De komst van de Arabische Lente heeft duidelijk gemaakt dat de moslims in staat zijn hun situatie te veranderen. Dat zij aan onderdrukking een einde kunnen maken en zelf hun eigen toekomst kunnen bepalen. Deze realisatie geeft grote hoop voor de toekomst, hoop op een betere toekomst.

Het is ook duidelijk dat de moslims willen dat in hun toekomst, Islam weer een centrale rol gaat spelen. Want dat Moebarak en Ben Ali beleid voerden dat Islam onderdrukte en verbande uit het leven van de mensen, dat was de moslims al lang een doorn in het oog. En het was de moslims ook wel duidelijk dat onder dit beleid zij het ongelukkige leven van slaven leidden; terwijl zij in de hoogtijdagen van Islam, de tijden van de Islamitische Staat Al Khilafa, eer, trots en welzijn kendden.

Om Islam een centrale rol in het leven te geven is het vereist om de Islamitische Staat Al Khilafa weder op te richten. Want de Islamitische Staat Al Khilafa gebruikt de wetten van Islam om de problemen in de samenleving op te lossen. En enkel dan speelt Islam de centrale rol in het leven. In de landen van de Arabische Lente wordt de Khilafa daarom nu druk besproken, op straat, in de moskeeën en in de media. In deze gesprekken komen zowel religieuze als praktische argumenten voor en tegen Khilafa aan bod.

Voor wat betreft de religieuze argumenten betreffende de Khilafa kan men zeggen dat er ondertussen al geen discussie meer bestaat onder de moslims. Iedereen weet dat de Islam oproept tot de Islamitische Staat, een Khilafa: de Edele Koran is hier duidelijk over; de Soenna van profeet Mohammed (saw) is hier duidelijk over; en de consensus onder de metgezellen van Profeet Mohammed (saw) is hier duidelijk over. Dus waar er zich betreffende het vraagstuk van de Islamitische Staat Al Khilafa nog discussie voor doet onder de moslims, daar zijn het vooral de praktische gevolgen hiervan.

Omdat algemeen bekend is dat de Khilafa slechts één kan zijn, en dus dat al de moslimlanden zich hierin zullen moeten verenigen, wordt de praktische vraag hoe de vereniging van de moslimlanden tot stand moet worden gebracht druk besproken. Economische argumenten spelen in deze discussie een belangrijke rol. "Al de moslimlanden zijn economisch zeer zwak op dit moment", zeggen sommige mensen dan. En het volgende wordt dan vaak gepresenteerd als argument om de wederoprichting van de Khilafa uit te stellen: "Op zichzelf hebben ze allemaal al grote economische problemen en het is daarom praktisch onmogelijk om hen op dit moment samen te voegen tot één staat - want dan voeg je al de problemen samen en krijg je één grote berg problemen".

Alhoewel dit argument heel logisch klinkt, is het toch incorrect. Het nu volgende zal uitleggen waarom dit zo is.

De precieze betekenis van "verenigen" in een economische context

De vereniging van de moslimlanden in één Islamitische Staat Al Khilafa zou twee belangrijke economische gevolgen hebben. Ten eerste, verschillende relatief kleine economieën zouden samengevoegd worden tot één absoluut grote economie. Dit noemt men economische integratie. En ten tweede, het economisch verkeer tussen de moslims rond de wereld, zoals bijvoorbeeld de handel en de geldstromen, zou volledig vrij worden. Dit noemt men vrijhandel en betekent het volgende. Handel in Turkije kan "vrij" genoemd worden omdat er in principe geen wetten zijn die verhinderen dat men koopt in Istanboel en verkoopt in Ankara. Daarentegen zijn er allemaal verschillende nationale wetten en regels die het bijzonder moeilijk maken om te kopen in Istanboel en te verkopen in Beiroet. Maar als de moslimlanden zich allemaal verenigen in de Khilafa, dan wordt handel tussen Istanboel en Beiroet net zo eenvoudig als handel tussen Istanboel en Ankara. De vraag is dus of economische integratie en vrijhandel positieve of negatieve gevolgen hebben.

Bron: Internationaal Monetair Fonds (IMF), 2009 data.

