De volgende informatie heeft ons bereikt vanuit Centraal Azië betreffende de misdaad van de tiran van Tasjkent in Andidjan:

Als gevolg van de gebeurtenissen in de voormalige Sovjet Republieken, in het bijzonder die in het naastgelegen Kirgizië, wist Karimov dat de "wind van verandering" ook zijn kant opwaaide, en dus vreesde hij wat komen zou. Rusland adviseerde hem de gebeurtenissen voor te blijven. Daarom stuurde Karimov zijn spionnen erop uit, om de mensen op te roepen tegen in hem in opstand te komen. Zijn spionnen deden het voorkomen alsof ze op de zijde van het volk waren, enkel in een poging te weten te komen wie de ware leiders van de oppositie waren. Karimov ondernam deze stap hopende dat hij hen dan met een klap uit het veld zou kunnen slaan, voordat zij hun machten tegen hem konden organiseren. Hij zou zich hierbij tevens naar de gevangenissen kunnen wenden - welke vol zitten met duizenden van moslims, in het bijzonder de moslims van Hizb ut-Tahrir (door Rusland omschreven als een terroristische organisatie vanwege haar oproep tot wederoprichting van de Khilafah) - en dan in de mist opgeworpen door deze omstandigheden hen uit de weg kunnen ruimen, onder het mom van het neerslaan van een gevangenisopstand.

Dit plan zijn Rusland en Karimov overeengekomen een maand voor de gebeurtenissen in Andidjan plaatsvonden. Druk werd ook uitgeoefend op Kirgizië, om haar ertoe te brengen het deel van het plan dat plaats zou moeten vinden op haar grondgebied ten uitvoer te brengen. Karimov maakte zijn behoefte aan Russische soldaten duidelijk, om de moord op burgers groter te kunnen laten uitvallen; bang als hij was dat Oezbeekse soldaten terughoudend zouden zijn bij het ten uitvoer brengen van het plan. Daarop stuurden de Russen 5.000 troepen, speciaal getraind in het doen laten vloeien van bloed. Aldus werd de afspraak overeengekomen.

Begin mei 2005 begon de Taghut (dictator) de operatie, door zijn beveiligingstroepen onder de mensen te sturen en te doen alsof  zij met de mensen waren, om hen aan te zetten tot een opstand tegen Karimov door een betere levenstandaard te eisen voor wat betreft voorzieningen in water, gas en elektriciteit; en door op te roepen tot vrijlating van hun zonen uit de gevangenissen.

Hizb ut-Tahrir was op de hoogte van zijn plan. De tekenen waren duidelijk, daar van sommigen van de mensen die opriepen tot opstand bekend was dat ze behoorden tot de veiligheidsdiensten. Zij deden alsof zij zich afgesplitst hadden van de veiligheidsdiensten en zich tegen Karimov hadden gekeerd. Hun handelingen waren duidelijk; ze contacteerden de familieleden van de gevangenen, waaronder de familieleden van de gevangenen behorende tot de Partij. De Partij heeft zich tot het uiterste ingespannen om de mensen te contacteren en te vertellen dat de mensen die deze oproep deden behoorden tot de veiligheidsdiensten. Echter, de veiligheidsdiensten waren zo duivels dat ze er in slaagden een aantal mensen voor zich te winnen, zelfs sommigen van de mensenrechtenorganisaties, voornamelijk omdat de mensen de tiran zo oprecht haten daar hij hun zoons heeft gearresteerd, en omdat ze een armzalig leven leiden als gevolg van tekortkomingen in het systeem van overheidsdiensten.

En dus verzamelden de mensen zich op 12 mei in het centrum van Andidjan. Zij bleven daar de nacht door, en op vrijdag 13 mei bereikte hun aantallen de 50.000  In de nacht van de 12e op de 13e begaf een gewapende groep, welke voornamelijk bestond uit aanhangers van Karimov, zich naar de gevangenis van Andidjan. Ze zetten een aantal gevangenen vrij - de meesten van hen zijn vermoord geworden en slechts enkelen hebben het overleefd. Volgens het ooggetuige verslag van een van de overlevenden, waren het de broeders van Hizb ut-Tahrir die door de gewapende groep als eerste naar hun dood werden geleid. Zij zijn sindsdien niet meer gezien.

