26 juli 2005 - In haar edities van vrijdag 22 juli en zaterdag 23 juli, berichtte TROUW uitvoerig over Expliciet's meest recente publicatie, "Het samenleven", van de hand van Expliciet redactielid Drs. Abdullah as Siddiq. Volledig los van de werkelijke inhoud van de publicatie, welke in haar inleiding de hoop uitspreekt dat met haar "samenleven geholpen kan worden", probeert TROUW de indruk te wekken dat het hier handelt om een oproep gericht aan de moslims tot strijd en sektarisch geweld. Hetgeen TROUW presenteert alszijnde citaten uit "Het samenleven" zijn in werkelijkheid haar eigen verzinsels - zelfs nog geen citaten los van context! - , en Expliciet verzet zich dan ook met klem tegen het beeld dat TROUW van haar probeert te schetsen op basis van deze leugens.

Het werk van Expliciet is intellectueel en staat in het teken van enerzijds het faciliteren van discussie over Islam als ideologie op basis van juiste kennis en inzichten, vrij van vooroordeel en vooringenomenheid; en anderzijds het verzekeren van het recht tot behoud van eigen identiteit ook voor moslims in de niet-islamitische landen. Drs. Abdullah as Siddiq, redactielid van Expliciet en auteur van het werk wiens publicatie de aanleiding vormde voor deze valse en ongefundeerde beschuldigingen van de zijde van TROUW, reageert namens Expliciet:

Noot 1:

Missie & Visie Expliciet

Onze visie is dat deze openbaring - de islamitische manier van leven - indien objectief beoordeelt het verstand er van kan overtuigen dat ze van alle alternatieven het beste past bij de realiteit van de mens en het leven.

De missie van Expliciet, als onafhankelijk orgaan, is vanuit deze visie Islam te presenteren aan de mensen: als alternatief voor de manieren van leven die resulteren uit de ideologieën van mensenhanden.

Noot 2:

Dinsdag 26 juni, 2005

TROUW bedankt!

Eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat naar mijn mening niets van de berichtgeving omtrent de publicatie van mijn boekje "Het samenleven" in TROUW van afgelopen weekeinde, aandringt op een reactie mijner zijde. Maar, uit het onbegrip in de ogen van de mensen in mijn omgeving toen ik hen vertelde dat de poging van TROUW om betreffende mijn publicatie het beeld te creëren als zou dit een oproep tot onverdraagzaamheid zijn gericht aan de moslims, een oproep tot opstand tegen de gevestigde seculier liberaal democratische rechtsorde, een oproep tot sektarisch geweld zelfs, mij althans niet in de pen zo doen klimmen, begreep ik dat ik aan een uitleg van mijn redenen voor een reactie "in stilte" onmogelijk zou kunnen ontkomen.

Ter introductie, ik heb een boekje geschreven dat de titel draagt "Het samenleven", en dat zich bezig houdt met het onderwerp samenleven in de westerse landen bij het bestaan van een moslim gemeenschap aldaar. Hoewel ik verschillende punten in het boekje behandel, probeer ik in "Het samenleven" primair duidelijk te maken dat de discussie omtrent samenleven een aantal punten nooit uit het oog mag verliezen, zoals dat samenleven in zichzelf het bestaan van verschillende groepen vereist (1); dat de moslims vanwege het feit dat zij eenzelfde specifiek eigen visie op het leven delen, waarin gehoorzaamheid aan Allah in alles centraal staat in plaats van het in de westerse landen gebruikelijke principe van "scheiding van kerk en staat", een specifieke groep / gemeenschap constitueren binnen de westerse samenlevingen (2); en dat het - en hier verschilt het idee van de Verlichtingsfilosofen niet veel van het idee van Islam - onmenselijk is om individuen of groepen het recht op een specifiek eigen levensvisie te ontzeggen, of een leven conform de specifiek eigen levensvisie (3).

