In een eerder artikel is uitgelegd waarom misdaad in de westerse wereld een zo groot - en alsmaar groter wordend - probleem is[1].

De westerse beschaving voedt de mensen namelijk op met ideeën die de mens laten neigen naar misdaad. Secularisme heeft, door haar scheiding van het huidige leven en hetgeen er (mogelijk) voor of na is, de mensen het idee van "de onvermijdelijke aflegging van verantwoording voor de daden" uit de hoofden gehaald. Materialisme doet de mensen boven alles verlangen naar bezit, waardoor ze handelingen eerst en vooral zijn gaan beoordelen op basis van hun capaciteit om bezit tot stand te brengen. En individualisme maakt een mens ongevoelig voor de invloed van zijn handelen op anderen. In combinatie maakt dit een mens bereid om misdaden te begaan. Als hij denkt dat de misdaad een effectieve manier is om te krijgen wat hij wil hebben, en als de kans op bestraffing door de staat gering wordt geacht, dan waarom de misdaad niet doen?

Dit essentiële probleem probeert de westerse beschaving op te lossen middels het strafrecht. Maar er bestaat in de westerse beschaving geen duidelijkheid over hoe dit strafrecht moet zijn. Men twijfelt tussen één van twee mogelijke benaderingen. Sommige mensen willen uitgaan van het slachtoffer van de misdaad en zij pleiten daarom voor het straffen van de misdadiger om het slachtoffer van de misdaad genoegdoening te geven (retributivisme). Andere mensen, echter, willen uitgaan van de misdadiger en hem straffen als voorbeeld, zodat hij en andere mensen niet dezelfde misdaad zullen begaan (utilitarisme). Daarom vindt men in de praktijk van het strafrecht in het westen elementen van beide opvattingen terug, maar geen van beiden compleet en puur. Het resultaat hiervan is dat bestraffing in het westen de massa aan potentiële misdadigers niet afschrikt, en evenmin de rust in de samenleving herstelt door de slachtoffers het idee van  gerechtvaardigheid te geven.

Het nu volgende artikel wil daarom onderzoeken of Islam, het alternatief voor de seculiere ideologie van het westen, wel in staat is om het probleem van misdaad op te lossen.

Fundamenten van de Islamitische visie op het leven

In tegenstelling tot de westerse seculiere beschaving leert Islam de mens dat het leven meer is dan enkel het huidige leven. Islam leert de mens dat er na de dood een wederopstanding zal zijn, gevolgd door een tweede, hiernamaalse leven:

"Zeg: ‘Het is Allah, Die u leven geeft en u daarna doet sterven, daarna zal Hij u tezamen verzamelen op de Dag der Opstanding waarover geen twijfel is'. Maar de meeste mensen begrijpen het niet." (Zie de vertaling van de betekenissen van de Koran, soera Al Djaathiya 45, vers 26)

"Gelijk Wij de schepping eerst begonnen, aldus zullen Wij haar terugbrengen. Een Belofte van Ons. Voorwaar Wij zullen deze nakomen." (Zie de vertaling van de betekenissen van de Koran, soera Al Anbiyaa 21, vers 104)

Ten tijde van deze wederopstanding zal ieder mens beoordeeld worden op basis van zijn daden in het huidige leven:

"Op die Dag zullen de mensen in verschillende groepen te voorschijn komen opdat hun hun werken getoond zullen worden. Wie ter grootte van een atoom goed deed, zal dit aanschouwen. En wie ter grootte van een atoom kwaad deed, zal ook dat aanschouwen." (Zie de vertaling van de betekenissen van de Koran, soera Al Zilzal 99, vers 6 - 9)

"Iedere dienaar van Allah zal op de Dag des Oordeels voor Allah staan totdat hij vijf vragen over vijf dingen heeft beantwoord: zijn jaren en hoe hij dezen gebruikt heeft; zijn kennis en hoe hij hiernaar gehandeld heeft; zijn bezit en hoe hij deze vergaard en besteed heeft; en zijn lichaam en hoe hij deze gebruikt heeft." (Moeslim)