De economische gevolgen van economische integratie

In het geval van economische integratie worden verschillende relatief kleine economieën samengevoegd tot één relatief (of absoluut) grote economie. In de zakenwereld wordt dit gedaan door bijvoorbeeld overnames. Dit betekent dat één bedrijf een ander bedrijf aan zichzelf toevoegt door deze ander te kopen. De koop door Google van Youtube is een goed voorbeeld hiervan. Youtube is hierdoor onderdeel geworden van Google. Maar ook door fusies wordt dit gedaan in de zakenwereld. Dit betekent dat twee bedrijven zichzelf samenvoegen tot één nieuw bedrijf. Een voorbeeld hiervan is de ING bank, die is ontstaan uit het samengaan van Nationale-Nederlanden en de NMB Postbank. Het samengaan van KLM en Air France is een ander voorbeeld van fusie in de zakenwereld. Maar ook in de geopolitiek wordt aan economische integratie gedaan. Het beste voorbeeld is de Europese Unie. Allianties zoals de Russisch-Chinese alliantie, de Shanghai Samenwerkingsorganisatie (SSO), kunnen eveneens gezien worden als voorbeelden van economische integratie.

De Russisch-Chinese alliantie is ontstaan omdat Rusland en China beiden realiseerden dat ze bepaalde zwaktes kenden, feitelijk problemen, waarvoor ze een oplossing nodig hadden. Rusland is een groot land met een relatief kleine bevolking, die bovendien ook nog eens krimpt door het alcoholgebruik onder de Russen. De markt voor de producten van Russische producenten is hierdoor maar klein en het aantal potentiële werknemers voor Russische producenten gering. Maar Rusland als natie heeft ook verschillende sterktes. Bijvoorbeeld beschikt Rusland over een immense hoeveelheid olie & gas. En in Rusland is de wetenschap op heel hoog niveau. Rusland kent veel wetenschappers die in hun vakgebied tot de wereldtop behoren. China, daarentegen, is een groot land met een immense bevolking, die zelf echter geen olie & gas bezit en waar de wetenschap zich op relatief laag niveau bevind. In verschillende opzichten zijn Rusland en China dus elkaars tegenpolen: waar de ene sterk in is, is de ander juist zwak. Door samen te werken denken Rusland en China hun beider zwaktes op te kunnen lossen, door van elkaar sterktes te profiteren. Bijvoorbeeld, in plaats van haar wetenschap zelf helemaal van de grond af aan op te bouwen hoopt China door samen te werken met Rusland wetenschap snel te kunnen importeren. Zodat de Chinese wetenschap veel sneller ook op hoog niveau komt. En China kan door een samenwerking met Rusland ook haar olie & gas probleem oplossen. En door met China samen te werken hoopt Rusland de problemen die komen met een kleine en krimpende bevolking te omzeilen: Russische bedrijven kunnen meer consumenten bereiken als ze mogen verkopen in Rusland en China; en ze kunnen makkelijker arbeidskrachten vinden als ze mogen produceren in Rusland en China.

Google kocht Youtube om heel snel de sterktes van Youtube - toegang tot miljoenen klanten in een specifiek segment van de internetindustrie en specifieke technologie - over te kunnen nemen. Middels Google Video probeerde Google eerst zelf deze sterktes te ontwikkelen. Maar dit bleek niet zo makkelijk als oorspronkelijk gedacht, en zou dus langer duren en meer kosten. Na verloop van tijd besloot Google dus dat het simpelweg kopen van Youtube een snellere en goedkopere optie was om de sterktes van Youtube te verkrijgen.

Aan economische integratie wordt dus gedaan omdat dit niet enkel de zwaktes van bedrijven of landen samenbrengt, maar ook de sterktes. De ervaring in de zakenwereld en de geopolitiek leert dat door economische integratie een bedrijf of land heel snel de beschikking kan krijgen over de sterktes die haar zwaktes oplossen, waardoor uiteindelijk enkel de sterktes overblijven. Economische integratie wordt daarom gezien als een goede en snelle oplossing voor zwaktes.

Het is dus incorrect om te zeggen dat de wederoprichting van de Khilafa uitgesteld moet worden omdat de verschillende moslimlanden allemaal hun eigen economische problemen hebben. Ze hebben namelijk ook allemaal hun eigen sterktes, waardoor de zwaktes opgelost kunnen worden.

Hoe kan de Khilafa profiteren van economische integratie?

Een vluchtige blik op de huidige economische situatie van de moslimlanden geeft de indruk dat er zich in de moslimlanden geen economische sterktes bevinden. De meeste moslimlanden zijn immers arm. En zelfs in de rijkste moslimlanden zijn veel moslims erg arm. Maar een sterkte - zwakte analyse van de moslimlanden laat zien dat de Islamitische Staat Al Khilafa over al de sterktes zou beschikken die noodzakelijk zijn voor een sterke economie.