Voor wat betreft de boodschap die ik met mijn boekje probeer uit te dragen, ik hoop de mensen te doen herinneren dat daar zijzelf ook niet zouden accepteren dat iemand anders hen voorschrijft hoe te denken en doen, zij anderen ook niet zouden moeten voorschrijven hoe te denken en doen (4). Want, hoewel in woord niemand zou ageren tegen voorgaande opmerking, onder de noemer "werken aan integratie" is dit namelijk wel precies hetgeen plaatsvindt, zo observeer ik, omdat de integratie van de moslimgemeenschap wordt afgemeten aan de mate waarin de ideeën van de moslims zijn verandert tot in overeenstemming met de hier heersende ideeën (5). Kortom, "Het samenleven" is een oproep tot tolerantie, omdat samenleven van verschillende groepen enkel mogelijk is bij acceptatie van het bestaan van, en respect voor verschillende groepen.

De reden voor mij om mijn boekje te schrijven is omdat zoals het nu is, acceptatie van de moslim door de Europese samenlevingen voorwaardelijk is gemaakt, afhankelijk van de moslims adoptie van het idee van scheiding van kerk en staat tezamen met het idee van vrijheid, ook al zijn dit opvattingen strijdig met de islamitische levensovertuiging. (Ik gebruik hier specifiek "adopteren" in tegenstelling tot "accepteren", omdat acceptatie van een leven in het westen geordend op basis van de scheiding van kerk en staat niet voldoende is voor een moslim om geaccepteerd te worden door de westerse samenlevingen. Ikzelf heb geaccepteerd dat in Nederland mijn leven geordend zal worden op basis van secularisme (hoe kan ik anders?), desalniettemin ben ik een "wolf in schaapskleren" (TROUW, 23 juli 2005) en schijn ik te beschikken over (ten minste) een van de vier eigenschappen die een mens tot terrorist maakt, namelijk een verstandelijke overtuiging door een visie op het leven anders dan secularisme (NETWERK, 25 juli 2005).) Impliciet worden de moslims dus gedwongen om hun opvattingen te veranderen, een situatie waaruit naar mijn mening niets dan ellende kan resulteren; verandering van de moslims enkel vanwege deze druk is onmogelijk, zo beargumenteer ik verder in "Het samenleven", en voor samenleven zal deze druk en dwang funest zijn (6).

Om mijn opvattingen te beargumenteren heb ik in mijn boekje verschillende informaties aangedragen. Zo heb ik bijvoorbeeld naar voren gebracht dat getuige de afwezigheid van op Islam gebaseerde groeperingen die werken voor verandering van de westerse samenlevingen, de werkelijkheid van de absolute meerderheid van moslims in het westen is dat zij voor zich enkel een leven in welzijn en vrede wensen (7; daarmee aantonende dat het idee "de moslims willen hier de boel overnemen" net zo irreëel is, als was het idee in Nazi Duitsland - zo wordt ons verteld, althans - dat de Joden en Bolsjewieken de boel daar wilden overnemen). En ik heb de visie van Islam op tolerantie behandelt, en daarmee de visie van de moslims op samenleven met mensen die niet de islamitische levensovertuiging hebben geadopteerd, door iets van de wetgeving van Islam betreffende de omgang met niet-moslims door de moslims te introduceren. Zo bijvoorbeeld het oordeel dat de eer, het bezit en het leven van de niet-moslim onderdaan van de Islamitische Staat beschermd moet worden door de moslims met al hun bezit en zelfs leven; het oordeel dat niet-moslims op basis van het eigen familierecht (trouwen, scheiden, erven, et cetera) mogen handelen indien zij dit willen, en daarom in de Islamitische Staat over eigen rechtbanken beschikken (Maimonides was een rechter op basis van de Joodse wet in de Islamitische Staat) als ultieme uiting van tolerantie; en het oordeel dat de niet-moslim onderdanen niet verplicht mogen worden zich in te zetten voor behoud van de Islamitische Staat, omdat deze gebaseerd is op een levensovertuiging die niet hun eigen is (8).

Deze "wolf in schaapskleren" zal na deze introductie tot mijn publicatie "Het samenleven" nu zijn schaapskleren uittrekken, om na duidelijk te hebben gemaakt waarom mensen van mij een reactie verwachten op de berichtgeving in TROUW hieromtrent, de redenen uit te leggen waarom ik dit achterwege zal laten.