In de ochtend van de 13e mei kwam de tiran aan in Andidjan. De luchthaven was reeds op de 10e mei in gereedheid gebracht voor de verwelkoming van hem, oftewel: alles was reeds gepland. De tiran vroeg de Russische soldaten, die naar Andidjan waren gebracht op de 11e mei 2005, willekeurig het vuur te openen ongeacht om al de mensen verzameld op het centrale plein in Andidjan te doden; of zij nu oud waren of jong, vrouwen of kinderen.

Toen de tiran terugkeerde naar Andidjan in de namiddag gaf hij de opdracht de mensen op het plein neer te schieten. Het schieten in de menigte hield niet op van de namiddag van vrijdag de 13e mei tot de zaterdag 14 mei. Het aantal mensen dat op deze manier in de slachting in Andidjan vermoord is geworden schatten wij, op basis van informatie verkregen van bronnen die wij vertrouwen, op ongeveer 7000. De staat begon daarop de doden te verbergen, 400 tot 500 lichamen per keer. Dit heeft 4 dagen geduurd, terwijl het land afgesloten was voor de media, en terwijl iedere beweging, in de zin van het binnengaan en verlaten van het land, voorkomen werd onder een ijzeren gordijn zoals gebruikelijk ten tijde van het Sovjet communisme.

Pas na dit alles stond de tiran enkele mensen van de media toe onder begeleiding langs vooraf bepaalde routes de stad te betreden, waarbij het hen niet toegestaan werd met de mensen van de stad te spreken. Hierna verlieten de journalisten de stad, evenzo langs vooraf bepaalde routes.

Op zaterdagavond, de 14e mei, berichtte de Oezbeekse staatstelevisie om 6 uur in de avond over de persconferentie van de slachter, Karimov. Karimov beschuldigde Hizb ut-Tahrir ervan achter de gebeurtenissen te zitten. Karimov beschuldigde een kleine islamitische partij (Akramijja) verantwoordelijk te zijn voor de bestorming van de gevangenis, het openen van de cellen en het doden van de gevangenen die niet tezamen met hen rebelleerden; terwijl het Karimov's eigen groep was geweest die de mensen hadden vermoord binnen en buiten de gevangenis, niet Akramijja. Wat Karimov impliceert in de moord op de gevangenen is het volgende:

1)     Karimov verklaarde tijdens zijn persconferentie van zaterdag 14 mei dat het de bewapende groep die de gevangenis had overvallen was geweest die de gevangenen had gedood die niet met hen wilden rebelleren en niet hun rangen wilden binnentreden. Dit was om een justificatie te kunnen geven voor de dood van de gevangenen, eenmaal de moord op hen naar buiten zou komen.

2)     Sommige mensen in Tasjkent zijn naar het departement gegaan waaronder de gevangenissen vallen, om te vragen betreffende hun zonen in de gevangenis van Andidjan. Hen werd gezegd de volgende dag terug te komen. Toen zij de volgende dag terugkeerden, werd hen verteld in vier dagen terug te komen. Hierna werden zij niet meer ontvangen.

3)     Officieren van de gevangenis hebben de familieleden van de gevangenen in Andidjan bezocht, en zeiden: 'jullie zoons zijn de gevangenis ontvlucht, dus als zij jullie zouden contacteren bericht ons dan hierover, want wij zoeken naar hen'. Dit was alles om een beeld van de gebeurtenissen te creëren onder de mensen, zodat zij de verklaring dat dezen gedood waren terwijl op de vlucht geaccepteerd zou worden, als eenmaal de moord op hen naar buiten zou komen.

4)     De taal gebruikt door de gewapende groepen werd overhoord alszijnde niet-Oezbeeks, wat bevestigt dat het Karimov's Russische troepen zijn geweest die de slachting uitgevoerd hebben.

Recent is naar buiten gekomen dat de moslim gevangenen, in het bijzonder de leden van Hizb ut-Tahrir, ook in andere gevangenissen in Oezbekistan vermoord zijn geworden, en dat het aantal doden ten gevolge hiervan in de duizenden beloopt. Nieuws hieromtrent spreekt over meer dan 10.000 doden als gevolg van deze slachting; sommige berichten spreken over meer dan 20.000 doden.

