Dat de Araische Lente een reactie is op decennia van politieke onderdrukking en economische uitbuiting, daarover bestaat geen twijfel. Hetzelfde kan echter gezegd worden over de Occupy beweging die zich recent als olievlek over de kapitalistische wereld heeft verspreid.

Deze Occupy beweging begon op 17 oktober in New York, toen een groep van omstreeks 2.000 bijeenkwam om te protesteren tegen politieke en economische ongelijkheid in Amerika. Hun stelling was dat de rijkste 1% van Amerikanen, in hoofdzaak afkomstig uit de financiële sector, het democratische politieke process domineren en controleren. En dat deze kleine groep er zo voor gezorgd heeft dat de Amerikaanse economie georganiseerd is op een manier die hen ten voordeel is.  De demonstranten zeiden daarom dat zij gekomen waren om de 99% van de Amerikanen te vertegenwoordigen wiens belangen momenteel niet behartigd worden. En zij beloofden Wall Street te zullen bezetten totdat de controle van de Amerika's rijke elite over het land gebroken is.

Er valt veel voor de visie van de Occupy beweging te zeggen. De feiten zijn namelijk dat Amerika's economie inderdaad vooral de rijke elite ten goede komt en dat hetzelfde gezegd kan worden van de economieën in de rest van de westerse wereld. Recent onderzoek uit Amerika heeft bijvoorbeeld aangetoond dat de voorbije 30 jaar het inkomen van de rijkste 1% van Amerikanen hun inkomen heeft zien groeien met 275%, terwijl het inkomen van de Amerikaanse middenklasse met 40% is gegroeid en het inkomen van de Amerikaanse armen met slects 20%. De voorbije 30 jaar hebben dus enkel de rijken in Amerika echt geprofiteerd van de economische groei. De Zwitserse bank Credit Suisse zegt in haar Global Wealth Report dat op wereldniveau hetzelfde waar genomen kan worden. Volgens haar bezat in 2011 de rijkste 0,5% van de mensen op aarde 38,5% van alle rijkdom, terwijl de armste 68% van de mensen het met 3,3% van de rijkdom moest doen. In 2010 waren deze cijfers nog 35,6% voor de rijken en 4,2% voor de armen. De rijken op aarde zijn in één jaar tijd dus een pak rijker geworden en de armen een pak armer.

Deze situatie zou onmogelijk tot stand hebben kunnen komen als de wetten en systemen die heden ten dage het leven van de mensen op aarde organiseren - het kapitalisme, met andere woorden - de rijken niet zou bevoordelen. De economische crisis die sinds 2007 de wereld in haar greep houdt bewijst feitelijk dat in de kapitalistische wereld de overheden inderdaad eerst en vooral ten dienst staan van de rijke elite. Iedere keer dat de financiële sector in de problemen raakt dan maken zij direct miljarden vrij om hen te helpen. Voor de gewone mensen die onder schulden gebukt gaan geen cent, echter. Integendeel. Om de reddingsoperaties voor de banken te financieren voeren de overheden in Europa momenteel grote besparingen door die vooral de gewone mensen raken. Op de salarisen voor ambtenaren en op uitkeringen wordt gekort, staatspensioenen en andere uitkeringen worden verminderd, en staatssteun voor onderwijs en ziekenzorg wordt teruggeschroefd.

Het argument van de overheden ter verdediging hiervan, "we hebben geen keus", snijdt geen hout. De financiële sector is in de problemen geraakt omdat zij roekeloos geld heeft uitgeleend aan iedereen die maar wou - want hier verdiende zij grof geld aan. Toen de mensen zoals viel te verwachten hierdoor in de problemen kwamen en nalatig werden voor wat betreft de terugbetaling van hun leningen en de betaling van de rente hierover, toen kwam de financiële sector in de problemen. De overheden hadden er toen voor kunnen kiezen om de schulden van de mensen af te lossen. De problemen van de financiële sector zouden dan ook opgelost zijn. Maar de financiële sector zou dan voor veel jaren veel minder winstgevend zijn geweest omdat de mensen dan geen schulden meer zouden hebben gehad. Dus in plaats hiervan lieten de overheden de mensen in de schulden en schoten ze de financiële sector direct te hulp, de mensen in de problemen latende. De reactie van de overheden op de westerse wereld op de financiële crisis is dus gewoon een schoolvoorbeeld van de bevoordeling van de rijke elite door deze overheden.

De snelheid waarmee de Occupy beweging zich heeft verspreid over de kapitaistische wereld - er zijn nu in meer dan 1.500 steden wereldwijd Occupy-demonstraties gaande of geweest - toont aan dat de massa's deze realiteit van het kapitalisme goed in de gaten hebben. En dat ze dit zat zijn. Tegelijkertijd, dDe tirannie waarmee de Occupy beweging op veel plaatsen is ontvangen door lokale en regionale overheden, de arrestaties en gedwongen opheffing of verplaatsing van de bezettingen, toont aan dat de regenten in de gaten hebben dat het de mensen ditmaal menens is. Deze tirannie geeft namelijk aan namelijk dat de regenten de Occupy beweging werkelijk vrezen.

Toch moet het niet verwacht worden dat Occupy beweging de wereld fundamenteel zal veranderen. De zwakte van de Occupy beweging is namelijk dat zij, terwijl zij een goed begrip heeft van de problemen in het kapitalisme, geen idee heeft over wat de oplossing hiervoor is. Men roept op tot minder kapitalisme door meer overheidscontrole over de economie, om zo de concentratie van de rijkdom in de handen van enkele tegen te gaan en een meer gelijke verdeling van de rijkdom te garanderen. Maar de overheden die de controle over de economie i handen moeten nemen hebben keer op keer laten zien de belangen van de rijke elite te behartigen. Hoeveel kan dan werkelijk verwacht worden van meer overheidscontrole? Hoogstens wat cosmetische maatregelen die de demonstranten een gevoel van tevredenheid zullen geven, denkenden dat ze iets hebben bereikt; maar die in werkelijkheid de bestaande systemen en de bestaande machtsverhoudingen in stand zullen houden.

De realiteit is dat concentratie van politieke en economische macht in de handen van de rijke elite één van de eigenschappen van kapitalisme is. Overal waar het kapitalisme gebruikt wordt, daar zal men dit naar verloop van tijd bemerken. De enige oplossing is daarom complete verandering van systeem.

En dit betekent dat de Occupy beweging voor de realisatie van de haar doelen volledig afhankelijk is van de Arabische Lente. De Arabische Lente zal uiteindelijk resulteren in wederoprichting van de Islamitische Staat Al Khilafa. Ten minste in de landen van de moslims zal de Arabische Lente dus de overheersing van de mensen door een rijke elite beëindigen. En dan zullen de mensen in het westen kunnen zien dat overheersing en uitbuiting door een rijke elite niet noodzakelijkerwijs hoeft te zijn. En dan zullen zij weten waartoe zij moeten oproepen als zij echt verandering van hun situatie willen realiseren.