De aardbeving in Haïti laat eens te meer de hypocrisie van Amerika zien

De aardbeving in Haïti laat eens te meer de hypocrisie van de kapitalistische staten zien. Voor decennia, namelijk, is de bevolking van Haïti niet enkel slachtoffer van natuurrampen. Maar ook van het Amerikaanse buitenlandse beleid.

Het Amerikaanse leger hield het land van 1915 tot 1935 bezet en na het stichtten van een leger werd het politieke leven in het land gedurende decennia in een ijzeren greep gehouden. Washington steunde later de 30-jarige dictatuur van de familie Duvalier, Papa Doc en Baby Doc, die voor tienduizenden slachtoffers zorgde. En nadat Amerika in 2004 de gekozen president Jean-Bertrand Aristide afzetten omdat hij niet regeerde zoals Amerika wilde, stuurde Amerikanen duizenden Verenigde Naties manschappen onder leiding van het Braziliaanse leger om het verarmde land te bezetten, en te zorgen voor "vrede en orde". In lijn met de wensen van Washington. Dit was de laatste in een lange reeks van Amerikaanse interventies in Haïti, die allen het doel nastreefden om het land in handen van Washington te behouden en alle pogingen door het volk van Haïti om zichzelf bevrijden van dictatoriale sociale en economische regimes, te onderdrukken. Sindsdien zijn ongeveer 8.000 Haïtianen vermoord, velen daarvan door smilities die zijn opgeleid en bewapend door de CIA.

Er is dus een relatie tussen de rijkdom in Amerika en de armoede in Haïti. De rijkdom van Amerika is deels gebaseerd op de armoede van Haïti.

Maar toen President Barack Obama op de woensdag na de aardbeving een verklaring afgaf over de ramp in Haïti negeerde hij deze relatie volkomen: "De beelden en berichten van ingestorte ziekenhuizen, verwoestte huizen en mannen en vrouwen die hun buren gewond door de straten dragen zijn echt hart verscheurend" zei hij. "Voor een land en een volk dat zo vaak wordt geplaagd door ontberingen en lijden, lijkt deze tragedie in het bijzonder wreed en onbegrijpelijk. De ramp in Haïti herinnert ons aan ons collectieve bestaan als mensheid", voegde hij toe.

Dat het lijden van Haïti in grote mate door het buitenlands beleid van zijn land is veroorzaakt, heeft hij dus genegeerd. Het gevoel van "gedeelde menselijkheid" waarover hij sprak was dus slechts een pose. Want als hij werkelijk het gevoel van menselijkheid zou kennen, dan zou hij niet een aardbeving van de magnitude 7 in Port-au-Prince nodig hebben gehad om dit te voelen.

Net zoals de Amerikaanse president zijn ook de Amerikaanse media niet geïnteresseerd in het echte verhaal voor wat betreft Haïti. Tegenover de Amerikaanse bevolking wordt de armoede in Haïti door hen gepresenteerd gewoon als een vaststaand feit, waaraan enkel de Haïtianen zelf schuld hebben. De New York Times begon op donderdag na de aardbeving met een cynisch en hypocriet redactioneel commentaar waarin werd gezegd: "Weer, huilt de wereld met Haïti". Een land dat zij dan als door "armoede, wanhoop en door chaos getekend" kenmerkt. De Times zei verder: "Elders zou dit als ramp worden bschouwt, maar in Haïti is dit de norm." Het artikel vervolgde: "Kijk naar Haïti en u ziet, wat generaties van slecht bestuur, armoede en politieke conflict van een land maken." In een achtergrond artikel over de ramp in Haïti voegde de Times hieraan toe dat het land "bekend staat om zijn vele door de mens veroorzaakte problemen - zijn extreme armoede, zijn ernstige politieke strijd en zijn drang tot rellen". In een korter en nog arroganter redactioneel commentaar trok The Wall Street Journal een schandalige vergelijking tussen Haïti en de aardbeving in 1994 in Californië, waarbij 72 mensen werden gedood. "Het verschil", verklaarde de Journal, "is de functie van het creëren van welvaart en een gezagsgetrouwe samenleving die zich bijvoorbeeld een benodigde constructie kan veroorloven." De boodschap hierin is duidelijk. Haïtianen zijn zelf verantwoordelijk voor de honderdduizenden doden en gewonden, omdat ze niet over voldoende rijkdom beschikken en te weinig respect voor de openbare orde hebben.

De televangelist Pat Robertson, oprichter van de Christian Coalition en leidende figuur van de Christelijke Rechts, bood zijn eigen verklaring voor het leiden van Haïti. Hij zei: "De Haïtianen waren alleen in staat zich van de Franse overheersing te bevrijden, de slavernij van zich af te schudden en de eerste zwarte republiek te vestigen, omdat zij een pact met de duivel hebben gesloten. En sindsdien worden zij hiervoor gestraft".

Zoals viel te verwachten reageerde de Amerikaanse regering op de ramp in Haïti in de eerste plaats met militaire middelen. Eerst arriveerden schepen van de kustwacht, die normaal Haïtiaanse vluchtelingen onderscheppen die de moeilijke omstandigheden in hun land proberen te ontsnappen. Na de kustwacht volgden het vliegdekschip USS Vinson en andere oorlogsschepen. Ook werden tienduizenden Amerikaanse militairen gestationeerd in het land.

En zij maakten het bieden van hulp aan Haïti in veel gevallen enkel moeilijker. Zo werden teams van Artsen zonder Grenzen verschillende keren geweigerd om te landen in Haïti door het Amerikaanse leger. Andere Non-Gouvernmentele organisatie hebben zich erover beklaagd dat het Amerikaanse leger voorrang geeft aan evacuatie van Amerikanen boven het invoeren van hulpgoederen.

De mensen van Haïti zijn de Amerikaanse "hulp" in veel gavellen al zat. Omdat ze weinig tot niets van de hulp ontvangen. Op Cubaanse televisie, en natuurlijk niet op westerse televisie, waren daraom al beelden te zien van protesten door Haïtianen tegen het Amerikaanse leger. Waarop het Amerikaanse leger met rubber kogels op de mensen schoot.

De ramp in Haïti heeft dus niets veranderd aan de situatie van Haïti. Het land blijft onderdrukt en uitgebuit door Amerika.