Oh moslims! Deze slachtingen bewijzen hoezeer het westen de moslims en Islam haten. Alhoewel de Verenigde Staten en Rusland elkander beconcurreren om invloed in Centraal Azië (in het bijzonder Oezbekistan), beiden proberen al de landen aan hun zijde te krijgen en verschillen van mening over de verdeling van de invloed in de regio en de voordelen die deze invloed met zich mee brengt, wanneer het aankomt op het vermoorden van moslims dan worden deze verschillen opzij gezet - helemaal wanneer het Hizb ut-Tahrir betreft. Dit is duidelijk in de reactie op de moord in Andidjan, welke timide is geweest alsof het een opstootje tijdens een voetbalwedstrijd betrof.

Beiden zeggen druk te hebben uitgeoefend op de tiran door journalisten naar Andidjan te sturen, maar deze vertegenwoordigers van de media zijn enkel de stad binnen gegaan volgens de routes uitgestippeld voor hen, en hebben niet met de inwoners van de stad gesproken. Had deze slachting plaatsgevonden onder niet-moslims, ook al was het in de kleinste van dorpen waar ook ter wereld, dan zouden deze landen - in het bijzonder de Verenigde Staten - de wereld gevuld met lege oproepen tot democratie en mensenrechten.

Wij zijn allemaal welbekend met de standpunten van de ongelovigen en hun agenten, die Islam en de moslims haten. Ze verenigen zich tegen de moslims, en dan speciaal tegen diegenen die werken voor de wederoprichting van de Khilafah-staat, in een poging haar terugkeer te voorkomen. Dit is omdat de Khilafah hen slapeloosheid zal brengen, en ze zal hen en hun agenten de vernietiging brengen. Maar zij moeten begrijpen dat de houding van haat die zij tegenover ons hebben aangenomen, ons enkel harder zal doen laten werken aan de terugkeer van de Khilafah, en ons enkel meer doen haasten hiertoe. We kunnen zien dat de overwinning nabij is, met verlof van Allah (swt). Dan zullen de ongelovige kolonialisten, met hun haat voor Islam, hun einde kennen; en hoe ongelukkig zal deze zijn voor hen!

Oh moslims! Het zuivere bloed van de moslims dat door de slachter van Andidjan verspild is, zal niet voor niets gevloeid hebben! Hizb ut-Tahrir zal dit nooit vergeten; integendeel, zij zal dit opslaan in haar geheugen. Er bestaat de belofte van Allah (swt), dat hij de opvolging van autoriteit over de aarde zal toekennen aan Zijn vrome dienaren, tezamen met het goede nieuws afkomstig van de Boodschapper van Allah (saw) dat de terugkeer van de Khilafah gerealiseerd zal worden bij verlof van Allah (swt). Dan zal er de rechtvaardige, en zware vergelding zijn voor de slachter van Andidjan, welke degenen achter hem zal doen terugdeinzen.

De tiran van Tasjkent danst zoals een pas geslacht dier (vlak voor het sterft). Voorwaar, Allah (swt) geeft de onderdrukker respijt, maar wanneer Hij (swt) hem ter verantwoording roept dan zal er geen ontsnapping mogelijk zijn. En ook deze kwaadaardige onderdrukker zal door Allah (swt) ter verantwoording worden geroepen:

"Voorwaar, Allah zal de onderdrukker respijt geven, maar wanneer Hij hem ter verantwoording roept dan zal er geen ontsnapping mogelijk zijn." (overgeleverd van de Profeet (saw) door imam al Buchari)

En voor jullie, oh moslims, die jullie zonen hebben verloren; wees geduldig en streef naar vastberadenheid. Weet dat bij de Wil van Allah (swt) jullie zonen in de tuinen van het paradijs zullen verblijven, tezamen met de Profeten, de rechtvaardigen, de martelaren en de vroemn; hoe uitstekend is hun gezelschap! Het zuivere bloed van de moslims dat is verspilt zal jullie eer brengen, en de overwinning. Het duister zal gevolgd worden door het licht van de morgenstond, en de last zal opgevolgd worden door de lichtheid. Hij (swt) zegt:

"Voorwaar, de last wordt opgevolgd door gemak" (Zie de vertaling van de betekenissen van de Koran, soerah Asj Sjarh 94)

Dus wacht op het goede nieuws van de overwinning die nabij is, met verlof van Allah:

"Allah heeft macht over Zijn gebod, maar de meeste mensen weten het niet." (Zie de vertaling van de betekenissen van de Koran, soerah Joesoef 21)

Hizb ut-Tahrir
13 Rabee' al-Aakhar 1426 AH
21/05/2005