, vorig jaar, waarbij voornamelijk Arabieren de dood vonden, vormen het keerpunt.

,,Ik geloof niet dat de mensen pas na het drama in Beslan afkeer begonnen te voelen'', zegt Youssef Ibrahim, een in Dubai gestationeerde politiek analist die een artikel schreef waarin hij de aanslagen veroordeelt. ,,Het begon met de verschillende aanslagen in Irak en de gevoelens worden steeds sterker. Niemand kan begrijpen hoe het doden van Irakezen valt te rijmen met legitieme gevoelens van wrok. Eerst heerste er een zeker leedvermaak, omdat de Amerikanen in Irak een pak slaag kregen. Maar de laatste tijd vraagt men zich af waar de islamitische religie ophoudt en waar het islamitische politieke extremisme begin." Onder Arabische opinieleiders groeit ook het besef dat terroristische aanslagen het westerse stereotype beeld van de islam versterken en dat de wandaden van enkelen de meerderheid schaden.

Ook is er kritiek op geestelijken die geweld niet genoeg veroordelen. Zo veroordeelt Rashed in zijn artikel de invloedrijke geestelijke al-Qaradawi, die door velen als 'gematigd' wordt beschouwd maar die onlangs zijn goedkeuring uitsprak voor zelfmoordaanslagen en het doden van burgers in Irak. Youssef Ibrahim meent dat een toenemend aantal Arabische schrijvers de fatwa's (religieuze decreten) die geweld goedkeuren, belachelijk maakt. Hij verwijst naar een onlangs op al-Arabiya uitgezonden programma waarin een islamitische geestelijke in debat ging met een seculiere Libanees, die hem voortdurend uit de tent lokte. ,,Dit is een nieuw fenomeen", aldus Ibrahim. ,,De traditionele islamitische gevestigde orde die voorheen vrij spel had, kan niet meer ongestraft haar gang gaan. Men begint nu vraagtekens te plaatsen bij haar acties".

Er zijn meer tekenen van zelfonderzoek. Anwar Abrahim, voormalig vice-premier van Maleisië, stelde in een interview met de New York Times dat moslims niet voldoende verantwoordelijkheid nemen voor hun problemen. ,,Dit is de allergrootste fout die moslims momenteel maken. Jullie hebben geen geloofwaardige leiders. Jullie spreken je geweten niet aan. Wanneer er dingen fout gaan, geven jullie leiders Amerika de schuld, en de joden en de christenen. ... Wij verkeren nog steeds in een staat van ontkenning."

Om aan het fanatisme paal en perk te stellen, zou er een tweeledige aanpak moeten komen, waarbij de Arabische leiders hun burgers bij het proces moeten betrekken en hun verantwoordelijkheden als leider serieus moeten nemen, en waarbij de VS de rol van rechtschapen bemiddelaar op zich moeten nemen, zegt Massoud Derhally, journalist en politiek analist te Dubai. ,,Je zult altijd die ene fanatieke procent houden die niet bereikt kan worden; je hebt die zelfs in Amerika ook", zegt Ibrahim. ,,Maar kunnen we de zwijgende meerderheid bereiken? Ik denk van wel, en ik denk dat we daarmee al goed op weg zijn." [3]

Verantwoordelijkheid voor Terrorisme

Het artikel van al-Rashed bevestigt het bekende beeld van de relatie tussen terrorisme en Islam dat in de doorsnee media zo prominent naar voren is gebracht. Er is een belangrijk punt, echter, waar veelvuldig aan voorbij wordt gegaan door mensen die soortgelijk conclusies trekken, niet enkel al-Rashed, is dat de term terrorisme wordt toegepast zonder dat deze ooit precies gedefinieerd is. De afwezigheid van een precies begrip van wat de classificatie "terrorisme" inhoudt en wanneer het gerechtvaardigd is ze te gebruiken maakt dat het gebruik van de classificatie terroristisch volkomen willekeurig is. Een aantal feiten om dit, de willekeur waarmee de term terrorisme wordt gebruikt, duidelijk te maken:

Vrij recent zocht een groep leden van het Iraans Volksbevrijdingsleger (People's Mujaheddeen) toevlucht in het door de Verenigde Staten bezette Irak. Dit Iraans Volksbevrijdingsleger is een groepering met een Marxistische achtergrond die gewapend verzet pleegt tegen het heersende regime in Iran. Ondanks dat deze groepering prominent prijkt op een internationale lijst van terroristische organisaties, reden voor de Franse overheid in 2003 een inval te doen in hun hoofdkwartier in Parijs[4], genieten zij tot de dag van vandaag bescherming van Amerika in Irak. Ondanks heftig diplomatiek verzet van Iran[5].

Als tweede voorbeeld, ten tijde van de Russisch - Afghaanse oorlog vergeleek toenmalig President van de Verenigde Staten Ronald Reagan de Taliban - oorspronkelijk opgericht door de CIA om het verzet tegen de Russen de organiseren - met de "Founding Fathers" van zijn Verenigd Staten. De Founding Fathers zijn de mensen achter de Amerikaanse declaratie van onafhankelijkheid, degenen die het verzet hebben georganiseerd tegen de koloniale overheersing van Amerika door Groot-Brittannië en degenen die de Amerikaanse staat vorm gegeven hebben. Vrijheidsstrijders dus.

Verder is bekend van de huidige president van Irak, Iyyad Allawi, dat hij in de jaren '92-'95 namens de Amerikaanse CIA aanslagen pleegde in Baghdad om het regime van Saddam Hussein te ontwrichten, aanslagen op onder andere een bioscoop en een schoolbus, waarbij vele kinderen omkwamen.[6]

Alhoewel dit gewoon willekeurig voorbeelden zijn van zaken die plaats hebben gevonden in de wereld relevant voor de Oorlog tegen Terreur, maken zij duidelijk dat er allerminst duidelijk bestaat over wat terrorisme is, wie terroristen zijn en wie niet. Het Iraans Volksbevrijdingsleger wordt door bijna geheel de wereld als terroristen gezien, en gezien hun handelingen en hun methode ter verandering van Iran valt dit te begrijpen. Maar niet door de Verenigde Staten, de grootste animator achter de Oorlog tegen Terreur, die hen betermen als "verzetsstrijders". Voor de Taliban geldt dat zij lange tijd verzetsstrijders waren, maar dat zij - eenmaal aan de macht in Afghanistan als regerend regime van een soevereine staat - door zittend Amerikaans President Bush II zo'n 20 jaar na de opmerking van Reagan afgezet zijn op beschuldiging van het verlenen van steun aan terrorisme. Het voorbeeld van de Taliban in Afghanistan laat zien dat zelfs in situaties die in essentie hetzelfde zijn - de enige verandering die de Taliban heeft mee gemaakt was in plaats van ideologisch dat zij eenmaal aan de macht niet langer de Verenigde Staten als partner wilde - men over tijd van terrorist naar vrijheidsstrijder kan gaan, en andersom. En de activiteiten van Iyyad Allawi zouden indien uitgevoerd met ieder ander doel (lees: ieder doel anders dan het doel van Amerika) zeer zeker als terroristisch gekarakteriseerd worden, en de plegers ervan als terroristen.

Duidelijk is dus dat wat men ziet als "terrorisme" niet zo eenduidig is als wel eens gedacht wordt. Dit zou men mee in ogenschouw mee moeten nemen wanneer men uitspraken zou willen doen over de plegers van terrorisme, de oorzaken van terrorisme of de relatie tussen terrorisme en Islam. Om een juist beeld te vormen van wat terrorisme werkelijk is alvorens een oordeel te vellen, en in reactie op de stelling van onder andere al-Rashed dat terrorisme bij de moslims van nu hoort, is het raadzaam de situatie in bijvoorbeeld Tsjetsjenië, in het zuiden van Rusland, eens te analyseren, alsmede de internationale berichtgeving hieromtrent:

Reeds vele jaren vindt in Tsjetsjenië een uiterst bloedige strijd plaats tussen Russische troepen en de lokale bevolking. Van 2 miljoen inwoners die het gebied kende begin jaren tachtig van de vorige eeuw, leven in Tsjetsjenië tegenwoordig nog omstreeks 800,000 mensen. De rest is ofwel omgekomen, of heeft voor het geweld moeten vluchten. Volgens Rusland is het Tsjetsjeens verzet een terroristische organisatie. In de Russische media wordt de "dreiging van Tsjetsjeense terroristen" altijd aangevoerd als de reden voor en ter rechtvaardiging van de Russische aanwezigheid in het gebied. Tegelijkertijd, echter, weigeren de Verenigde Staten en Groot-Brittannië halsstarrig de verzetsstrijders in de regio als terroristen te bestempelen. In de westerse media worden veel vaker benamingen als "vrijheidstrijders" en "verzetslieden" gebruikt. In de praktijk is het zelfs zo dat zowel de Verenigde Staten als Groot-Brittannië verscheidene van de leiders van het Tsjetsjeens verzet politiek asiel hebben verleend in hun landen.

Indien men de situatie in Tsjetsjenië nauwkeuriger bestudeert, dan kan men zien dat de oorzaak voor dit verschil in opvatting over hetzelfde feit tussen Rusland enerzijds en de Verenigde Staten / Groot-Brittannië anderzijds, in essentie geopolitiek van aard is. Rusland probeert ten koste van alles zijn invloed in de Kaukasus - een regio van bijzonder strategisch belang in het licht van de olie in de Kaspische Zee - te behouden, waar het reeds vele gebieden voor wat betreft invloed heeft verloren aan de Verenigde Staten, zoals Georgië en Oezbekistan. De Verenigde Staten daarentegen proberen uit alle macht hun invloed uit te breiden ten koste van Rusland. Het Tsjetsjeens verzet tegen de Russische invloed in de regio vindt zich daarmee als vanzelfsprekend gesteund door de Verenigde Staten en haar bondgenoten, vanwege de overeenstemming van doelen. De Tsjetsjeense strijders zijn daarmee terroristen in de ogen van de een, en vrijheidstrijders in de ogen van de ander.

Al deze voorbeelden maken de realiteit van terrorisme is uitermate duidelijk, en het is deze realiteit die men onder ogen dient te zien wanneer men conclusies wil trekken of gevolgen wil verbinden aan terrorisme. "Terrorisme" is feitelijk de term ter "rechtvaardiging van wat onrechtvaardig is", zoals Asif Dawood het zo treffend heeft verwoord[7]. "Terrorisme" is geen wetenschappelijke term waarvoor precies duidelijk is wanneer zij wel en niet gebruikt mag worden. Het is eerder een politiek instrument ter beïnvloeding van de massa.

Hiermee is duidelijk dat de stelling van mensen als al-Rashed ongefundeerd en opportuun is. Een veel betere verklaring voor dit schijnbare feit is namelijk dat het de vooringenomen westerse machten zijn die bepalen wat wel en wat niet terrorisme is, en belangrijker wie wel en wie niet terroristen zijn. Kofi Annan, secretaris-generaal van de Verenigde Naties stelde kortgeleden:

"De oorlog (in Irak, red.) was illegaal en strijdig met het handvest van de VN."

Deze woorden impliceren dat het Irakese volk het recht heeft de bezetting te bestrijden en weerstand te bieden tegen de agressie gericht tegen hun land; en dat al de handelingen van verzet binnen de grenzen van het internationaal recht vallen. Ze impliceren ook dat al de Irakese gevangen in handen van de Verenigde Staten, mannen vrouwen en kinderen, in feit gijzelaar zijn en onmiddellijk vrijgelaten dienen te worden. En ze impliceren dat de coalitie de enigen zijn die de classificatie terroristen verdienen. Maar op deze manier zijn de "bevrijders van Irak" nog nooit beschreven geworden.

