Bismillah ar Rahman ar Rahim

De Verenigde Staten dringen onder de noemer Globalisatie door middel van instellingen als de Wereldbank, de WTO en het IMF de wereld haar economisch model op. Het is het model van de laissez faire economie van de eerste seculiere denkers, die stelden dat indien "de markt" ongehinderd functioneert - dat wil zeggen in afwezigheid van overheidsingrepen - deze voor een optimale verdeling van welvaart zal zorgen. Optimaal wordt hierbij gedefinieerd als de verdeling die de welvaartproductie zal doen maximeren, en een verdere aanname is dat de mensen het best gediend zijn bij een maximaal welvaartsniveau.

Expliciet Magazine heeft in een reeks van artikelen reeds dit economisch model bekritiseerd. We hebben beargumenteerd dat het niet de juiste oplossing is voor het economisch probleem van de mens. In deze uitgave van Expliciet Magazine vindt u het tweede deel van de gedetailleerde uiteenzetting van de manier waarop Islam het economisch leven van de mensen ordent. Als alternatief voor het economisch systeem van kapitalisme.

Op het oog bijna als reactie op onze publicaties is het Amerikaans Census Bureau, het Amerikaans centraal bureau voor de statistiek, met cijfers over de economie van de Verenigde Staten naar buiten gekomen voor het jaar 2002. Deze cijfers geven een vrij goed beeld van het resultaat van het economisch systeem in de Verenigde Staten, het leven in het economisch systeem van kapitalisme. Wij geven u een samenvatting:

De Verenigde Staten kennen omstreeks 287 miljoen inwoners, met een gemiddeld inkomen van 36.000 Dollar per persoon per jaar, voor belastingen (bruto). Hiermee is de Verenigde Staten met afstand het land met het hoogst gemiddeld inkomen per hoofd van de bevolking ter wereld. Tegelijkertijd is het totaal inkomen dat de economie van de Verenigde Staten in zijn geheel genereert tevens het grootst van alle landen op aarde, omstreeks 10.332.000.000.000 Dollar. In begrijpelijk Nederlands, dit is zo'n tien miljoen miljoen Dollar.

Een sterk argument voor de stelling dat het Amerikaans economisch model het beste voor de mens is, volgens velen. En dus een bewijs tegen onze stelling dat het kapitalistisch economisch systeem niet juist is voor het economisch probleem van de mens. Maar, er zijn ook nog andere cijfers aangereikt door het Census Bureau. Een daarvan is bijvoorbeeld de zogenaamde GINI-coëfficiënt, al waarmee men de verdeling van de welvaart van een land over de bevolking weergeeft.

Uit de GINI-coëfficiënt blijkt dat de armste 20 procent van de bevolking in de Verenigde Staten de beschikking over slechts 3,4% van het totaal inkomen van Amerika. Een beetje rekenen leert dat voor zo'n 60 miljoen mensen in de Verenigde State, derhalve, het gemiddeld jaarlijks inkomen slecht 5654,80 Dollar bedraagt. De op e e n na armste 20% van de Amerikanen, verder, heeft de beschikking over 8,7% van het totaal inkomen van de Verenigde Staten. Dit betekent dat voor deze 60 miljoen mensen de realiteit is dat hun jaarlijks inkomen gemiddeld ongeveer 14.981,40 Dollar bedraagt. Bruto nogmaals, dus voor belastingen. Hiertegenover staat dat de rijkste 20% van de Amerikanen neemt 49,8% van het totale inkomen van de Verenigde Staten voor haar rekening, wat betekent dat de rijkste 60 miljoen Amerikanen gemiddeld 85.755,60 Dollar per jaar verdienen.

De realiteit van de verdeling van de immense welvaart in de Verenigde Staten laat dus zien dat het kapitalistisch economisch systeem voor een absolute meerderheid van de mensen geen oplossing biedt voor hun economisch probleem. Alles leuk en aardig dat de Verenigde Staten het rijkste land ter wereld is, maar in hetzelfde land werken 60 miljoen mensen zich voor nog geen 6.000 Dollar bruto per jaar in het zweet, terwijl nog eens 60 miljoen het van minder van 15.000 Dollar bruto per jaar moet zien te redden.

Dit zijn weliswaar enkel gemiddelden, statistieken. Maar het Census Bureau rapporteert ook dat 35,9 miljoen mensen in de Verenigde Staten in gezinnen leven die jaarlijks niet genoeg geld verdienen om de noodzakelijke uitgaven aan voedsel, onderdak en kleding te bekostigen. Hier spreken we over armoede. In het rijkste land ter wereld dus moeten 35,9 miljoen de keuze maken tussen eten en kleden, tussen kleden en op straat wonen, tussen op straat wonen en eten.

De beelden van kinderen met opgezwollen buikjes van de honger horen dus net zoveel bij de Verenigde Staten als bij Afrika. Het is volgens de Verenigde Naties ook de realiteit voor een op de drie kinderen in het vrij recent tot kapitalisme bekeerde Oost-Europa. Het is zoals we hebben beargumenteerd, armoede voor een meerderheid van de mensen is het resultaat van het economisch systeem van kapitalisme.

Deze werkelijkheid van kapitalisme is duidelijk te zien voor heel de wereld. De mensen ervaren haar, protesteren en weten: de tijd is gekomen voor een verandering van systemen.