Bijvoorbeeld een land als Indonesië heeft belangrijke economische sterktes. Het land is bijzonder vruchtbaar en dus zeer geschikt voor landbouw. Onder de grond bevinden zich immense bodemschatten. En de bevolking is groot dus er is voldoende arbeid voorhanden en de markt - het aantal potentiële klanten - is groot. Maar hiertegenover staan belangrijke zwaktes in de Indonesische economie, zoals een laag opleidingsniveau van de bevolking, oftewel weinig technologische en management kennis; en grote armoede oftewel weinig beschikbaar investeringskapitaal.

Pakistan lijkt in veel opzichten op Indonesië. Het belangrijkste verschil tussen beiden is echter dat Pakistan in sommige bereiken wel grote technologische kennis heeft, zoals op het gebied van nucleaire energie en defensie.

Saoedi-Arabië beschikt daarentegen juist over veel beschikbaar investeringskapitaal, dankzij haar immense bodemschatten. Maar ook Saoedi-Arabië beschikt niet over echt veel technologisch en management kennis en heeft daarom moeite om haar geld effectief te investeren in haar eigen economie. Deze economie is bovendien maar klein en het aanbod van arbeiders en het aantal potentiële klanten is daarom maar beperkt. Bovendien is Saoedi-Arabië voor wat betreft voedsel afhankelijk van importen uit andere landen.

Maleisië en de landen van Centraal-Azië beschikken dan weer over de technologische kennis die Saoedi-Arabië en vooral Indonesië ontberen. Maleisië heeft ook nog eens veel kennis betreffende management, maar is zelf maar een klein land met een kleine economie. In Centraal-Azië is de armoede groot en is er dus maar weinig investeringskapitaal beschikbaar.

Het is duidelijk dat zouden deze landen zich verenigen in de islamitische Staat Al Khilafa, dat de geïntegreerde economie van de Khilafa dan voor al de problemen van de huidige moslimeconomieën een oplossing zou hebben. Bijvoorbeeld, geld uit Saoedi-Arabië, technologische kennis uit Centraal-Azië en management kennis uit Maleisië zouden in Indonesië en Pakistan gebruikt kunnen worden om het vruchtbare land, de bodemschatten en de arbeidskrachten daar op efficiënte en effectieve wijze te gebruiken. Economische integratie zou de moslims dus in staat stellen om hun problemen snel op te lossen. Omdat het de moslims in staat zal stellen om elkanders sterktes te gebruiken.

De geïntegreerde economie van de Khilafa zou nog een belangrijke sterkte hebben, te weten haar schaal. In de moslimlanden wonen ongeveer 1,4 miljard mensen. Dat is meer dan in China.  Dit maakt het makkelijk om in de Khilafa een nationale industrie te ontwikkelen en dus een onafhankelijke economie te worden.

Om een klein land zoals bijvoorbeeld België economisch onafhankelijk te maken van de rest van de wereld is feitelijk onmogelijk. Zou België haar grenzen sluiten voor producten uit andere landen en zelf auto's gaan fabriceren voor de Belgische consumenten, dan zouden deze auto's relatief duur worden. Want omdat de markt in België maar klein is hoeft maar een relatief klein aantal auto's geproduceerd te worden. De vaste kosten van het produceren van auto's zijn echter hoog: eerst moet er aan research & development worden gedaan; dan moet er getest worden; en pas daarna kan de auto geproduceerd worden. En, of je nu 100 auto's produceert of 100 miljoen, deze vaste kosten zijn feitelijk gelijk. Dus als je uiteindelijk alleen maar auto's produceert voor België dan moeten deze vaste kosten terugverdiend worden door een klein aantal auto's. Voor een land als België is het daarom veel goedkoper om auto's te importeren uit landen die al auto's produceren op grote schaal, dan om zelf een auto-industrie te ontwikkelen.

Dit is een typisch probleem voor een kleine economie. Het is vaak goedkoper om te importeren dan om zelf te produceren. En het gevolg hiervan is dat een kleine economie voor veel van wat zij nodig heeft,afhankelijk is van andere landen. Omdat de markt van de Khilafa gigantisch zal zijn, geldt dit probleem niet voor de Khilafa. Omdat in de Khilafa alles op grote schaal geproduceerd kan worden, is het mogelijk om alles goedkoop te produceren. Met het juiste beleid kan de Khilafa dus een nationale industrie ontwikkelen die op prijs en kwaliteit kan concurreren met de industrie van landen als China, Japan en Duitsland.

Het belang van een onafhankelijke economie zoals de Khilafa die tot stand kan brengen is moeilijk te onderschatten. Een onafhankelijke economie is bijvoorbeeld immuun voor de politiek van andere landen. Pakistan, Turkije en Egypte produceren zelf niet genoeg graan om hun bevolking mee te voeden. De beslissing van de Russen eind 2010 om de Russische graanexport tijdelijk te stoppen bracht deze landen daarom direct in grote problemen: in Egypte ging de regering bijna failliet omdat het elders tegen een veel hogere prijs graan moest kopen en in Turkije en Pakistan moesten de mensen plotsklaps veel meer betalen voor hun brood. Een onafhankelijke economie als de Khilafa zou dit probleem niet hebben.