Verantwoordelijkheid voor Armoede in de Islamitische Wereld

Naar de beschuldiging die Anwar Ibrahim heeft geuit ten opzichte van de moslims en de Ummah. In zijn verdediging dient gezegd te worden dat hij niet de eerste van de "moslim"-leiders is geweest die deze beschuldiging heeft geuit. Deze eer namelijk valt Generaal Musharraf van Pakistan ten deel na zijn open brief in de Washington Post van 1 juni 2004[8]. Beide heren, die zichzelf zo graag willen zien als voorgangers van een Islamitische natie, verwijten de moslims verantwoordelijkheid voor hun achtergestelde positie in de wereld. Enkel Anwar Ibrahim wijst verder op de leiders in de Islamitische landen, niet Musharraf, maar dit heeft waarschijnlijk meer te maken met het feit dat Ibrahim  graag leider zou willen worden van Maleisië maar dit vooralsnog niet is, terwijl Musharraf Pakistan reeds leidt.

Beiden zien in overdreven islamitische ideeën - extreme islamitische ideeën - de oorzaak voor de materiele achterstand van de moslims. Dat de islamitische wereld voor wat betreft materiele welvaart achterligt bij de westerse wereld behoeft geen betoog; de 300 miljoen moslims in India, de 200 miljoen moslims in Indonesië, de moslims in Bangladesh, Pakistan, Afghanistan, Syrië, Jordanië, Palestina, enzovoort. Maar is het werkelijk zo dat hun islamitische ideeën de oorzaak zijn voor hun achtergestelde positie?

In antwoord op de stelling dat Islam de oorzaak is voor het achterblijven van de materiele vooruitgang van de islamitische wereld mag men niet vergeten dat de staat gesticht door de Boodschapper van Allah (saw) in al-Madinah uiteindelijk op haar hoogtepunt strekte van Spanje en Frankrijk tot China. Deze staat, gebaseerd op enkel zuivere islamitische ideeën - de Islamitische Staat - die na de dood van de Profeet (saw) werd voortgezet door eerst Abu Bakr (ra) en later door Umar (ra); Uthman (ra); 'Ali (ra); de Ummewieten; de Abbessijnen en de Ottomanen, was het grootste Rijk dat de wereld ooit heeft gekend, veel groter dan bijvoorbeeld het Romeinse Rijk of het Perzische Rijk. Het was een staat die niet alleen ongeëvenaard machtig was en verschillende malen binnenvallen door christenen uit West-Europa heeft weerstaan, maar ook een staat die ongeëvenaard welvarend was. En het was de staat die op het gebied van de wetenschap alle anderen staten lichtjaren ver vooruit was. De moslim al-Riza, bijvoorbeeld, ontdekte tijdens de bloeiperiode van de Islamitische Staat het geheim van de bloedsomloop van de mens. De moslims schreven boeken over wiskunde die tot ver in het tweede millennium n.C. de standaardwerken waren voor studenten wiskunde op de universiteiten in West-Europa, zoals de Ibn Rushd Universiteit in Parijs waar bijvoorbeeld Nostradamus zijn opleiding medische wetenschappen volgde. En de moslims, al-Farabani, Ibn Rushd en Ibn Sina, gaven de wereld met hun vertaling en commentaar op de werken van Plato en Aristoteles kennis over de Griekse filosofie die lange tijd van grote invloed is geweest op het denken van de mensen in het christelijk Europa.

Voor 1300 jaar, dus, waren de moslims het voorbeeld voor de wereld voor wat betreft welvaart en wetenschap. Het zijn feiten die met de huidige positie van de moslims in de wereld weliswaar terzijde worden geschoven en genegeerd, men spreekt enkel de "christelijk-joodse" traditie van de westerse wereld, maar het zijn feiten die men niet mag vergeten - hoewel ze voor het gevoel uit een ver vervlogen tijd lijken - omdat ze bewijzen dat Islam allerminst een obstructie voor materiele vooruitgang is. Hoe kan men dan wel de huidige positie van de moslims in de wereld verklaren?

