Persvrijheid, oftewel de vrijheid om meningen en de uitkomsten van journalistiek onderzoek te publiceren, behoort tot de kernwaarden van de kapitalistische ideologie. Dit is allereerst omdat persvrijheid een natuurlijk voortvloeisel is van de vrijheid van meningsuiting. Wat zou immers overblijven van de vrijheid van meningsuiting als men niet het recht heeft om zijn mening te publiceren? Persvrijheid wordt verder gezien als een voorwaarde voor het correct functioneren van de democratie, het kapitalistische regeringssysteem en daarmee één van de belangrijkste systemen van het kapitalisme. Een vrije pers die kan onderzoeken wat zij wil en zeggen wat zij wil wordt noodzakelijk geacht voor dit systeem, omdat anders de mensen niet correct geïnformeerd worden betreffende de politieke leiders over wie zij middels hun stem moeten oordelen. Landen die middels wetten hun pers onder controle proberen te houden worden daarom niet gerekend tot de "familie van democratische landen", ook al laten zij hun onderdanen geregeld stemmen voor de bepaling van de regeringsleiders. Want een stem zonder eerlijk informeren is effectief niets waard.

Omdat in Islam het ter verantwoording roepen van de heersers een kernwaarde is en een fard kifaya (plicht op het collectief van moslims), zullen journalisten ook in de komende Islamitische Staat Al Khilafa vrij zijn om te onderzoek en om de feiten die resulteren uit onderzoek te publiceren. Dit feit zal waarschijnlijk veel mensen verbazen, omdat de aanhangers van het kapitalisme, zijnde zowel de kapitalistische staten zelf als de bewegingen, groepen en individuen die het uitnodigen tot kapitalisme als hun taak zien, gewoonlijk beweren dat deze rechten alleen door hun eigen kapitalisme gegarandeerd worden.

De bewering van deze mensen wordt gewoonlijk als waarheid geaccepteerd omdat zij de wereld rondgaan om hun idee van persvrijheid te promoten. Journalisten uit de minder ontwikkelde landen worden uitgenodigd om in het rijke westen het vak te leren; journalisten het rijke westen worden naar minder ontwikkelde landen gestuurd om hun collega's daar het vak te leren; en jaarlijks worden lijstjes gepubliceerd waarin landen gerangschikt worden op basis van de mate van wettelijke persvrijheid en waarin voorbeelden van vervolging van journalisten in diverse landen gedocumenteerd worden. En al dit werk geeft deze mensen de indruk van betrouwbaarheid.

Dit werk heeft er ook in geresulteerd dat de meeste mensen in het rijke westen geloven dat hun pers inderdaad vrij is, in tegenstelling tot de pers in de niet kapitalistisch democratische landen zoals de voormalige Sovjet Unie en hedendaags Noord-Korea, Cuba en Iran. Als men zich zou beperken tot een beschouwing van enkel de wetten in de rijke westerse landen met betrekking tot de journalistiek, dan lijken journalisten daar inderdaad vrij om te onderzoeken en om de uitkomsten van journalistiek onderzoek te publiceren. Maar, deze wettelijke persvrijheid wordt in de kapitalistische landen ondermijnd op andere manieren dan wettelijke beperkingen op journalisten.

Bijvoorbeeld wordt de persvrijheid in de rijke westerse landen ondermijnd door de zakelijke belangen van media-instellingen. Journalisten in de rijke westerse landen worden niet verplicht om te schrijven in het voordeel van de heersende elite maar worden met geld en posities van status verleid om aldus te doen. De media-instellingen hebben financieel belang bij een goede relatie met de heersende elite en zij geven de salarisverhogingen en promoties daarom aan de journalisten die de heersende elite niet (te veel) ondermijnen in hun rapportages. De bereidheid van media-instellingen en journalisten om mee te werken met "embedded journalism", alhoewel dit betekent dat zij overheden toestemming geven om hun nieuwsberichten te veranderen en te censureren, is een uiting hiervan. En dat groepen bezorgde burgers zoals Wikileaks, die niet behoren tot de mediaconglomeraten, beter journalistiek werk verrichten dat de professionele journalisten, is een verdere uiting hiervan.

Hizb ut Tahrir's recente internationale conferentie in Beiroet, Libanon, heeft verschillende andere methoden duidelijk gemaakt waarvolgens de kapitalistische landen de bij hen geldende wettelijke persvrijheid proberen te ondermijnen. Hizb ut Tahrir is, zoals iedereen ondertussen weet, de Islamitische politieke partij die politiek werk verricht om de problemen van de mensen op te lossen volgens de door Allah (swt) geopenbaarde oplossingen. Als zodanig bestudeert de Hizb de kwesties die de problemen veroorzaken voor de mensen, om de Islamitische oplossingen voor deze kwesties te kunnen halen in Islam. Tijdens genoemde conferentie wilde de Hizb deze Islamitische oplossingen voor de meest prangende internationale kwesties, zoals oorlogen in Irak en Afghanistan, de kwestie Palestina en de Iraanse nucleaire kwestie, presenteren aan de internationale media. Daarom droeg de conferentie de titel "De visie van Hizb ut Tahrir op de kritieke internationale en lokale kwesties".

Op het moment dat de conferentie bekend werd deden de kapitalistische landen, in het bijzonder Amerika, alles wat zij konden om te voorkomen dat de mensen over Hizb ut Tahrir's visies geïnformeerd zouden worden. Eerst drongen zij er bij de Libanese regering op aan om Hizb ut Tahrir te verbieden, zodat de conferentie verboden zou kunnen worden. En dan zou er niets zijn waarover de media zouden kunnen berichten. Toen dit niet mogelijk bleek, omdat er geen de wettelijke gronden bestaan voor een verbod op een politieke en niet/gewelddadige partij als de Hizb, drongen zij er bij de Libanese regering op aan om de conferentie te verbieden. En ook dan zou er niets zijn waarover de media zouden kunnen berichten. Vervolgens, toen ook dit niet mogelijk bleek, drongen zij er bij de Libanese regering op aan om de sprekers voor de conferentie die van buiten Libanon moesten komen de toegang tot Libanon te ontzeggen. Want daar de meeste sprekers voor de conferentie van buiten Libanon moesten komen, zou er ook dan niets zijn waarover de media zouden kunnen berichten. En ten slotte, toen ook dit niet mogelijk bleek, drongen zij er bij de Libanese regering op aan om de journalisten die van de conferentie verslag wilden doen maar die van buiten Libanon moesten komen, de toegang tot Libanon te ontzeggen. Zodat er weliswaar iets plaats zou vinden waarover de media de mensen zouden kunnen berichten, maar zonder media aanwezigheid.

Dit waren de handelingen van de meest voorname van de kapitalistische landen, die allen de persvrijheid wettelijk gegarandeerd hebben. Dit maakt duidelijk dat zij de persvrijheid weliswaar wettelijk gegarandeerd hebben, maar tegelijkertijd werken om te voorkomen dat de doelstellingen van hun persvrijheid, zijnde complete en correcte informering van de mensen, te voorkomen. Met andere woorden, men predikt in de kapitalistische wereld weliswaar de persvrijheid, maar men beleeft deze niet echt.