Dat veel mensen in de Europese samenlevingen angst voelen voor Islam en de moslims in hun omgeving moet onderkend worden. Het zou incorrect zijn om te zeggen dat deze angst puur het resultaat is van de politiek gevoerd door sommige politici.

Het is namelijk natuurlijk voor de mens om angst te voelen wanneer hij zich bewust wordt van het bestaan in zijn omgeving van voor hem vreemde opvattingen en visies. Ieder mens houdt namelijk van de manier van leven waar hij gewend aan is geraakt. Dit is wat hij goed en correct acht, en al het andere is in zijn ogen niet zo goed of soms zelfs slecht. Daarom begint een mens zich zorgen te maken wanneer hij zich bewust wordt van het bestaan in zijn omgeving van opvattingen en visies die een andere manier van leven voorstaan. Zorgen dat deze "vreemde" opvattingen en visies op termijn wel eens een einde zouden kunnen maken aan de door hem geliefde manier van leven. En zorgen dat de door hem geliefde personen in de ban zouden kunnen raken van deze "vreemde" opvattingen en visies, en dus weggeleidt zouden kunnen worden van de door hem geliefde manier van leven.

In de jaren '90 van de vorige eeuw, na de val van het communisme, werden de Europeanen door politici die nu al lang van het toneel verdwenen zijn en hun media bewust gemaakt van het feit dat Islam bestaat uit opvattingen en visies die een andere manier van leven voorstaan dan de Europese, westerse manier van leven. Daarmee ontstond de zorg voor de Europese, westerse manier van leven in de Europese samenlevingen.

Deze zorg - en dat was het in eerste instantie, zorg en nog geen echte angst - is uiteindelijk gemanipuleerd geworden door de politici die heden ten dage meer bekend zijn tot echte angst. Tot doodsangst zelfs, bij sommigen, zoals de man van de terreur van Oslo, Anders Behring Breivik.

Dat deze visie op het samenlevingsprobleem in Europa de juiste is, wordt bewezen door hetgeen aangedragen wordt als oplossing voor dit probleem. Sommige mensen zeggen "de moslims in Europa moeten zich aanpassen aan onze manier van leven". Anderen zeggen "de moslims in Europa moeten oprotten naar hun eigen land" of "ik heb  niets tegen Islam of moslims alleen ze horen niet hier in Europa". En weer anderen roepen op tot een "reformatie in Islam" of "verlichting van Islam", waar ter wereld deze Islam zich ook bevind. Alternatieve voorstellen naast dezen bestaan feitelijk niet en allemaal zeggen ze in essentie hetzelfde: "Ik wil de opvattingen en visies van Islam niet in mijn buurt". "De moslims in Europa moeten zich aanpassen aan onze manier van leven" betekent dat men van mening is dat de moslims in de moslimlanden mogen doen wat ze willen, en dat de moslims in Europa mogen leven, maar dat de moslims in Europa geen opvattingen en visies van Islam mogen hebben. "De moslims in Europa moeten oprotten naar hun eigen land" en "ik heb  niets tegen Islam of moslims alleen ze horen niet hier in Europa" betekent ook dat men van mening is dat de moslims in de moslimlanden mogen doen wat ze willen, maar dat de moslims niet in Europa mogen leven. Het is alsof men van mening is dat het onmogelijk is om de opvattingen en visies van Islam uit de moslim te halen, en dus dat er altijd een bedreiging voor de Europese, westerse manier van leven is als er in Europa moslims wonen. De oproep tot een "reformatie in Islam" of "verlichting van Islam" waar ter wereld deze Islam zich ook bevind betekent dat men van mening is dat er een bedreiging voor de Europese, westerse manier van leven zal zijn zolang de opvattingen en visies van Islam van bestaan.

De angst die momenteel bestaat in Europa voor Islam en de moslims is dus duidelijk ingegeven door zorgen betreffende de eigen Europese, westerse manier van leven waar de Europeanen van houden omdat zij aan deze gewend zijn geraakt. Deze zorg is gemanipuleerd geworden tot angst door kortzichtige politici. En zo is er een situatie gecreëerd dat vele Europeanen zijn gaan geloven dat de moslims in Europa hen en hun manier van leven bedreigen; en dat iedere uiting van Islam een uitdaging van de Europese, westerse manier van leven is; een voorbode van een aanval.