Wanneer ik in "Het samenleven" stel dat Islam fundamenteel anders is dan de seculiere visie op het leven, dan is dit niet een mening maar de vaststelling van een feit: "gehoorzaamheid aan Allah in alles in het leven" als basisprincipe in Islam versus "scheiding religie van het leven" als basisprincipe naar westerse opvatting. Daar men niet twee strijdige ideeën tegelijkertijd kan adopteren alszijnde juist, is het tevens eenvoudigweg een feit en niet een mening dat een mens gedwongen is te kiezen voor een van deze twee ideeën. (Een opmerking die men niet zou moeten interpreteren in de zin dat hieruit blijkt dat naar mijn mening samenleven niet mogelijk is, juist integendeel. Nogmaals, samenleven is enkel mogelijk indien mensen met verschillende opvattingen naast elkander bestaan daar er anders niemand is om mee samen te leven, en vereist acceptatie van en respect voor het verschil in opvatting dat bestaat.) Hoewel deze korte uiteenzetting van zaken genoeg zou moeten zijn om het feit van verschil tussen Islam en de seculiere democratie begrijpelijk te maken, om het feit van dit fundamenteel verschil verder te verduidelijken heb ik de oorsprong en essentie van het secularisme in mijn boekje behandeld (9). Omdat in christelijke kring soms beargumenteerd wordt dat secularisme niet de schepper uit het leven bandt, maar dat de scheiding van kerk en staat eigenlijk een christelijk principe is, ben ik tevens kort ingegaan op de implicaties die dit met zich mee zou brengen zouden we deze stelling als juist accepteren (10):

"Overigens, in het geval van de christenen wordt de scheiding van kerk en staat beargumenteerd door te verwijzen naar de Bijbel, die stelt 'Geeft de Keizer des Keizers' ", zeg ik daarbij ter introductie.

"Indien secularisme in feite christelijk is; en integratie acceptatie van secularisme conforme ideeën betekent; en indien integratie opgelegd wordt; moeten we iedere vorm van werken voor integratie, zogezegd om 'integratie te bevorderen', dan niet uitleggen als religieuze onderdrukking en gedwongen bekering van mensen tot het christendom?", stel ik vervolgens de vraag. (beiden citaten uit "Het samenleven")

In het artikel "Moslims, bestrijd de democratie!" van 22 juli, doet TROUW het desalniettemin voorkomen dat dit een opvatting van mij is omtrent hoe de moslim zou moeten zijn, en dus niet een universeel feit, wanneer TROUW mijn beschrijving van het feit van fundamenteel verschil tussen Islam en secularisme beschreven aanhaalt. "Compromissen met democraten zijn uitgesloten" presenteert TROUW als haar samenvatting van mijn boodschap naar de moslims, duidelijk met de intentie om de indruk te wekken dat ik de moslims zou willen oproepen samenleven met democraten af te wijzen. En dit is toch een wonderlijke interpretatie van een boek dat in haar introductie expliciet duidelijk maakt wat haar bedoeling is:

"Om de leugen te ontkrachten dat moslims niet samen willen leven, zullen we tevens alternatieve ideeën uiteen zetten over wat samenleven is, wat samenleven vereist en hoe samenleven geholpen kan worden." (citaat uit "Het samenleven")

Verder, uit mijn behandeling van het idee onder sommige christenen dat secularisme resulteert uit het Christendom, verklaart TROUW het volgende te begrijpen:

"Daarom, concludeert As Siddiq, is het bevorderen van integratie niets anders dan 'religieuze onderdrukking en gedwongen bekering tot het christendom' "

, zich daarbij baserend op enkele zinnen die TROUW presenteert alszijnde citaten uit "Het samenleven", hoewel onvindbaar daar, zoals"de scheiding van kerk en staat is een christelijke uitvinding", alsmede "moslims dienen zich tegen de scheiding van kerk en staat te keren", en "moslims die de scheiding tussen kerk en staat niet bestrijden, zijn slechte moslims".

En ook dit is hoogst opmerkelijk. Ik behandel in "Het samenleven" een idee van andere mensen en stel enkele vragen over wat het zou betekenen indien dit idee juist zou zijn. Volgens TROUW, echter, is het mijn mening dat secularisme feitelijk een christelijk idee is, waarbij TROUW ook nog eens de moed heeft mij hierna te laten zeggen dat de moslims (fysieke) strijd zouden moeten voeren tegen de christenen en dit idee van hun, daarbij zinnen van henzelf presenterend als citaten van mij.

