Griekenland heeft hulp nodig. Het land gaat gebukt onder grote schulden. En sinds de komst van de kredietcrisis, waardoor de belastinginkomsten voor het land sterk gedaald zijn terwijl haar uitgaven aan ondermeer werkeloosheidsuitkeringen sterk gestegen zijn, is zij niet meer in staat om de verplichtingen over deze schulden, te weten rente en aflossing, na te komen. Voor de Europese Unie (EU) is de situatie het gesprek van de dag. Waarom dit precies zo is kan uitgelegd worden aan de hand van een aantal punten.

Ten eerste, de EU is een langetermijn project op poten gezet door de naties die een rol willen spelen op het wereldtoneel, maar zich ook realiseren dat zij hiervoor in hun eentje te zwak zijn: Frankrijk en Duitsland. De EU streeft naar economische, politieke en militaire integratie van de Europese landen, onder het leiderschap van Frankrijk en Duitsland. Middels de economische, politieke en militaire macht van een geïntegreerd Europa, proberen Frankrijk en Duitsland een gooi te doen naar werelddominantie.

Ten tweede, Groot-Brittannië realiseert zich terdege dat dit het doel is van de EU. Groot-Brittannië hoopt echter nog altijd zelfstandig de dominante wereldmacht te kunnen worden die zij eerder reeds was, tijdens de 19e en begin 20e eeuw. Maar, Groot-Brittannië wil al haar opties open houden voor het geval het haar niet lukt om zelfstandig terug de dominante wereldmacht te worden. Daarom volgt Groot-Brittannië in veel gevallen Amerika, en daarom is Groot-Brittannië tegelijkertijd lid van de EU. Alhoewel Amerika en de EU elkaars concurrenten zijn in het conflict om werelddominantie! Zo denkt Groot-Brittannië in alle mogelijke gevallen gegarandeerd te zijn van een "deel van de taart", ongeacht of het zelf, of Amerika, of de EU de dominante wereldmacht is. Bovendien, omdat Groot-Brittannië nog altijd hoop heeft op eigen houtje te dominante wereldmacht te kunnen worden, probeert zij de pogingen van haar concurrenten Amerika en de EU om de wereldmacht te worden/blijven te laten mislukken. In beide relaties zoekt Groot-Brittannië dus doorlopend naar mogelijkheden om haar concurrenten kapot te maken. En middels haar lidmaatschap van de EU kan Groot-Brittannië invloed uitoefenen op de EU, oftewel, de plannen van Frankrijk en Duitsland tegenwerken. Het lidmaatschap van Groot-Brittannië van de EU is derhalve een zwakte van het Frans/Duitse project de EU.

Ten derde, Amerika realiseert zich eveneens dat wat het echte doel is van de EU, namelijk Frankrijk en Duitsland aan de macht te brengen in de wereld. Amerika heeft daarom eveneens hard gewerkt om dit project te laten mislukken, omdat Amerika zelf de dominante wereldmacht wil zijn en blijven. Amerika heeft het project de EU tegengewerkt door aan te dringen op EU-lidmaatschap voor de landen die met haar samenwerken, het zogenoemde "nieuwe Europa" volgens Donald Rumsfeld. Deze landen zijn hoofdzakelijk de landen in Oost-Europa. Middels het EU-lidmaatschap voor deze landen kan Amerika invloed uitoefenen op de EU, oftewel de plannen van Frankrijk en Duitsland tegenwerken. Het lidmaatschap van Amerika van de EU is derhalve een verdere zwakte van het Frans/Duitse project de EU.

Ten vierde, de belangrijkste zwakte van de EU, echter, is het feit dat dit project slechts weinig steun kent onder de bevolkingen van Europa. Het nationalisme is te sterk onder mensen. Het probleem hiervan is dat iedere unie zo sterk is als de bereidheid van de deelnemers aan deze unie om elkaar te helpen. Het doel van een unie is namelijk de sterke punten van de verschillende deelnemers gebruiken om de zwaktes van de verschillende deelnemers op te heffen. Zodat voor de unie als geheel geldt dat de sterke punten van de deelnemers domineren en de zwaktes zijn weggewerkt. Maar, als de deelnemers aan de unie niet bereid zijn om elkaar te helpen, oftewel om de eigen sterkte te gebruiken om een zwakte van een ander op te lossen, dan realiseert de unie dit doel niet. Dan resulteert voor de unie als geheel niet dat dat de sterke punten van de deelnemers domineren en de zwaktes zijn weggewerkt. Integendeel, dan zal de unie voortdurend op instorten staan. Er bestaat onder de bevolkingen van Europa slechts weinig bereidheid om de eigen sterktes te gebruiken om de zwaktes van anderen op te lossen. Deze bereidheid bestaat alleen onder de politici met vooruitziende blik. Maar de weerstand onder de mensen is zo sterk dat zij grotendeels machteloos zijn. Zij kunnen maar weinig echt doen, alhoewel zij veel zouden willen doen.

Met deze achtergrond is het mogelijk de ernst van het Griekse probleem, vanuit het perspectief van de EU, in te schatten:

Griekenland heeft dringend hulp nodig. Zoals gezegd, het land gaat gebukt onder grote schulden. En sinds de komst van de kredietcrisis, waardoor de belastinginkomsten voor het land sterk gedaald zijn terwijl haar uitgaven aan ondermeer werkeloosheidsuitkeringen sterk gestegen zijn, is zij niet meer in staat om de verplichtingen over deze schulden, te weten rente en aflossing, na te komen. Als Griekenland hiervoor geen hulp krijgt, dan zal het economisch ten onder gaan. Het kan dan niet anders of het zal uit de EU gezet moeten worden.

