In het Westen koesteren moslimvrouwen de illusie van de geëmancipeerde vrouw. Ik wil op eigen benen staan. Onafhankelijk van de man. Ik wil me niet opofferen als moeder en echtgenote. Ik wil vrij zijn. Ik wil mezelf ontplooien. Daarom: carrière gaat voor alles!

In het Westen wordt dit als buitengewoon progressief en modern beschouwd. Ook door moslimvrouwen. Om die ene zogenaamd zaligmakende maatschappelijke positie van de geëmancipeerde vrouw te bereiken gaan ook steeds meer moslimvrouwen betaald werken en carrière maken. Maar de realiteit bewijst dat de overheid onder het mom van emancipatie en keuzevrijheid de vrouwen in dienst van de economie stelt.

Derde Emancipatiegolf door Moslimvrouwen?

Naast zelfbewuste allochtone vrouwen die niet onderdoen voor autochtone vrouwen, zijn er te veel allochtone vrouwen met een grote afstand van de Nederlandse samenleving. Dit stelde minister De Geus van Emancipatiebeleid in Nederland in een toespraak tijdens de manifestatie ter gelegenheid van 25 jaar emancipatiebeleid op 15 november 2003 in Rotterdam. "We zullen ons extra in moeten spannen om ook deze mensen bij de samenleving te betrekken. Dat kunnen we doen door eisen te stellen, bijvoorbeeld wat betreft basiskennis van de Nederlandse taal. Maar we willen dat vooral doen door hen te stimuleren zelf initiatieven te nemen om het isolement te doorbreken," aldus De Geus. In wezen gaat dit over de moslimvrouwen. Wij moeten emanciperen! En we moeten dit ook zelf willen! Het spookbeeld van de onderdrukte moslimvrouw in de media en de inmenging van de overheid maakt dat wij inderdaad doordrongen zijn van emancipatie-idealen. We zijn niet onderdrukt! We zullen het bewijzen! Steeds meer moslimvrouwen met of zonder hoofddoek zijn hoogopgeleid en hebben een betaalde baan. Iedereen kent wel een moslimvrouw die een hooggewaardeerd beroep uitoefent als dokter, psychologe, zakenvrouw of zelfstandige.

Bij een kennismaking vertellen moslimvrouwen elkaar eerst welk beroep ze uitoefenen. En diegene die niet kan werken omdat haar man het verbiedt of omdat ze met de zorg van zes kinderen zit opgescheept voelt zich al snel de mindere. Ze zegt dit natuurlijk niet met zoveel woorden maar het wordt heel duidelijk door haar antwoord op de vraag: "Wat is je beroep?" Ze zegt dan beslist zoiets van: "Oh, ik ben maar huisvrouw. Of ik doe niets, ik zit heel de dag thuis." Meestal keert de gestudeerde vrouw haar al snel de rug toe. Want ook in haar ogen is deze vrouw maar een huisvrouw. Zoniet, dan vertelt deze dame met een hoge status in geuren en kleuren over haar geëmancipeerd leventje. Ze heeft haar eigen inkomen. Ze doet haar eigen zin. Ze laat haar vrijheid niet beknotten door haar man. "Je mag geen duimbreed toegeven want dan ben je verloren," zegt ze met veel overtuiging. Daarom gaat ze regelmatig op stap met vriendinnen en haar man moet dan maar op de kinderen passen. En terwijl zij de kinderen naar bed doet moet hij de afwas doen, ook na zijn werk. Overstelpt door negatieve gevoelens klaagt de huisvrouw dan op haar beurt over haar miserabel leventje. Ze mocht niet studeren van haar vader. Of hoe dom was ze niet om op 20 jarige leeftijd in het huwelijksbootje te stappen. Als ze iets voor zichzelf wil kopen dan moet ze geld aan haar man vragen. Dat vindt ze vernederend. Ze leeft niet voor zichzelf maar voor haar kinderen en haar echtgenoot. Vol bewondering voor de buitenshuis werkende moslimvrouwen die het in haar ogen hebben gemaakt vertelt ze dan opgewonden over de hoge ambities die ze koestert voor haar eigen dochters.