De bestemming van de mens in het tweede, hiernamaals leven zal bepaald worden op basis van deze beoordeling. De Hel zal de bestemming zijn voor degenen die bestraffing verdienen en het Paradijs zal de bestemming zijn voor degenen die beloning verdienen:

"Er zal voor degenen die goede daden verrichten het goede zijn en nog meer. Zwartheid noch schande zal hun gezicht bedekken. Dezen zullen de bewoners van het Paradijs zijn, zij zullen daarin vertoeven. En degenen die boze daden verrichten, de vergelding van het kwaad zal het gelijke daaraan zijn en de schaamte zal hen bedekken. Zij zullen niemand hebben om hen tegen Allah te beschermen. (En het zal zijn) alsof hun gezicht met de duisternis van de nacht bedekt ware. Dezen zullen de bewoners van het Vuur zijn, zij zullen daarin vertoeven." (Zie de vertaling van de betekenissen van de Koran, soera Joenoes 10, vers 26 - 27)

In de visie van Islam, met andere woorden, zal er uiteindelijk complete rechtvaardigheid bestaan. Uiteindelijk zal niemand zijn verdiende straf kunnen ontlopen, en niemand zal de beloning die hem toekomt onthouden worden:

"En Wij zullen weegschalen der gerechtigheid instellen op de Dag der Opstanding, zodat geen enkele ziel in enig opzicht onrecht zal worden aangedaan. En al was het slechts het gewicht van een mosterdzaadje, Wij zullen het naar voren brengen en Wij zijn voldoende als Rekenaar." (Zie de vertaling van de betekenissen van de Koran, soera Al Anbiyaa 21, vers 47)

Specifiek voor wat betreft het huidige leven, in de visie van Islam gaan de behoeften van de mens uit naar meer dan enkel materie. De mens wordt geacht ondermeer ook een spirituele behoefte en een behoefte aan sociale relaties te hebben. De Islamitische manier van leven wil de mens de mogelijkheid geven om al deze behoeftes te bevredigen. Maar, hij leert de mens ook dat hij zijn spirituele behoefte als belangrijkste zaak in het leven moet beschouwen:

"En ik heb de djinn en de mensen slechts tot Mijn aanbidding geschapen." (Zie de vertaling van de betekenissen van de Koran, soera Adh Dhaariyaat 51, vers 47)

De aanbidding van Allah (swt) is in de visie van Islam dus de belangrijkste zaak in het leven, en niet de bevrediging van de materiële behoefte. Maar, de aanbidding van Allah (swt) leidt Islam de mens naar bevrediging van zijn overige behoeftes, zoals de materiële behoefte en de behoefte aan sociale relaties.

Want volgens Islam weet enkel Allah, de Schepper, hoe de mens zijn behoeftes op de juiste manier bevredigt. De Islamitische wet, de Sjari'a, oftewel de oordelen van Allah (swt) over goed en kwaad, is dus in feite een leidraad naar de juiste manier van bevrediging van de behoeftes. In de visie van Islam, derhalve, zal degene die de Islamitische wet nauwgezet volgt geluk voelen in dit huidige leven, omdat hij zijn behoeftes op de enige juiste wijze zal bevredigen; en in het hiernamaalse leven, omdat zijn complete gehoorzaamheid aan de Islamitische wet in al de bereiken van het leven de perfecte aanbidding van Allah (swt) is:

"En, indien er leiding van Mij tot u komt, zullen zij, die Mijn leiding volgen, vrees noch droefheid kennen." (Zie de vertaling van de betekenissen van de Koran, soera Al Baqara 2, vers 38)

 "Die juist handelt, hetzij man of vrouw, en een gelovige is, hun zullen Wij voorzeker een goed leven schenken; en gewis zullen Wij hen belonen naar hun beste werken." (Zie de vertaling van de betekenissen van de Koran, soera An Nahl 16, vers 97)