Dat deze gecreëerde angst irreëel is, dat wil zeggen dat de moslims in Europa hier niet zijn om aan de Europese, westerse manier van leven een einde te maken en dat de wens van de moslims in Europa om te leven in overeenstemming met de Islamitische opvattingen en visies die zij aanhangen niet vergeleken mag worden met een bokser die zich klaarmaakt voor het gevecht, is zichtbaar voor wie het wil zien. Er bestaat ten slotte onder de moslims geen serieuze partij, beweging of groep die oproept tot verandering van Europa. De moslim partijen, bewegingen en groepen in Europa die oproepen tot verandering doen dit allemaal betreffende de moslimwereld. En toen men middels een serieus onderzoek de moslims in Nederland vroeg wat hun primaire doel was in het leven, bleek het antwoord "huisje, boompje, beestje".[1]

Dit is de reden dat de kortzichtige politici die hebben gewerkt om de zorg in Europa voor de aanwezigheid van Islam en de moslims te veranderen in angst, de Europeanen zijn gaan vertellen dat de moslims geloven in een concept onder de naam "taqiyya". Volgens deze kortzichtige politici betekent "taqiyya" dat Islam de moslims toestaat om te liegen om zijn ware intenties te verhullen. Het doel dat de kortzichtige politici hiermee nastreven laat zich eenvoudig raden: het is het sluiten van de ogen en harten van de mensen voor de realiteit van de moslims in Europa. Want als de mensen eenmaal bang zijn en geloven dat er in Islam deze "taqiyya" bestaat, dan kan geen enkel onderzoek of waarneming hen natuurlijk nog van hun angst afbrengen. Argumenten hebben dan geen invloed meer.

Maar terug naar de kern van de kwestie en deze was dat het natuurlijk is voor mensen om zorgen te voelen wanneer ze "vreemde" opvattingen en visies in hun omgeving gewaar worden.

Tijdens de Middeleeuwen was de Europese oplossing voor deze kwestie het vernietigen van iedere "vreemde" opvatting en visie in de omgeving. Burgers van een staat werden gedwongen om de religie gekozen door de heerser te volgen. Wie een andere religie wilde moest of het land verlaten (met achterlating van alle bezittingen), of werd gedood. De natuurlijke zorg voor de eigen manier van leven veroorzaakte dus geen problemen in de samenleving omdat er geen "vreemde" opvatting en visie leefden in de samenleving.

Modern Europa kwam met een ander idee om samenleven van verschillende opvattingen en visies mogelijk te maken alhoewel mensen zich van nature zorgen maken over hun de manier van leven waar ze gewend aan zijn en waar ze dus van houden. Dit idee is "vrijheid van religie". Onder vrijheid van religie mag iedereen de religie van zijn wens volgen en deze naleven; en mag hij zijn religie veranderen waar, wanneer en waarom hij maar wil. Maar, dit idee vergroot natuurlijk het risico op de verandering die mensen van nature beginnen te vrezen wanneer "vreemde" opvattingen zich in hun buurt vestigen. Ook omdat vrijheid van religie het belang van opvatting en overtuigingen feitelijk kleineert, door te zeggen dat men zijn religie mag veranderen waar, wanneer en waarom men maar wil. Vrijheid van religie vergroot dus de onrust, de zorg bij mensen voor hun manier van leven, wanneer verschillende opvattingen en visies naast elkaar komen te leven in één samenleving.

Vrijheid van religie is daarom geen oplossing voor de kern van het probleem dat ontstaat wanneer verschillende opvattingen en visies naast elkaar komen te leven in één samenleving, en dat is de zorg bij de mensen voor het voorbestaan van de manier van leven waar zij gewend aan zijn geraakt en waar zij van houden.