Vele moslimmoeders leren hun dochters van jongs af aan dat ze goed moeten studeren en carrière moeten maken om later niet afhankelijk te zijn van de man. Zo hebben geëmancipeerde moslimmeisjes al tijdens de middelbare school een baantje na de school uren of in het weekend. Ze willen op eigen benen staan. Onafhankelijk van de vader of de broer. "Ga voor je carrière" zeggen de moeders. Zo schuiven ook moslimvrouwen het trouwen en het nemen van kinderen op de lange baan. Sommigen leven voor hun carrière. Ze zien af van het moederschap, en blijven "single." Buitenshuis werkende moslimvrouwen die hun kinderen naar de crèche brengen proberen iedereen, ook zichzelf, te overtuigen van hoe goed de crèche wel niet is. Maar ze vergeten dat niet-moslims in het beste geval haar kind goed kunnen verzorgen maar dat ze haar kind nooit een Islamitische opvoeding kunnen geven. Dat staat als een paal boven water. Deze moslimkinderen krijgen geen basis voor het vormen van een Islamitische persoonlijkheid. En als ze wat ouder zijn, leven ze meer op straat dan thuis. Want hun ouders zijn nog steeds druk bezig met carrière maken of werken. Zo is het zaad gestrooid voor het aankweken van slechte gewoonten zoals roken, alcohol en drugsgebruik. De verwaarloosde moslimjongeren in het straatbeeld zijn hiervan het levende bewijs.

Het emancipatieproces zorgt voor verscheurde gezinnen. Want ook de relatie met de man moet het ontgelden. De man is de onderdrukker van de vrouw. En zij moet daarom steeds voor haar rechten opkomen. Het gezin wordt een arena. Een hevige machtsstrijd tussen man en vrouw: Wie heeft er gelijk? Dit mondt uit in ontelbare discussies. Ze maken ruzie over alles. De strijd eindigt steeds met een verliezer en een winnaar. Eigenlijk ondergraaft de vrouw het gezag van de man als gezinshoofd. Zij verdient ook de kost dus moet hij aan gezag inboeten. Meestal beslist zij over het geld of ieder betaalt zijn eigen aandeel van de onkosten. En iedereen ruimt zijn eigen rommel op. Zoniet, knallende ruzie! De man voelt zich al snel waardeloos. Zij kan evengoed zonder hem.

Als de man zich verzet tegen het emancipatieproces dat zijn gezin kapot maakt dan gaat alles van kwaad naar erger:

"Mannen zijn tegen de emancipatie. De vrouw moet hem opvoeden of beter gezegd omvormen. Hij moet zijn nieuwe rol leren aanvaarden. De vrouw moet volharden in haar strijd. Niet toegeven."

"Versterking van de emancipatie van mannen is een voorwaarde om de participatie van allochtone vrouwen in de Nederlandse maatschappij te bevorderen," aldus minister De Geus, die erop wijst dat het bij emancipatie van de groep allochtone vrouwen niet enkel gaat om de vrouwen. Om de ware aard van de crisis te doorgronden, moeten we emancipatie tot op de wortels blootleggen en de maatschappelijke gevolgen ervan analyseren. Ten slotte moeten we de shari'ah wetgeving raadplegen om tot een correcte oplossing te komen.

De ware aard van emancipatie

Wortels van emancipatie

De emancipatiebeleidsnota van de Nederlandse regering toont aan dat de overheid de rolverdeling tussen man en vrouw in een nieuw jasje wil steken. Voortaan is de vrouw kostwinner naast de man. Voortaan moet de zorg voor het huishouden eerlijk worden verdeeld. En voortaan moet de zorg voor de kinderen aan derden worden uitbesteed. Deze herdefiniëring van de rolverdeling tussen man en vrouw is inherent verbonden aan het gelijkheidsbeginsel waarop de emancipatie berust. Simone de Beauvoir heeft dit principe kernachtig verwoordt: "De vrouw wordt niet geboren maar gemaakt." Dit impliceert dat de verschillen tussen de geslachten in feite sociale producten zijn die kunnen geëlimineerd worden door verandering van de maatschappij in de juiste richting. De behoefte voor een nieuwe rolverdeling tussen man en vrouw vindt zijn oorsprong in de westerse geschiedenis, waarin de vrouwen eeuwenlang systematisch zijn achtergesteld en uitgebuit door de mannen. Tijdens de Franse Revolutie ontstond de vrouwenbeweging (de eerste feministische golf), die voor de vrouwen dezelfde rechten en mogelijkheden als de man opeiste. En dit in alle opzichten. Zo ontstond het idee dat de bevrijding van de vrouw door gelijkstelling met de man enkel mogelijk was via economische onafhankelijkheid van de vrouw. Nog steeds is de status van de vrouw verbonden aan een betaalde baan. Deeltijds of voltijds maakte niet uit. Maar de vrouwen die een hoge maatschappelijke positie willen bekleden in de huidige samenleving moeten beslist werk en gezin combineren. Een deeltijds baantje is dus niet meer modern. Omdat de huisvrouwen financieel afhankelijk zijn van de man krijgen zij vanzelfsprekend een lage status in de samenleving.