Samenvattend, in de visie van Islam is gehoorzaamheid aan de wet dus de allerbelangrijkste zaak in het leven. Islam ontneemt de mens ook het motief om de wet te overtreden, omdat het zegt dat in ongehoorzaamheid tegenover de wet geen profijt gevonden kan worden - noch in het huidige leven, noch in het hiernamaalse leven:

"Doch degene die zich van Mijn gedachtenis zal afwenden, zal in benarde omstandigheden leven en op de Dag der Opstanding zullen Wij hem blind doen opstaan." (Zie de vertaling van de betekenissen van de Koran, soera Taa Haa 20, vers 124)

Islamitische visie op bestraffing

Omdat de visie op het leven van Islam de mens ieder motief om misdaden te begaan ontneemt, is opvoeding in de Islamitische visie op het leven de eerste en allerbelangrijkste stap in de voorkoming van misdaad.

Islam ordent daarom het gezinsleven om te verzekeren dat kinderen door hun ouders de opvoeding krijgen in de visie op het leven van Islam die zij nodig hebben.

"O gij die gelooft, redt u zelf en uw gezinnen van het Vuur, wiens brandstof mensen en stenen zijn, waarover engelen zijn, hard en streng, die Allah niet ongehoorzaam zijn in hetgeen Hij hun beveelt en die volbrengen wat hun wordt geboden." (Zie de vertaling van de betekenissen van de Koran, soera At Tahriem 66, vers 6)

In deze ordening is de man de verantwoordelijkheid gegeven voor het onderhoud van het gezin. Op zijn rug rust dus de taak om door middel van inspanning en arbeid de kost te verdienen. Op de vrouw rust deze verantwoordelijkheid niet. Haar is de primaire verantwoordelijkheid gegeven voor het management van het huishouden, waaronder de opvoeding van de kinderen. En door haar niet verantwoordelijk te maken voor het verdienen van de kost heeft Islam haar de mogelijkheid gegeven deze taak correct na te komen. Zij is thuis en begeleid de kinderen in hun ontwikkeling.

Het onderwijs wordt eveneens gebruikt door Islam om de nieuwe generatie op te voeden in de visie op het leven van Islam.[2] Onderwijs is de studie van de waarneembare realiteit, opdat de mens deze mag leren begrijpen, zodat hij deze kan leren gebruiken in zijn voordeel. Dit onderzoek naar de realiteit kan tegelijkertijd ook gebruikt worden om de mens te laten nadenken over de oorsprong van de waarneembare realiteit, oftewel over de schepping. Hierdoor wordt de mens bewust gemaakt van het bestaan van Allah (swt), waardoor zijn persoonlijkheid gevormd wordt.

"Hij heeft door Zijn gebod de nacht, de dag, de zon, de maan en de sterren in uw dienst gesteld. Voorzeker daarin zijn tekenen voor een volk dat overweegt. En in de dingen, die Hij in verscheidene kleuren op aarde voor u heeft geschapen is voorzeker een teken voor een volk dat er lering uit wil trekken. En Hij is het, Die de zee tot uw beschikking heeft gesteld opdat gij er vers vlees van moogt eten en er sieraden uit moogt nemen die gij draagt. En gij ziet er de schepen over varen opdat gij van Zijn overvloed moogt zoeken en dankbaar moogt zijn. En Hij heeft hechte bergen op de aarde geplaatst opdat gij niet geschokt zult worden en rivieren en paden opdat gij de juiste weg moogt inslaan. En merktekenen en door de sterren vinden zij (de mensen) de juiste richting. Is dan Hij, Die schept gelijk aan iemand die niet schept? Wilt gij dan er geen lering uit trekken?" (Zie de vertaling van de betekenissen van de Koran, soera An Nahl 16, vers 12 - 17)