Een onafhankelijke economie heeft ook een sterke onderhandelingspositie. Als Saoedi-Arabië morgen zou besluiten om haar olie alleen nog maar in ruil voor goud te verkopen, dan zouden landen als Amerika hier maar weinig tegen kunnen doen. Omdat ze zo afhankelijk zijn van de olie uit Saoedi-Arabië, zouden ze niet veel anders kunnen doen dan akkoord gaan met de nieuwe deal voorgesteld door de Saoediërs[1].  Een onafhankelijke economie als de Khilafa zou dit probleem niet hebben. Omdat de economie van de Khilafa alles zelf heeft, hoeft zij niet te kopen uit het buitenland. De Khilafa zou anderen dus haar voorwaarden op kunnen leggen, in plaats van onderdanig te zijn aan de voorwaarden opgelegd door anderen.

Conclusie

Wil een bedrijf of land economisch sterker worden dan moet het zijn economische zwaktes oplossen. De ervaring leert dat een bedrijf of land dit op twee manieren kan doen. Het kan werken om zelf de sterkte te ontwikkelen die nodig is, of het kan samenwerken met een partner die deze sterkte al heeft en deze beschikbaar wil stellen. Dit laatste is economische integratie. De ervaring leert ook dat economische integratie bedrijven en landen in staat stelt om sneller de eigen economische zwaktes op te lossen. Want het kost eenvoudigweg minder tijd en moeite om een sterkte te kopiëren van een ander dan om een sterkte helemaal van de grond af aan zelf te ontwikkelen.

Maar de ervaring leert ook dat economische integraties in zowel het bedrijfsleven en in de geopolitiek vaak niet realiseren wat ze oorspronkelijk voor ogen hadden. De reden hiervoor is dat in de westerse kapitalistische wereld de mensen materialistisch, individualistisch en nationalistisch zijn, en iemand met deze eigenschappen wil niet echt zijn sterktes delen met anderen. Want wie zijn sterkte deelt raakt deze feitelijk kwijt. Immers, enkel als één iemand iets kan wat niemand anders kan is dat een echte sterkte. Projecten die economische integratie ten doel hebben in het westen resulteren dus meestal in samenwerkingsverbanden waar iedereen probeert te profiteren van de sterkte van de anderen, maar niemand zijn eigen sterkte echt beschikbaar maakt.

Omdat de moslims anders naar de wereld kijken dan de westerse mensen zijn hun landen uitermate geschikt om economische integratie middels de Islamitische Staat Al Khilafa na te streven. Tussen de moslims bestaat vanwege Islam een broederband, ten gevolge waarvan iedereen hoopt dat het de ander goed en beter zal gaan en ten gevolge waarvan iedereen de anderen graag zou willen helpen. En omdat in Islam het doel van het leven niet draait om materieel profijt, maar om het realiseren van de Tevredenheid van Allah (swt), hebben de moslims er geen probleem mee om iets van zichzelf te offeren als zij hiermee zijn broeders en zusters in (nog) meer ellendige situaties kan helpen. De visie op het leven van Islam maakt de moslimlanden dus uitermate geschikt om het potentieel van economische integratie te realiseren.

Dit maakt duidelijk dat economische integratie tussen moslimlanden buiten de Islamitische Staat Al Khilafa geen alternatief zijn voor Al Khilafa. Deze projecten, waar de huidige moslimlanden zeggen te proberen samen te werken, zijn namelijk altijd gebaseerd op nationalisme omdat de de huidige moslimlanden gebaseerd zijn op nationalisme. Wat uit deze projecten zal resulteren is hetzelfde als dat resulteert uit de westerse projecten voor economische integratie zoals de Europese Unie: samenwerkingsverbanden waar iedereen probeert te profiteren van de sterkte van de anderen, maar niemand zijn eigen sterkte echt beschikbaar maakt, en dus uiteindelijk niets geresulteerd wordt.

[1] Dit is natuurlijk slechts een voorbeeld, want we weten dat de Saoediërs in werkelijkheid slaafs de Amerikaanse politiek voor wat betreft olie volgen. Daarom ook wordt olie heden ten dage in Amerikaanse dollars verhandeld, omdat de Saoediërs binnen de Organisatie van Olie Producerende Landen (OPEC) zich hiervoor sterk maakten.