De overheid spoort via allerlei financiële middelen deze thuisblijvende moeders aan om actief deel te nemen aan het arbeidsproces. En het obstakel van de kinderen wordt weggenomen door een uitbreiding van de kinderopvangvoorzieningen met 71.000 extra plaatsen. Er zijn echter geen voorzieningen voor thuisblijvende moeders, want dit raadt de overheid ten stelligste af. We zien dat de geschiedenis zich herhaalt: Emancipatie is door het kapitalisme als een gat in de markt ontdekt en wordt bij economische noodzaak gebruikt om de vrouwen in te zetten op de arbeidsmarkt voor winstbejag.

Emancipatie dient de economie

De emancipatiebeleidsnota laat er geen twijfel over bestaan, emancipatie gaat niet om de vrouwen maar om geld verdienen. En dit bevestigt ook het ontwerpadvies van de Sociaal Economische Raad, die vermeldt: "Een verdere vergroting van de arbeidsparticipatie van vrouwen is niet alleen vanuit emancipatieperspectief van belang maar ook bezien van de arbeidsmarkt." Het wijst in dat verband op de tekorten op de arbeidsmarkt die voor de komende jaren worden voorzien. Het wijst voorts op de positieve uitwerking van arbeidsdeelname voor de inzetbaarheid van mensen, als een factor van betekenis bij het voorkomen van uitkeringsafhankelijkheid.

De vrouwen moeten dus de kloof tussen de actieve en inactieve bevolking dichten, welke steeds groter wordt door de vergrijzing. Ze moeten dus de druk op de sociale zekerheid verlichten door actief bij te dragen aan de economie. Daarom perst de overheid de vrouwen in het maatschappelijke keurslijf van carrière. Want het gaat niet om keuzevrijheid van de vrouwen maar om een duidelijke sturing van bovenaf. Woordvoerder Jan van Pemmelen van de Raad voor Maatschappelijke Ontwikkeling (RMO) zegt dit ook heel duidelijk: "De keuze voor arbeid of zorg is helemaal niet vrij vinden we. Je ontkomt niet aan een bevooroordeling of stimulering van een bepaald model. Er zit wel een beetje paternalisme in, ja. Mensen hebben de vrijheid om te kiezen voor het kostwinnerschap. En de samenleving heeft vervolgens de vrijheid om dat te compenseren of niet." Eindredacteur Frank Wiering van een VPRO-programma over de nieuwe vrouw verwoordt dit op treffende wijze: "Vrouwen zijn min of meer gedwongen aan het arbeidsproces deel te nemen om de economie op topsnelheid te houden. Het is in alle opzichten een oorlogseconomie."

Maatschappelijke gevolgen

Zijn vrouwen en mannen gelijk na 40 jaar emancipatiebeleid? Neen! Zowel Europese als Nederlandse studies, onderzoeken en monitors bewijzen dat vrouwen en mannen nog steeds niet gelijk zijn. Een paar voorbeelden illustreren dit:

- Slechts 38 procent van de vrouwen is economisch zelfstandig tegenover 69 procent van de mannen.

- In het bedrijfsleven verdienen vrouwen per uur gemiddeld 23 procent minder dan mannen.

En, volgens de Emancipatiemonitor 2002:

- Er is geen enkele vrouw te vinden in de raden van bestuur van de 25 grootste ondernemingen in Nederland.

Vrouwen worden zwaarder belast dan mannen bij het combineren van arbeid en zorg. Door de acties van de vrouwen tijdens de tweede feministische golf (1965-1992) is het aantal vrouwen met betaald werk massaal toegenomen. Maar het aantal economisch onafhankelijke vrouwen is echter niet zo fors gestegen. In de periode tussen 1985 en 1998 zien we een stijging van 19 naar 39 procent. Minister De Geus van emancipatiebeleid zegt dat ze moeilijk achterover kunnen leunen en wachten tot alles vanzelf goed komt. De overheid moet de juiste voorwaarden scheppen. Ook als het gaat om de rolverdeling tussen man en vrouw. "Vrouwen zullen werken en zullen aan de top komen," aldus de Minister. Het emancipatieproces is dus niet mislukt, zoals de cijfers het bewijzen, maar gewoonweg nog niet af. Want de mannen zijn de schuldigen. En het emancipatiebeleid is ondoeltreffend. Dat vrouwen willen werken staat buiten kijf. Dus nieuwe maatregelen gericht op de mannen moeten het aantal economisch onafhankelijke vrouwen doen toenemen en liefst tot zestig procent in 2010.