Hiernaast moet het onderwijs veel aandacht schenken aan bestudering van de wetenschappen die nodig zijn om de Islamitische visie op het leven correct en diep te kunnen begrijpen, zoals de Arabische taal, de uitleg van de Koran en de hadieth, et cetera.[3]

Het onderwijs moet ook gratis zijn, ten minste het primaire en secundaire onderwijs, zodat niemand in de samenleving de opvoeding in de Islamitische visie op het leven onthouden zal worden.[4]

Ten gevolge van deze opvoeding zullen de mensen in de Islamitische Staat Al Khilafa anders in het leven staan dan de mensen in het westen, die met de ideeën van de seculiere visie op het leven opgevoed worden. Ten gevolge van de opvoeding met op secularisme gebaseerde ideeën is misdaad in het westen niet een taboe, maar meer een verboden vrucht - aantrekkelijk maar gevaarlijk. In de Islamitische Staat Al Khilafa, daarentegen, voelen de mensen afkeer voor misdaad, omdat ten gevolge van de opvoeding die zij hebben genoten de mensen van mening zijn dat het overtreden van de wet in zowel het huidige leven als in het hiernamaalse leven enkel rampspoed zal brengen.

Maar natuurlijk, er blijven altijd mensen die enkel korte termijn denken. Evenals mensen die totaal niet denken. Deze mensen blijven neigen naar misdaad. Om te voorkomen dat deze mensen hun neiging tot misdaad zullen omzetten in daadwerkelijke handelingen, bevat het systeem van strafrecht van Islam straffen die afschrikking als doel hebben. Enkele voorbeelden van de strenge straffen die Islam verplicht heeft zijn de volgenden:

"O gij die gelooft, vergelding inzake doodslag is u voorgeschreven: de vrije man tegen de vrije man, de slaaf tegen de slaaf en de vrouw tegen de vrouw." (Zie de vertaling van de betekenissen van de Koran, soera Al Baqara 2, vers 178)

"En snijdt de dief en de dievegge de hand af, als straf voor wat zij misdeden, een voorbeeldige straf van Allah. Allah is Almachtig, Alwijs." (Zie de vertaling van de betekenissen van de Koran, soera Al Maida 5, vers 38)

"Geselt iedere echtbreekster en echtbreker met honderd slagen." (Zie de vertaling van de betekenissen van de Koran, soera An Noer 24, vers 2)[5]

"En zij, die kuise vrouwen beschuldigen en geen vier getuigen brengen - geselt hen met tachtig slagen en aanvaardt hun getuigenis nooit meer, want dezen zijn overtreders." (Zie de vertaling van de betekenissen van de Koran, soera An Noer 24, vers 5)

"De vergelding dergenen die oorlog tegen Allah en Zijn boodschappers voeren en er naar streven wanorde in het land te scheppen, is slechts dat zij gedood of gekruisigd worden, of dat hun handen en hun voeten de ene rechts en de andere links, worden afgesneden, of dat zij het land worden uitgezet." (Zie de vertaling van de betekenissen van de Koran, soera Al Maida 5, vers 33)

Dat dit uitermate zware straffen zijn onderkent Islam:

"En laat medelijden met hen u van de gehoorzaamheid aan Allah niet afhouden indien gij in Allah en de Laatste Dag gelooft." (Zie de vertaling van de betekenissen van de Koran, soera An Noer 24, vers 2)

Oftewel, Islam straft bewust uitermate zwaar. Het feit dat Islam opdracht geeft om mensen getuige te laten zijn van de bestraffing, geeft aan dat de straf ondermeer afschrikking bedoeld te realiseren:

"En laat een groep gelovigen getuige zijn van hun bestraffing." (Zie de vertaling van de betekenissen van de Koran, soera An Noer 24, vers 2)

 "En in vergelding is leven voor u, o mensen van begrip, zodat gij behouden zult worden." (Zie de vertaling van de betekenissen van de Koran, soera Al Baqara 2, vers 179)

De betekenis van dit laatste vers is, "als jullie nadenken zullen julie inzien dat de bestraffing met de dood voorkomt dat mensen gedood worden". Oftewel, de straf voor de misdaad dient om mensen van de misdaden weg te houden.