Dit zou een eerste stap zijn in de richting van het einde van de EU. En het waren de Britse kranten die deze realisatie onder de aandacht van de mensen brachten, terwijl de media van het vasteland van Europa deze conclusie niet trokken betreffende de Griekse problemen.

Enerzijds zal het de Euro ernstig verzwakken, namelijk, en de verzwakking van de Euro zal de EU in economisch opzicht op korte termijn helpen (EU producten worden goedkoper voor het buitenland) maar op langere termijn hard raken (hogere prijzen voor olie en andere grondstoffen want die worden verrekend in Amerikaanse dollars en hogere prijzen voor importen uit China, ondermeer). Dit zal het bestaan van steun onder de bevolkingen van de EU voor de EU verzwakken, terwijl deze al zo zwak is. Anderzijds zal het de roep onder de bevolkingen van Europa tot beëindiging van de EU versterken, omdat het aan zal tonen dat het mogelijk is om als land de EU te verlaten. Terwijl de Europese politici altijd het tegenovergestelde beweren, zijnde dat het niet mogelijk is de EU te verlaten.

Als de EU Griekenland niet helpt zal Griekenland een beroep moeten doen op het Internationaal Monetair Fonds. Het IMF, echter, staat volledig onder controle van Amerika en behartigt derhalve de belangen van Amerika. IMF hulp aan Griekenland zal daarom niet de EU helpen. Het IMF zal ervoor zorgen dat enkel de accute problemen voor Griekenland opgelost worden, maar dat het grotere en belangrijkere onderliggende probleem blijft bestaan. Zodat het Griekse probleem tot een gezwel in de EU wordt dat iedere vooruitgang van het project de EU zal tegenhouden.

Frankrijk en Duitsland willen daarom absoluut dat de EU landen Griekenland te hulp komen. Omdat zij bezorgd zijn over hun project de EU. Daarom organiseerde de EU op donderdag 11 februari een bijeenkomst in Brussel om betreffende de Griekse problemen te overleggen. Bij deze bijeenkomst gaven Frankrijk en Duitsland aan Griekenland te zullen helpen. Echter, zij gaven niet aan hoe ze Griekenland precies zullen helpen. Dit is een uiting van het probleem waarmee de EU zich geconfronteerd ziet, namelijk dat de bevolkingen van de EU tegen EU steun aan Griekenland zijn. Vooral nu deze landen zelf zwaar onder kredietcrisis leiden. Aangezien de publieke weerstand tegen hulp aan Griekenland erg sterk is, is het dus onduidelijk of de EU Griekenland werkelijk te hulp zal kunnen komen.

Bovendien, het probleem van de EU is niet beperkt tot Griekenland. In Spanje, Portugal en Ierland bestaan identiek dezelfde problemen: de overheden gaan gebukt onder grote schulden sinds de komst van de kredietcrisis en zijn eigenlijk niet meer in staat om de verplichtingen over hun schulden, te weten rente en aflossing, na te komen. Het lijkt slechts een kwestie van tijd voordat ook deze landen aankloppen bij de EU voor hulp. Hierbij moet opgetekend worden Griekenland verhoudingsgewijs slechts een klein EU land is. De Griekse economie bedraagt 2% van het EU totaal. De Spaanse economie, daarentegen, is 10% van het EU totaal. Hulp aan Spanje zal derhalve veel meer vereisen van de EU dan hulp aan Griekenland. Het lijkt derhalve onmogelijk dat de EU het gehele probleem, dat naast Griekenland ook uit Spanje, Portugal en Ierland bestaat, op zal kunnen lossen. Ook omdat de capaciteit van de andere EU landen om te helpen slechts gering is, daar zij sinds de komst van de kredietcrisis allen met grote financele tekorten en economische crisis kampen.

Het financiële probleem van Griekenland heeft dus in feite al de zwaktes van de EU blootgelegd. Vanwege Griekenland, eigenlijk een onbelangrijk lid van de EU, bevindt de EU zich momenteel in een bestaancrisis. Enkel de tijd zal uitwijzen of zij de crisis te boven zal weten te komen, of dat zij aan deze crisis ten onder zal gaan.

Voor wat betreft de rol van Groot-Brittannië in deze crisis kan derhalve gezegd worden dat zij deze heeft gebruikt om de steun onder de bevolkingen in de EU voor de EU te minimaliseren, en om het verlangen bij de bevolkingen in de EU naar beëindiging van het project de EU aan te wakkeren.

Voor wat betreft de rol van Amerika in deze crisis, er kan moeilijk gezegd worden dat Amerika de architect van de EU crisis is. Achter de EU crisis gaat namelijk de kredietcrisis schuil, en Amerika zelf leidt zwaar onder deze crisis. Wel was Amerika betrokken bij de totstandbrenging van de voedingsboden waaruit deze crisis in de EU heeft kunnen groeien. De Amerikaanse bank Goldman Sachs heeft de EU crisis namelijk mede mogelijk gemaakt. Bij de introductie van Euro heeft de EU eisen gesteld aan de landen die hier aan deel wilden nemen, precies om problemen zoals nu met Griekenland te voorkomen. Goldman Sachs heeft destijds Griekenland geholpen om aan deze vereisten te voldoen. Echter, dit werd gedaan middels misleidingen. Goldman Sachs en Griekenland kwamen verschillende derivaten transacties overeen waardoor Griekenland tegenover de EU haar staatsschuld en overheidstekorten kleiner kon voorstellen dan zij werkelijk waren. Daarom mocht Griekenland meedoen met de Euro van de EU, en ze betaalde Goldman Sachs hiervoor $300 miljoen.