Het lijden van de supervrouw

De schaduwzijde van de nieuwe rolverdeling is ongetwijfeld het lijden van de supervrouw. De FNV-vrouwenbond verwoordt dit op treffende wijze: "We moeten een perfecte werknemer zijn die carrière maakt, een fantastische moeder en partner, en het huishouden moet ook op rolletjes lopen. Een maatschappij die dergelijke verwachtingen wekt, is zelf verantwoordelijk voor een toenemende arbeidsuitval. Zo'n zware druk op mensen leggen is asociaal en leidt tot grote problemen." (website FNV-vrouwenbond) Talloze studies tonen aan dat nog steeds het leeuwendeel van de huishoudelijke taken door de vrouwen worden uitgevoerd. En het combineren van gezin en werk is loodzwaar. Het is een dubbele dagtaak, die nooit eindigt. De supervrouw ondervindt aan den lijve dat haar leven helemaal niet strookt met het voorgehouden ideaalbeeld. Ze beseft dat ze zich onmogelijk voor honderd procent kan inzetten in al de rollen die ze moet vervullen. Ze kent geen moment rust. Ze is steeds in tijdnood. Druk, druk, druk.

Een supervrouw zegt: "Ik heb het gevoel dat ik altijd achter mezelf aanhol. 's Morgens vroeg opstaan. Wassen, aankleden, ontbijten, boterhammen smeren. De kinderen naar de crèche. Naar het werk. Dat valt nog wel mee. Maar 's avonds. Dat terughollen om de kinderen op tijd af te halen. De schuldgevoelens wanneer je voor de zoveelste keer weer te laat bent. Dan zie je dat je kindjes amper hun oogjes kunnen openhouden. Je moederhart doet pijn. Wanhopig denk je dat hoort erbij als je carrière wil maken."

Vrouwen willen niet mee

Geleidelijk ontstaan steeds meer twijfels over het gelijkheidsbeginsel, want ondanks alle overheidssteun zijn de vrouwen niet gelijk aan de mannen omdat vrouwen uit eigen beweging hun carrièreambitie temperen om zich te wijden aan de zorg van hun kinderen. We zien dat nog steeds één derde van de vrouwen stopt met werken bij de geboorte van het eerste kind. En van diegenen die blijven werken, stopt 22 procent later alsnog. En het aantal dat wenst te stoppen is nog groter. "Helft van vrouwen wil baan opgeven voor de kinderen" vermeldt een persbericht in het Laatste Nieuws van 25/06/03. En uit een studie van het Britse Nationaal Instituut voor Statistiek blijkt: "In Groot-Brittannië droomt de helft van de buitenshuis werkende vrouwen, ook de hoogopgeleiden, ervan hun baan op te geven om voltijds voor de kinderen te zorgen. Vier vrouwen op vijf vinden bovendien dat hun echtgenoot maar de rol van belangrijkste kostwinner op zich moet nemen."

Emancipatie en de natuur van de vrouw

De destructieve maatschappelijke gevolgen van emancipatie bewijzen dat we niet straffeloos de verschillen tussen man en vrouw kunnen miskennen. Ook niet via een zogenaamd emancipatieproces. En het hardnekkige voortbestaan van de klassieke rolpatronen doet vermoeden dat het emancipatieproces nooit zal voltooien. Het gezin met de vrouw in de verzorgende rol blijft voortbestaan. Oorzaken?

De rollenpatronen die men probeert uit te wissen zijn niet louter traditioneel opgedrongen, zoals de feministen beweren, maar ze vloeien voort uit het wezen van de man en de vrouw. Met andere woorden, sekseverschillen zijn het resultaat van biologische verschillen. Zo hebben vrouwen en mannen andere drijfveren en ambities. Dus het gelijkheidsbeginsel is fout! Het streven naar gelijkheid tussen man en vrouw of het ontkennen van de verschillen tussen de geslachten leidt enkel tot chaos en corruptie in de samenleving.