Maar Islam onderkent ook dat een slachtoffer, of de nabestaanden van een slachtoffer, vaak behoefte heeft aan genoegdoening. Dit blijkt, bijvoorbeeld, uit het laatste vers waarin Islam de terechtstelling van de moordenaar "vergelding" noemt. De volgende verzen werken het principe van genoegdoening in Islam in meer detail uit:

"O gij die gelooft, vergelding inzake doodslag is u voorgeschreven: de vrije man tegen de vrije man, de slaaf tegen de slaaf en de vrouw tegen de vrouw. Maar, indien iemand kwijtschelding is verleend door zijn broeder, dan moet de eis billijk zijn, en betaling moet hem worden gedaan met goedheid." (Zie de vertaling van de betekenissen van de Koran, soera Al Baqara 2, vers 129)

"Als iemands familielid gedood is dan heeft hij de keuze tussen twee opties: of hij [de moordenaar] wordt gedood, of het bloedgeld wordt betaald." (Betrouwbaar beoordeeld naar consensus).

"En Wij schreven hen daarin voor: Een leven voor een leven, oog om oog, neus om neus, oor om oor, tand om tand en vergelding voor wonden. En hij, die van het recht hierop afziet, dit zal een verzoening voor zijn zonden zijn en wie niet rechtspreken bij hetgeen Allah heeft nedergezonden, zijn onrechtvaardigen." (Zie de vertaling van de betekenissen van de Koran, soera Al Maida 5, vers 45)

"Wie gedood of verwond is, heeft de keus tussen drie dingen, en als hij een vierde wil hou hem dan tegen: Hij mag doden, of vergeven, of het bloedgeld nemen." (Aboe Dawoed).

Het principe "oog om oog, tand om tand" heeft in de terminologie van Islam qisaas. Het komt er op neer dat iemand wiens lichaam zonder recht een kwaad aangedaan is[6], het recht heeft om van de staat te eisen dat deze de misdadiger hetzelfde kwaad aandoet als straf voor zijn misdaad. Of hij mag, als hij dit wenst, een financiële genoegdoening eisen van de misdadiger. En als deze dan betaalt volgens de overeenkomst, dan zal hij verder niet bestraft worden.

Qisaas zorgt voor complete compensatie van de misdaad en zorgt zo voor een gevoel van rechtvaardigheid bij het het slachtoffer van de misdaad of diens nabestaanden. Het overlaten van de finale beslissing betreffende de bestraffing voor de misdadiger aan het slachtoffer van de misdaad of diens nabestaanden, vergelding of bloedgeld of vergiffenis, heeft verder een diep psychologisch effect op hen dat het gevoel van rechtvaardigheid bij hen verder versterkt.

Conclusie

Vanwege de visie op het leven waarmee het de mensen opvoed, en de methode van straffen die het hanteert, is Islam meer geschikt om misdaad te voorkomen en bestrijden dan de westerse beschaving. De visie op het leven van Islam verwijdert namelijk ieder motief om misdaad te begaan, terwijl de ideeën van de westerse beschaving het motief om misdaad te begaan feitelijk versterken. De straffen van Islam voor misdaad zijn verder duidelijk bedoeld om misdaden te voorkomen - en zij zijn zo streng dat er van hen ook daadwerkelijk een voorkomende werking uitgaat. Maar tegelijkertijd garanderen zij een gevoel van rechtvaardigheid bij de slachtoffers van de misdaad, waardoor sociale onrust in reactie op de misdaad voorkomen wordt. De westerse beschaving, daarentegen, is niet in staat gebleken om zowel voorkomen als genoegdoening te realiseren. Het denkt dat het moet kiezen tussen ofwel retributisme (genoegdoening), ofwel utilitarisme (voorkomen). Het hinkt hierdoor voordurend op twee gedachten waardoor het geen van beide doelstellingen weet te realiseren met haar bestraffingen. Het idee van "humane straffen" heeft er uiteindelijk toe geleid dat er van de straffen geen afschrikking meer uitgaat en dat zij de slachtoffers van de misdaad met het gevoel van onrechtvaardigheid achter laten.