In combinatie met democratie heeft dit desastreuze gevolgen. In een democratisch systeem is de wet volledig flexibel. Niets is principieel toegestaan of verboden. Wat vandaag toegestaan is kan morgen verboden worden en vice versa. In democratie zullen mensen dus bescherming zoeken wanneer zij een bedreiging voelen door de aanwezigheid van "vreemde" opvattingen en visies in hun omgeving en zullen politici de mensen bescherming aanbieden om hun stemmen te winnen. Uiteindelijk zal daarom in een democratie de manier van leven van de dominante groep in de samenleving beschermd worden, om de zorgen bij de dominante groep in de samenleving weg te nemen. De opvattingen en visies en de manier van leven van andere groepen in de samenleving zullen daarom vervolgd worden in meer of mindere mate, afhankelijk van de kracht van de angst bij de dominante groep.

Vrijheid van religie in combinatie met democratie heeft dus de neiging om tot vervolging te leiden. En de realiteit in zowel Europa als Amerika laat zien dat deze combinatie in de praktijk ook inderdaad tot vervolging heeft geleid. Zowel voor Europa als Amerika geldt dat er een kader van opvattingen en visies is geadopteerd, de seculier liberale ideologie, en dat de samenleving vervolgens op basis van deze opvattingen en visies is georganiseerd en vorm gegeven. Binnen dit kader van opvattingen en visies mag men vrijelijk bewegen en dus van mening verschillen. Maar iedere opvatting en visie die tegen dit kader  van opvattingen en visies is, wordt genadeloos vervolgd. Er is ook in de Europese en Amerikaanse samenlevingen geen ruimte voor mensen om te leven in overeenstemming met hun eigen opvatting of visie wanneer deze ingaat tegen het kader van opvattingen en visies waarop de samenleving is gebaseerd. Men mag deze opvatting of visie ook niet actief uitdragen en anderen ertoe uitnodigen. En men mag zelfs niet aan zijn opvatting of visie vasthouden, maar wordt geacht deze te verlaten ten gunste van de opvatting of visie waarop de samenleving is gebaseerd. 

Neem het Islamitische huwelijk als voorbeeld. Het is in Nederland bij wet verboden om hier voorrang aan te geven boven het burgerlijk huwelijk. Wie van mening is dat het Islamitische huwelijk een beter instituut is dan het burgerlijk huwelijk wordt sociaal gestigmatiseerd door de benoeming "fundamentalist". En wie met de mensen discussieert over zijn opvatting en hen uitnodigt tot zijn opvatting wordt sociaal gestigmatiseerd door de benoeming "radicaal". En hij zal als "potentiële bedreiging voor de democratische rechtsorde" ook actief gevolgd en lastig gevallen worden door de geheime politie. Een combinatie van juridische en sociale dwang worden dus gebruikt om deze "vreemde" opvatting in zijn geheel uit de samenleving te krijgen.

Vrijheid van religie in een democratie doet dus niets om mensen gerust te stellen wanneer "vreemde" opvattingen en visies opkomen in hun samenleving, zelfs niet wanneer deze "vreemde" opvattingen en visies geen enkele ambitie hebben om te concurreren met de heersende manier van leven. Integendeel, vrijheid van religie in een democratie heeft de neiging om zelfs in afwezigheid van een uitdaging van de heersende manier van leven door "vreemde" opvattingen en visies, oftewel wanneer de "vreemde" opvattingen en visies enkel willen bestaan samen met de heersende manier van leven, te resulteren in vervolging van de zwakkere opvattingen en visies. Tot ernstige vervolging van de zwakkere opvattingen en visies zelfs omdat het tevens de neiging heeft om de zorgen bij de dominante groep aan te wakkeren tot grote angst.

In de Islamitische Staat wordt het samenleven van verschillende opvattingen en visies op geheel eigen wijze geregeld. Een wijze die zich niet door tirannie (Middeleeuws Europa) noch door vrijheid van religie (modern Europa) laat beschrijven.