Voor een juiste rolverdeling tussen man en vrouw moeten we de shari'ah, wetgeving raadplegen. Allah (swt) heeft ons geschapen en hij weet welke invulling van de rolverdeling tussen man en vrouw het beste aansluit bij onze natuurlijke aard. De shari'ah wetgeving leert ons dat Allah (swt) de man en de vrouw verschillende taken heeft toebedeeld. De belangrijkste functie van de vrouw is de rol van moeder en echtgenote. Zij staat in voor de zorg van haar kinderen en haar echtgenoot. Dat is de verantwoordelijkheid die Allah (swt) haar opdraagt.

De belangrijkste functie van de man is de rol van gezinshoofd en kostwinner. Hij is verantwoordelijk voor onderhoud van zijn echtgenote en zijn gezin. Hij moet hen beschermen en leiden. Allah (swt) zegt:

"Mannen zijn voogden over de vrouwen omdat God de enen boven de anderen heeft doen uitmunten en omdat zij van hun rijkdommen besteden. Deugdzame vrouwen zijn dus zij, die gehoorzaam zijn en heimelijk bewaren, wat God onder haar hoede heeft gesteld. En degenen, van wie gij ongehoorzaamheid vreest, wijst haar terecht en laat haar in haar bedden alleen en tuchtigt haar. Als zij u dan daarna gehoorzamen, zoekt geen weg tegen haar. Waarlijk, God is Verheven, Groot." (Al Nisa: 34)

En op de dag des oordeels moeten man en vrouw verantwoording afleggen voor hun daden, want Allah (swt) zegt:

"En begeert niet datgene, waarmee God sommigen uwer boven anderen deed uitblinken. Mannen zullen een aandeel hebben in wat zij hebben verdiend en vrouwen zullen een aandeel hebben in wat zij hebben verdiend. En vraagt om God zijn overvloed. Waarlijk, God kent alle dingen." (Al Nisa: 32)

In Islam moeten we Allah (swt) gehoorzamen, te allen tijde gehoorzamen. Het is dus ten strengste verboden (haram) om te streven naar gelijkheid tussen man en vrouw, want dat betekent het verwerpen van de rolverdeling die Allah (swt) ons heeft toebedeeld.

"En het betaamt de gelovige man of vrouw niet, wanneer God en Zijn boodschapper over een zaak hebben beslist, dat er voor hen een keuze zou zijn in die zaak. En wie God en Zijn boodschapper niet gehoorzaamt, is zeker klaarblijkelijk afgedwaald." (Al Ahzaab 36)

De volgende hadith bevestigt nog eens de gelijkwaardigheid tussen de rolpatronen tussen de verschillende geslachten: Asma bint Zayd ging naar de Profeet (saw) en zei: "Ik ben een afgevaardigde van een groep moslimvrouwen die mij steunen. Ze hebben allemaal dezelfde mening als ik, namelijk dat Allah (swt) u heeft gestuurd om zowel mannen als vrouwen te onderwijzen. We geloofden allen in U en volgden U. Maar onze toestand als vrouwen is als volgt: we zijn gebonden aan huis. Wij zijn het middelpunt van de bevrediging van de wensen van de mannen en de dragers van hun kinderen. Aan mannen wordt de voorkeur gegeven bij deelname aan het vrijdaggebed, begrafenissen en jihad. Als ze weggaan voor jihad zorgen wij voor hun rijkdommen en bezit en voeden hun kinderen op. O boodschapper van Allah! Delen wij in hun beloning en compensatie (thawab)? De Profeet (saw) richtte zich tot zijn metgezellen en vroeg: "Hebben jullie ooit een vrouw beter over haar deen horen vragen dan deze vrouw?" Ze zeiden: "Bij Allah! Dat hebben we ooit gehoord. Daarop sprak de Profeet (saw) tot Asma: "Ga en deel die vrouwen mee dat de goede behandeling die ze hun echtgenoten gaven en het feit dat ze hen probeerden tevreden te stellen en te steunen omwille van eenheid en solidariteit (in de familie) gelijkwaardig is aan alle diensten van de mannen die je net hebt genoemd."

Carrière is een recht en geen plicht van de moslimvrouw

De moslimvrouw mag buitenshuis werken, studeren of carrière maken indien zij dit wenst. Ze moet hierbij bepaalde regels in acht nemen. Ze mag haar primaire rol van moeder en echtgenote niet verwaarlozen. Dus ze moet haar verplichtingen tegenover haar kinderen en haar man altijd de hoogste prioriteit geven. Ze moet zich strikt houden aan de Islamitische sociale wetgeving die de omgang tussen beide geslachten regelt. Dus het overtreden van de kledingsvoorschriften is haram. Afzondering met een man is haram. Het flirten op kantoor wordt als onschuldig aanzien maar het is haram en ten strengste verboden. Bovendien mag de vrouw haar eerbaarheid niet op het spel zetten. Dus het beroep van bijvoorbeeld mannequin of en danseres is haram, omdat deze functies enkel haar vrouw zijn exploiteren. Al wat naar haram leidt is haram. Het in aanraking komen met alcohol is haram. Zowel het verkopen, vervoeren of produceren ervan is verboden. De moslimvrouwen die in de westerse maatschappij leven, moeten dus steeds erop bedacht zijn of hun werk hen niet aanzet tot het overtreden van de goddelijke regels.

