Arabisch huis in Oost-Jeruzalem wordt afgebroken

Het is niet nor­maal wanneer joodse migranten op van anderen bruut geroofde grond ter verjood­sing van Jeruzalem een huis bouwen
Hoe zit het met de morele standaarden van de Europese Unie, en haar geloofwaardig­heid als het de eigen regels betreft? Voorbij de Karpaten gaat het voortdurend mis.

Koerdisch
De band met Servië wordt aangehaald, ondanks Mladics uitblijven in Scheveningen. Hoe welkom is een land waar een ruime meerder­heid een oorlogsmis­dadiger als oorlogs­held beschouwt? Griekenland blijkt zich met statistische leugens een plaats in de Eurozone te hebben verschaft. Turkije verbiedt de enige Koerdische partij en wil de vrije toegang tot internet drastisch inperken. Ook weigert het zijn havens voor Cyprus te openen, gelijk Servië Kosovo blokkeert. Hoe had Brussel zich een lidmaat­schap voorgesteld van een land dat andere lidstaten niet eens erkent?

Geen taboe
En dan is er natuurlijk Israël. Dat enige oudmi­nisters eindelijk het licht hebben gezien, heeft weer eens tot opwinding geleid. Inderdaad is, zoals Paul Brill stelt, kritiek op Israël in het Westen allang niet meer taboe. En inderdaad vormt Israël in de VN voor vele niet-Westerse autocra­tieën het favoriete zwarte schaap, waar die tegelijk over andermans schen­dingen van het internationale recht zwijgen - maar tegelijk blijft elke VN-veroorde­ling zonder gevolg, omdat de Verenig­de Staten eveneens met twee maten meten en direct een veto uitspre­ken. Toen Saddam Hoes­sein VN-resoluties aan zijn laars lapte, werd hij door Washi­ngton weggebo­mbar­deerd. Als een Sharon hetzelfde doet, wordt hij nog steeds door Was­hington geprote­geerd.

Straffeloos
Zodoende leidt al die kritiek nooit tot iets concreets, en intussen ver­plaatst Israël, tijdens elke pauze in de zoge­naamde vredesonderhandelingen, steeds weer straffeloos de territoriale stukken een stukje verder. In naam mag Netanya­hu nu een tweestatenop­los­sing omarmen, het is wel de tweesta­tenoplossing van het Zuidafrikaanse Apart­heidsregi­me, waarbij voor de Palestij­nen slechts een paar Bantoe­stans resten.

De door de Verhagens bepleite 'midden­positie' komt zo in de praktijk neer op voortgaande landroof, en voor Israël vormen een handvol Hamas-bommendoden in eigen kring het kleinere kwaad, omdat serieuze onderhan­delingen haar im­mers tot hardhandig optreden tegen haar eigen landrovers zal dwingen. En dan scheurt met het land ook zijn staatsideologie uit­een, gebaseerd op een stichtingsmythe - 'een land zonder volk voor een volk zonder land' - die de eeuwenlange aanwezigheid van Palestijnen ontkent.

Zionisme
Het kernprobleem is namelijk niet een bommetje over en weer.

Het kernprobleem is namelijk niet een bommetje over en weer.Het kernprobleem licht verscholen - en daarop ligt nog wel degelijk, zoals straks uit het vele hysterische gescheld hieronder onontkoombaar zal blijken, een westers taboe - in het zionisme zelf.

Van alle uit de negentiende-eeuws stammende nationalistische ideologie­ën is de zionis­tische de meest problematische, omdat het niet alleen - en zelfs niet eens in de eerste plaats - een staatkundige oplossing wilde formuleren voor de joden die toén in Palestina leefden. Dan was er niet zoveel aan de hand en het zionisme een 'normaal' nationalisme ge­weest: het recht op zelfbestuur voor een volk in een bepaald gebied.

Wilders-rein
Het zionisme poogt meer: het claimt het Heilige Land namelijk ook voor alle Joden die daar nu helemaal niet leven, maar wier voorouders daar tweeduizend jaar terug geleefd zouden hebben. Dat komt niet alleen op staatsvorming, maar ook op volksver­huizing neer, met een beroep op de ethnische kaart van het jaar nul, waarbij de Palestij­nen moeten verkassen. Op Europa toegepast zou zo'n uitgangspunt betekenen dat we de Grote Volksver­hui­zing moeten terug­draaien en morgen Venlo Wilders-rein aan Silvio Caesar Berlus­coni restitue­ren.

Dit - en dan ook nog eens met de Bijbel in de hand als 'Gods Wil' gelegitimeerd - vormt een recept voor rampen. Die blijven dan ook niet uit, in de vorm van een sluipen­de ethnische zuivering waarvan het Westen op grond van haar Holocaust­schuldgevoe­lens lang geen kennis heeft willen nemen. Palestij­nen die er al tientallen genera­ties wonen worden met geweld uit hun huizen gezet om leefruimte te creëren voor Ameri­kaanse of Russische joden die al tientallen generaties elders wonen, maar nu na een plotselinge religieu­ze bevlie­gin­g andermans eigendom opeisen.

Verzet
Het is in dit verband merkwaardig - en duidt op een hier al eerder geconsta­teerd gebrek aan geestelijke consistentie - dat juist de hele vaste Nederlandse colum­nis­tenschare die bij elke mogelijke nieuwe minaret van moslim­migranten op keurig gekochte grond vanwege 'agressie­ve islamisering' op tilt slaat, het kennelijk nor­maal vindt wanneer joodse migranten op van anderen bruut geroofde grond ter verjood­sing van Jeruzalem een huis bouwen, en zich opwin­dt wanneer Pale­stijnen zich met geweld tegen deze nog steeds schaamte­loos voortge­zette annexa­tie­politiek verzetten.

Want praten heeft hen immers niets opgele­verd. Tegen die achtergrond mag Israël van groot geluk spreken dat er nog niet veel meer doden onder haar kolonisten zijn gevallen. Daar waar een militaire bezetting in materële beroving ontaardt, zijn de slachtoffers moreel gerechtigd zich desnoods met geweld tegen zo'n beroving te verzetten.

www.volkskrant.nl