Als derde punt, wanneer ik mijn analyse van de realiteit van integratie beargumenteer door op te merken dat "sektes die, algemeen erkent, niets (meer) met Islam van doen hebben worden voorgesteld als 'perfecte moslims', zogezegd 'modern' en 'vooruitstrevend', terwijl de omstreeks 1.000.000 mensen in Nederland, die zich voor wat betreft hun ideeën werkelijk baseren op Islam, doorlopend geattaqueerd worden vanwege het feit dat hun ideeën niet overeenstemmen met de in de westerse samenlevingen heersende ideeën" (citaten uit "Het samenleven"), dan presenteert TROUW zogezegd als citaat van mij:

"Moderne en vooruitstrevende moslims zijn niet-moslim sektes".

Geloof het of niet, wederom dus presenteert TROUW een zin van haarzelf alszijnde een citaat van mij.

Met andere woorden, in haar berichtgeving is het TROUW niet tot doel geweest om informatie te verschaffen over "Het samenleven", omdat in niets zij zich heeft gebaseerd op hetgeen geschreven staat in "Het samenleven". TROUW heeft ten doel gehad een beeld te scheppen van mijn werk en van mijzelf: Abdullah as Siddiq, de barbaar die tegen vooruitgang is, de man die "banden" onderhoudt met Al Qaeda (citaat uit TROUW), roept de moslims op een heilige oorlog tegen de christenen in Nederland omdat volgens hem dezen de moslims door middel van het secularisme onderdrukken.

Van verdraaien van de waarheid is hier geen sprake, noch van het presenteren van citaten los van hun context. Neen, TROUW heeft zich verlaagd tot het niveau van de media ten tijde van Goebbels en Stalin, zich tot leugens wendend ter manipulatie van haar lezers. Hier is niet sprake van goede journalistieke wil die in combinatie met onbegrip betreffende mijn publicatie resulterende uit onkunde heeft geleid tot leugenachtige, valse en manipulerende berichtgeving. Daarvoor zijn de leugens van TROUW te groot, te duidelijk en te frequent. Desalniettemin, voor de mensen die zouden willen volharden in een uitleg als deze voor de schandelijke berichtgeving in TROUW en die daarom mij aansporen tot een reactie ter correctie, biedt ik mijn eerste reden voor mijn weigering: wat voor nut heeft discussiëren met mensen die een eenvoudig boekje als "Het samenleven" niet kunnen begrijpen? En ik wil eerlijk blijven, ik heb niet het geduld dat de juffrouw van een kleuterklas zo kenmerkt, en dat voor een discussie met mensen van dit niveau noodzakelijk zou zijn.

Maar de berichtgeving in TROUW kan en valt enkel te verklaren uit een wens en verlangen tot manipulatie van het publiek, een wens tot zwartmaken en zwarthouden van Islam en de moslims, en een afschuw van het idee van samenleven met moslims. In plaats van de discussie aan te gaan om mijn ideeën zonder invloed te laten blijven, probeert TROUW dit te doen realiseren door middel van gedrag dat de laagste van mensen karakteriseert: liegen. En hoezeer dit gedrag mij ook tegen de borst stuit, en hoezeer ik mijzelf ook distantieer van zoiets, en hoezeer ik dergelijk gedrag ook verwerp, het kan mij niet aanzetten tot een reactie naar TROUW toe: wat voor nut heeft discussiëren met leugenachtige journalisten in een poging de waarheid gediend te krijgen, wanneer die journalisten reeds hebben laten zien ervoor te kiezen om valsheid en leugens de wereld in te sturen?

"There is no such thing as bad publicity" zegt men wel eens, en dit is de derde reden dat ik in een reactie aan TROUW weinig heil noch noodzaak zie. Ongetwijfeld heeft de berichtgeving in TROUW de aandacht voor mijn publicatie vergroot en tot meer lezers voor "Het samenleven" geleid. En omdat ik denk dat de boodschap in "Het samenleven" duidelijk is, eenvoudig te begrijpen, en een werkelijke bijdrage kan leveren aan samenleven in vrede en welzijn in de toekomst, is de enige reactie gericht aan TROUW die ik me dan wel permitteer:

TROUW, bedankt!

Abdullah as Siddiq