Wat dit betreft is het belangrijk de woorden van de moslim-denker Taqiuddin an-Nabhani te analyseren, die bijvoorbeeld zegt:

"Het is misleidend te zeggen dat het probleem van de moslims met de economie van doen heeft. Dit zou betekenen dat armoede de oorzaak voor verval is en rijdom de oorzaak voor wederopleving. (...) Een wederopleving van het individu heeft niets met welvaart van doen, noch heeft een wederopleving van de Ummah met welvaart van doen, omdat wederopleven het verheffen van ideeën is. (...) Ideeën zijn de grootste schat die een natie kan vergaren indien zij een nieuwe natie is. En ideeën zijn de grootste schat die een generatie op een volgende kan overdragen, indien de natie oud is en geworteld in verlichte ideeën. Indien de materiele welvaart wordt vernietigd dan kan deze snel wederopgebouwd worden, zolang de natie haar intellectuele welvaart heeft behouden. Echter, indien de intellectuele welvaart verloren gaat en de natie enkel haar materiele welvaart behoudt, dan is het slechts een kwestie van tijd alvorens ook deze welvaart verloren gaat en de natie in armoede vervalt." [9]

Voor de verlichte denker is het duidelijk dat materiele achterstand van moslims niet het werkelijke probleem van de moslims is, maar slechts een van de vele gevolgen van hun werkelijk probleem. Taqiuddin an-Nabhani zegt verder:

"Dus het probleem is niet economisch, maar eerder intellectueel." [10]

Maar waar Ibrahim en Musharraf stellen dat de ideeën van de moslims te extreem zijn - oftewel te Islamitisch - stelt Taqiuddin an-Nabhani:

"Het probleem is de afwezigheid van vertrouwen in de ideeën die voortstemmen uit hun basisidee"

Waarmee hij bedoelt dat het werkelijk probleem van de moslims, en daarmee teven het probleem van de materiele achterstand, is dat hun ideeën te weinig islamitisch zijn geworden.

De realiteit van het menselijk bestaan is dat enkel indien evenals de emoties, ideeën en verlangens van de mensen tevens het leven geordend is op basis van het basisidee dat de mens heeft geaccepteerd, de mens een renaissance kan bereiken en werkelijk vooruitgang doen realiseren, zowel materieel als wetenschappelijk. Zolang systemen de levens van de mensen ordenen die vreemd zijn voor het basisidee van de mensen, zolang verlangens en de ideeën het denken, voelen en verlangen van de mensen domineren die vreemd zijn voor het basisidee van de mensen, zolang zal de mens verdwaald zijn en enkel achter de anderen kunnen aanhobbelen.

Om dit duidelijk te maken, het economisch systeem van kapitalisme dat gebaseerd is op vrij recht van bezit, zal niet werken in een samenleving die het communistisch basisidee heeft geaccepteerd en daarmee van oordeel is dat een individu geen bezittingen mag hebben maar alles moet delen. Deze samenleving zal begrijpelijkerwijs geen vooruitgang kunnen doen realiseren vanwege het conflict tussen basisidee en ideeën enerzijds, en de systemen anderzijds. Hetzelfde geldt voor de moslims. Om succesvol te zijn moet men in een kapitalistisch economisch systeem nietsontziend zijn en al zijn beslissingen baseren op basis van enkel materiele waarden. Dit systeem zal ertoe leiden dat de moslims die in hun leven proberen de nabijheid van Allah (swt) te zoeken en daarmee proberen goed te doen voor anderen, net als alle anderen die zaken als morele waarden of menselijke waarden mee in nemen in het beslissingproces, altijd onder aan de ladder zullen eindigen.

Dit nu is precies het probleem waar de moslims overal in de wereld mee geconfronteerd zijn. En dit is de werkelijke oorzaak voor haar materiele achterstand. Het leven van de Ummah wordt geordend door systemen die vreemd zijn aan haar basisidee. En waar sommige van haar ideeën niet overeenstemmen met deze systemen, stemmen andere weer niet overeen met haar basisidee. Het probleem is duidelijk noch Islam, noch het feit dat de moslims te islamitisch zijn.