In de Islamitische Staat zien we voorbeelden van buitenshuis werkende vrouwen, zelfs onder de eerste generatie moslimvrouwen. De eerste vrouw van de Profeet (saw), Khadijah (ra), was handelaar. Ze ging nooit zelf mee met de goederenkaravanen, maar ze regelde zelf haar zaken en beheerde zelf haar rijkdom. Sawda (ra), een andere vrouw van de Profeet (saw) had zich bekwaamd in het leerlooien. En andere vrouwen waren grondbezitters. Ze hadden hun eigen bouwland en dadelboomgaard, die ze zelf verzorgden. De vruchten van de oogsten verkochten ze zelf. Nog anderen dreven handel op de markt. En sommige vrouwen verpleegden de gewonden op het slagveld.

Carrièremogelijkheden

De carrièremogelijkheden voor moslimvrouwen zijn enkel door Allah (swt) begrensd. Zo zijn regeringsfuncties haram voor vrouwen. Deze functies zijn enkel voorbehouden voor de moslimmannen. In de Islamitische Staat is het dus uitgesloten dat vrouwen bijvoorbeeld het beroep Khalifah, Wali of Amir bekleden, omdat Allah (swt) dit verbiedt.

Via een overlevering van Abu Bakr (ra) leren we dat toen het nieuws dat de Perzen de dochter van Chosroes (Kisra) als hun koningin hadden benoemd, de Boodschapper van Allah (saw) bereikte, hij (saw) zei: "Een volk die een vrouw benoemt om over hen te regeren zal nooit slagen." Dit is een duidelijk bewijs van verbod op de aanstelling van vrouwen in regeringsfuncties.

Voor de overige functies geldt er geen verbod, zolang het werk de moslimvrouwen niet aanzet tot overtreding van de wetten van Allah (swt). Er is dus geen glazen plafond. De vrouwen kunnen doorstoten naar topfuncties in de bedrijfswereld. Ze kunnen een bedrijf runnen, personeel aanwerven, eigendommen huren en verhuren.

De moslimvrouw heeft een verheven status in de islamitische staat. De waarde van de moslimvrouw is dus enkel verbonden aan de mate waarin zij Allah (swt) gehoorzaamt. Allah (swt) zegt:

"En de gelovige mannen en de gelovige vrouwen zijn elkaars helpers, zij roepen op tot het behoorlijke en verbieden het verwerpelijke." (At Taubah: 71)

In dit opzicht maakt Allah (swt) geen onderscheid tussen man en vrouw. Enkel de Islamitische Staat waarborgt de waardigheid van de moslimvrouw in de maatschappij. Ze wordt gevrijwaard van alle vormen van onderdrukking door wie dan ook.

Conclusie

Als moslimvrouwen voelen we ons sterk verbonden met alle moslimzusters die gevangen zitten in het keurslijf van carrière. Zolang wij vasthouden aan de valse illusie van de geëmancipeerde vrouw en zolang wij onze ontevredenheid met de huidige positie van de moslimvrouwen in het Westen niet van de daken schreeuwen, zullen wij lijden onder de destructieve maatschappelijke gevolgen ervan. Beste zusters, we mogen ons niet meer blind staren op de harde realiteit. We moeten ons bevrijden. Zeg neen aan emancipatie. Stap uit het knellende keurslijf van carrière. Dit kan. Laat je valse illusies los. Zoek de reële, invoelbare alternatieven die de Islam ons biedt. Blijf Allah (swt) gehoorzamen in alle rollen die je als vrouw vervult. Zowel van moeder, echtgenote als carrièrevrouw. Laat je doordringen van het idee dat verandering mogelijk is. Zet je in voor de oprichting van de Islamitische Staat, de enige maatschappij die de verheven status van de moslimvrouw waarborgt. Moge Allah (swt) ons verheffen tot de zaligmakende status van de moslimvrouw die onze Schepper (swt) ons heeft gegeven. Insha'Allah.