Het is derhalve onmogelijk om in deze kwestie op basis van pragmatische argumenten een zaak tegen Islam tot stand te brengen. De vergelijking van de theorie van beide ideologieën betreffende misdaad en straf laat er namelijk geen twijfel over bestaan dat Islam misdaad beter voorkomt dan de westerse beschaving en dat het beter omgaat met de gevallen van misdaad die zich voordoen. De realiteit in de landen die zich nog iets door Islam hebben laten inspireren in dit bereik, zoals Saoedi-Arabië, laat verder zien dat Islam misdaad beter voorkomt dan de westerse beschaving en dat het beter omgaat met de gevallen van misdaad die zich voordoen. En de geschiedenis van de Islamitische Staat, ten slotte, zoals die bijvoorbeeld in de archieven van de Ottomaanse Islamitische Staat in Istanboel nagelezen kan worden, laat eenzelfde beeld zien.

Omdat de westerse beschaving de mensen er toe aanspoort om pragmatisch te zijn, in plaats van ideologisch, zou daarom juist de westerse beschaving de oplossingen van Islam moeten adopteren voor haar misdaad probleem.

[1] "Kritiek op het idee van straf in de westerse filosofie", Expliciet Magazine 47, Oktober - December 2011.

[2] Zie bijvoorbeeld de ontwerpgrondwet voor de Islamitische Staat van Hizb ut Tahrir: "Artikel 167: Het doel van onderwijs is om de Islamitische persoonlijkheid tot stand te brengen...".

[3] Zie wederom de ontwerpgrondwet voor de Islamitische Staat van Hizb ut Tahrir: "Artikel 168: Onderwijs in de Islamitische wetenschappen en de Arabische taal moet op wekelijkse basis worden verricht, de resterende takken van wetenschap naar gelang tijd en aantal" en "Artikel 170: Het onderwijs van de Islamitische cultuur is verplicht in alle onderwijsstadia.".

[4] Zie wederom de ontwerpgrondwet voor de Islamitische Staat van Hizb ut Tahrir: "Artikel 173: Het is verplichting op de Staat om ieder individu, hetzij man of vrouw, van onderricht te voorzien in de zaken noodzakelijk voor het leven. De Staat moet dit kostenloos beschikbaar stellen op niveau van basis- en middelbaar-onderwijs. De Staat dient al het mogelijke te doen om voor iedereen de toegang tot een universitaire opleiding geheel kosteloos te maken.".

[5] Dit vers betreft de ongetrouwde man en de ongetrouwde vrouw die overspel plegen. Voor wat betreft de getrouwde man en de getrouwde vrouw die overspel plegen is het volgende overgeleverd: "Een [getrouwde] man van [de stam van Aslam] kwam naar de Profeet en verklaarde dat hij overspel had gepleegd. Hij getuigde tegen zichzelf vier maal. De Profeet gaf toen opdracht om de man te stenigen." (Boechari). En: "('Oemar bin Al Chattab heeft gezegd:) RasoelAllah heeft ter dood gebracht middels steniging [radjm], en wij hebben na hem ter dood gebracht middels steniging. Ik vrees dat na verloop van tijd de mensen zullen gaan zeggen: ‘We vinden niets betreffende steniging in het Boek van Allah'. Weet dat steniging verplicht is wanneer degene die overspel pleegt getrouwd is, wanneer het bewijs hiervoor bijeengebracht is, of er een zwangerschap is of een bekentenis" (Boechari, Moeslim).

[6] Hij is gedood, of één van zijn ledematen is gebroken, et cetera.