In Islam is het niet aan de mensen gelaten om goed en kwaad te beoordelen. In de Islamitische Staat wordt de samenleving georganiseerd door de Islamitische Wet uit de Edele Koran, de Soenna van Profeet Mohammed (saw) en alles waar dezen naar verwijzen als bron van Islamitische Wetten. De zorgen, wensen of verlangens van de dominante groep, noch enige andere groep  in de samenleving, spelen daarom een rol voor wat betreft de ruimte die "vreemde" opvattingen en visies wordt gelaten in de samenleving. De ruimte voor "vreemde" opvattingen en visies in de Islamitische samenleving is vast en hierover valt niet te onderhandelen of te discussiëren. Islam minimaliseert hierdoor tot het uiterste de natuurlijke zorg van mensen voor de manier van leven waar zij van houden, zowel voor wat betreft de dominante groep als de de andere groepen in de samenleving.

Voor wat betreft de natuurlijke zorg onder de leden van de dominante groep in de samenleving voor hun manier van leven, de moslims, de Islamitische Wet verbiedt het de Islamitische Staat om de samenleving te ordenen op een andere wijze dan Islam voorschrijft. Oftewel, de Islamitische Staat moet met Islam regeren en mag met niets anders regeren. Bovendien verbiedt de Islamitische Wet het de Islamitische Staat om missionarische activiteiten toe te staan in de samenleving die uitnodigen tot anders dan Islam. Openbare, publieke discussies tussen mensen met kennis waarin in oprechtheid naar de waarheid wordt gezocht zijn toegestaan, maar missionarische activiteiten niet. Dit minimaliseert de bedreiging die uitgaat van "vreemde" opvattingen en visies.

Maar deze beperking gelegd op de rol die "vreemde" opvattingen en visies kunnen spelen in de Islamitische Staat betekent niet dat niet-moslims onderdrukt worden voor wat betreft hun manieren van leven. Want terwijl de Islamitische Staat hen niet toestaat om anderen uit te nodigen tot hun manieren van leven, garandeert het hen de ruimte om hun sociale en religieuze leven vorm te geven volgens hun eigen inzichten. Dus zij mogen trouwen en scheiden en erven zoals zij willen, ongeacht wat de opvattingen of visies van de moslims over deze zaken zijn. En zij mogen eten en drinken wat zij willen, ongeacht wat de opvattingen of visies van de moslims over deze zaken zijn. En zij mogen ook aanbidden wat en hoe zij willen, ongeacht wat de opvattingen of visies van de moslims over deze zaken zijn. De moslim breken de wet van hun Staat en zullen hiervoor worden vervolgd door hun Staat als zij inbreuk doen op deze rechten van de niet-moslims. Profeet Mohammed (saw) heeft gezegd: "Op de Dag der Wederopstanding zal ik opstaan tegen iedereen die iemand van onder de mensen van het verbond (niet-moslim inwoners van de Islamitische Staat) onderdrukt, of zijn rechten afneemt, of hem een verantwoordelijkheid geeft die zijn capaciteiten te boven gaan, of iets van hem neemt tegen zijn wil." (Aboe Dawoed).

Dus terwijl Islam niet toestaat dat de manieren van leven van de niet-moslims de manier van leven van de moslims bedreigt, staat het ook niet toe dat de manieren van leven van de niet-moslims bedreigd wordt door de manier van leven van de moslims. In de geschiedenis van de Islamitische Staat leidde deze visie op het realiseren van vreedzaam samenleven tussen verschillende opvattingen en visies ondermeer tot acceptatie door de moslims van het drinken van alcohol en het eten van varken door de christenen; de oprichting van specifieke rechtbanken waar volgens joodse wet werd rechtgesproken, voor geschillen tussen joden; ja zelfs tot acceptatie van de onder zoroastriërs gebruikelijke praktijk van huwelijken tussen zoon en moeder en broer en zus, en erkenning door de moslims van deze huwelijken als legitieme huwelijken! Er is geen moderne westerse samenleving die aan "vreemde" opvattingen en visies zoveel ruimte geeft in haar samenleving.

[1] www.kennislink.nl/publicaties/het-gaat-goed-met-de-moslimjongeren