Geen Westerse inmenging, alstublieft!

Lurkend aan hun waterpijpen bespreken de Egyptische senioren in de Amsterdamse shisha-bar de laatste ontwikkelingen in hun land, één oog continue gericht op het televisietoestel. De verslaggever van Nieuwsuur vraagt hen hoe ze de afgelopen dagen beleven, wat ze van Moebarak vinden, en hoe ze de toekomst van Egypte inschatten.

Dan laat hij een voetzoeker los in het gesprek. Faroek Ibrahim, journalist en vertaler, veert op:

Het Westen is natuurlijk bang nu, dat als Moebarak vertrekt en er komt democratie, er komen verkiezingen, dat dan de Moslimbroeders of een andere...

"Nou en?! Nou en?! De Moslimbroeders zijn niet meer dan twintig procent van de bevolking in Egypte. Dus stel voor dat zij inderdaad de macht krijgen: Is dat jullie zaak? Dat is toch de democratie? Daar zit iedereen hier over te ouwehoeren... Je maakt democratie, ouwehoer dan niet over wie er gaat winnen."

Maar men is bang voor een tweede Iran, begrijpt u dat?

"Dat hebben jullie gecreëerd! Sorry dat ik zeg ‘jullie', maar dan bedoel ik nu niet uzelf, maar het Westen. Zolang de zaken op die manier doorgaan, wordt Egypte nog erger dan Iran."

U bedoelt dat zolang het Westen Moebarak blijft steunen, het extremisme toe zou kunnen nemen?

"Ja, niet alleen ‘Moebarak steunen', maar alle andere dictators in het Midden-Oosten. Deze hypocrisie van het Westen moet een keer eindigen. Maar ik ben bang dat hypocrisie in het Westen een soort kanker is, die niet te genezen is. Helaas."

Je hoeft deze mannen niets wijs te maken. Ze hebben een flink deel van de Twintigste Eeuw ondergaan. Wie had ook al weer Mohammed Mossadeq uit het zadel gewipt en de Shah de absolute macht in handen gespeeld, omdat de populaire premier de olievoorraden nationaliseerde? Waren dat niet de Britten en de Amerikanen geweest? In de zesentwintig jaar die er op volgde regeerde Mohammed Reza Pahlavi met ijzeren vuist. Tienduizenden verdwenen in zijn gevangenissen om daar gemarteld of zelfs gedood te worden. Gevolg: de Iraanse revolutie met een theocratisch, anti-Westers schrikbewind.

Om Iran dwars te zitten en te voorkomen dat de Sovjets voet aan wal zouden krijgen in het naburige Irak, werpen de Amerikanen het in de jaren tachtig op een akkoordje met Saddam Hussein. Uncle Sam steunt hem met geld, informatie en wapens - waaronder Anthrax - in zijn bloedige oorlog met de Islamitische Republiek, die loopt van 1980 tot 1988. Enkel om later luidkeels te klagen dat hij gifgas gebruikt tegen de Iraniërs en de Koerden en zo'n wrede dictator is.

Er is zelfs bijna geen despoot in het Midden-Oosten of Azië te vinden waar de VS niet op enig moment mee in bed zijn gestapt. Van Anwar Sadat tot Abdoellah II van Jordanië, van Mohammed Zia Ul-Haq (Pakistan) tot koning Abdoellah van Saoedi-Arabië. Sommigen waren verlichte alleenheersers, anderen wrede tirannen. En wanneer ‘onze' dictators niet langer doen wat de VS van ze eist, is een coup of een militaire invasie gauw gepleegd; onder het mom dat de VS gecommitteerd is aan het bestrijden van de tirannie en het brengen van democratie.

Het is ironisch, nietwaar? Het Westen houdt dictators in islamitische landen in het zadel, en vervolgens wijzen nieuw-conservatieven en islamofoben op het gebrek aan democratie in het Midden-Oosten teneinde de Westerse bemoeienis daar te rechtvaardigen. Maar als de Arabische volken vervolgens opstaan om hun dictators weg te jouwen, gaan pafferige mannen met bleke gezichten in praatprogramma's zitten om te vertellen dat we bang moeten zijn voor wat die Arabische volken zometeen gaan doen met hun democratisch verworven rechten. ‘De Moslimbroeders!' ‘Straks krijgen we een tweede Iran!' Alsof dat niet aan het volk van Tunesië, Egypte, Jemen en Jordanië zelf is, en alsof die mensen daar dom en onmondig zijn.

Keer op keer blijkt dat het Westen het maar wat moeilijk vindt haar koloniale houding te laten varen en niet-Westerse volken voor vol aan te zien. Laten we maar gewoon eerlijk zijn. Al die praatjes over de Moslimbroederschap die misschien wel de boel overneemt als Moebarak vertrekt, komen op het volgende neer: we vertrouwen die achterlijke Arabieren gewoon niet met zelfbeschikking.

Die neerbuigende houding voelt men in de Amsterdamse shisha-bar feilloos aan. En vast niet alleen daar.

www.sargasso.nl