Conclusie

Overduidelijk dus zijn de stellingen van al-Rashed, Anwar Ibrahim en Musharraf, dat de ideeën van de moslims verantwoordelijk zijn voor zowel terrorisme als de armoede en materiele achtergesteldheid in de islamitische wereld, onjuist. Dat terrorisme lijkt te horen bij de ideeën van de moslims van vandaag de dag wordt het best verklaard door te kijken naar wie degenen zijn die bepalen of een handeling een terroristische handeling is of niet. En de materiele achtergesteldheid van de islamitische wereld valt enkel te verklaren door de afwezigheid van systemen die passen bij het basisidee en de ideeën van de moslims in de islamitische landen. Dit is iets wat vooral de leiders van de islamitische landen, de mensen als Musharraf, zouden moeten zien en erkennen. Zij hebben de macht en daarmee de mogelijkheid de systemen te veranderen maar kiezen ervoor de systemen van Kufr te hanteren in plaats van de systemen van Islam. En waar voor een tijd de moslims zelf hun oplossingen zochten in systemen anders dan de systemen van Allah (swt), regeren de leiders als Musharraf nu met de systemen van Kufr tegen de wensen en wil van de Ummah die zij regeren. 

De aantijgingen die we behandeld hebben, hebben enkel ten doel de ideeën van de moslims verward te maken. Zodat twijfel over hun ideeën hun harten zal beheersen, net als angst om de waarheid te spreken in het aangezicht van leugen. Zodat het verlangen naar de terugkeer van de Islamitische Staat en de islamitische manier van leven zal doven.

De weg in slaan die al-Rashed, Anwar Ibrahim en Musharraf voor stellen, nog verder afstand nemen van de ideeën en oplossingen van Islam, is nu het werkelijke probleem duidelijk is ook duidelijk verre van het juiste antwoord op dit probleem. De islamitische Ummah heeft het enige juiste basisidee, het basisidee dat in overeenstemming is met de realiteit die men waarneemt. En de Ummah heeft in haar basisidee de enige juiste ideeën en systemen. Om hier afstand van te doen om vooruitgang te realiseren zou de grootst mogelijk fout zijn. De juiste en de beste vooruitgang, namelijk, zal resulteren indien de mens zijn vooruitgang in het leven baseert op het juiste basisidee: La ilaha ilallah, Muhammad ar-rasoolallah.

--------------------------------------------------------------------------------

[1] Abdel Rahman al-Rashed : "Innocent religion is now a message of hate", 5 september 2004, www.telegraph.co.uk

[2] Thomas Fuller: "Freed Malaysian Reflects on Rift Between Muslims and the West - Interview with Anwar Ibrahim", 8 september 2004, www.nytimes.com

[3] Nederlands Dagblad: "Moslims in debat over terrorisme", 14 september 2004, www.nd.nl

[4] The Daily Times Pakistan: "Iran accuses US of lying over nuclear programme", 24 juni 2003, www.dailytimes.com.pk

[5] The Daily Star: "Iran: US war on terror is "void" after decision", 28 juli 2004, www.dailystar.com

[6] Joel Brinkley: "Ex-C.I.A. Aides Say Iraq Leader Helped Agency in 90's Attacks", 9 juni 2004, www.occupationwatch.org

[7] Asif Dawood: "There is no war in Iraq. It is only grassroots resistance to the occupation we are seeing", www.1924.org

[8] Pervez Musharraf: "A Plea for Enlightened Moderation - Muslims must raise themselves up through individual achievement and socioeconomic emancipation", 1 juni 2004, www.washingtonpost.com

[9] Taqiuddin an-Nabhani: "A Warm Call from Hizb-ut Tahrir to the Muslims", Al Khilafah Publications, Londen

[10] Ibid. noot 9