15 september, 2005

Ongetwijfeld zal de politiek in Den Haag aan het einde van de werkdag waarin men de wens tot een verbod op uithuwelijken en het huwelijken tussen neven en nichten eenmaal heeft weten te realiseren, zoals recent voorgesteld, tevreden met zichzelf en het geleverde werk het licht uitdoen in de Tweede Kamer.

Uithuwelijken, bedoeld word gedwongen huwelijken, is in strijd met de mensenrechten, zo wordt gesteld. "Een verbod hierop zou een signaal zijn naar de moslims" stelde een politicus, die daarmee niets te raden overliet. Dit is dus een wetsvoorstel specifiek gericht op de moslimgemeenschap in Nederland; alweer één. Een cynische observatie is dat het wetsvoorstel enkel instemmende geluiden heeft opgeroepen. Zolang men maar voorstelt om moslims iets te verbieden, dan is dit altijd zo. De enige kritiek op het voorstel die waargenomen kon worden is dat het 'niet ver genoeg' zou gaan, omdat volgens deze mening eigenlijk een huwelijk met een niet-Nederlandse partner het recht op verblijf in Nederland zou moeten wegnemen. Geen Nederlandse partner, dan maar buiten Nederland wonen.

Het probleem van gedwongen huwelijken wordt daarmee gebombardeerd tot één van de voornaamste kwesties in Nederland. In een land waarover vrij recent nog werd bericht dat binnen haar grenzen slavernij in een modern jasje een vaste plaats heeft weten te veroveren, met enige duizenden (voornamelijk Oost-Europese en Afrikaanse) vrouwen gevangen in mensenhandel en gedwongen prostitutie, is dit opvallend. Blijkbaar wordt het feit dat huwelijken binnen de islamitische gemeenschap waarvan sommigen verstandshuwelijken zijn, sommigen gebaseerd op dwang in plaats van keuze, door de politiek qua prioriteit boven deze slavernij gesteld. Bovendien is het opvallend dat er met geen woord wordt gerept over de duizenden van verstandshuwelijken die Nederlandse mannen jaarlijks afsluiten met vrouwen uit landen als Rusland, Polen, Thailand, Colombia en de Filippijnen. Als verstandshuwelijken, de meer algemene categorie waaronder ook gedwongen huwelijken vallen, echt één van de meest voorname problemen is waarmee de Staat der Nederlanden zich geconfronteerd vindt, waarom dan geen signaal in de richting van deze mensen?

Buiten het feit dat men zijn twijfels kan hebben of dit een juiste bepaling van prioriteiten is, rijst hierbij de vraag waarom Islam in deze zo nadrukkelijk op de voorgrond wordt geplaatst. Ibn 'Abbas (moge Allah tevreden met hem zijn) heeft betreffende gedwongen huwelijken het volgende overgeleverd:

"Een jonge maagd kwam naar de Boodschapper van Allah (saw), en vertelde dat haar vader haar tegen haar zin uitgehuwelijkt had. Daarop bood de Profeet (saw) de vrouw de mogelijkheid van het huwelijk af te zien." (Aboe Daoed, Ibnoe Majeh, Ahmed)

En Abdullah bin Burayda (moge Allah tevreden met hem zijn) heeft overgeleverd:

"Een jonge vrouw kwam naar de Boodschapper van Allah (saw) en zei: 'mijn vader heeft me uitgehuwelijkt aan zijn neef, zodat hij zijn lage sociale status kan verbeteren'. Daarop gaf de Profeet (saw) haar toestemming het huwelijk af te wijzen. De jonge vrouw reageerde door te zeggen: 'Ik zal accepteren wat mijn vader heeft gedaan, maar wilde de andere vrouwen informeren over het feit dat vaders niet het recht hebben hun dochters uit te huwelijken tegen hun wil.' " (Nasaie, Ahmed)

En Khansa bint Khizam al-Ansariya (moge Allah tevreden met haar zijn) heeft verteld dat haar vader haar uitgehuwelijkt had, alhoewel het huwelijk haar niet aanstond. Ze ging daarmee naar de Boodschapper van Allah (saw), die daarop het huwelijk ongeldig (batil) verklaarde. (Boechari)

Het islamitisch verbod op gedwongen huwelijken maakt de zogenaamde noodzaak tot het uitgaan van een "signaal naar de moslim toe" des te verwarrender. Immers, Islam is duidelijk betreffende het gedwongen huwelijk, het is niet toegestaan. Let wel, het zou irreëel zijn te veronderstellen dat gedwongen huwelijk niet plaats vinden binnen de islamitische gemeenschap in Nederland. Echter, net zo irreëel zou het zijn om te ontkennen dat gedwongen huwelijken plaats vinden binnen niet-islamitische gemeenschappen; of om te ontkennen dat gedwongen prostitutie bestaat in Nederland, of slavernij buiten de wet om. Bovendien wanneer men ingeval van gedwongen huwelijken (man of vrouw) een willekeurige imam zou raadplegen om dit probleem voor te leggen, dan zal de imam bevestigen dat het huwelijk onwettig is vanuit islamitisch perspectief. En brengt gedwongen man of vrouw het gedwongen huwelijk naar een rechter, dan zou zelfs op basis van bestaande wetgeving in Nederland het huwelijk onmiddellijk ontbonden worden. Dus als er voor wat betreft Islam en het menselijk recht om zelf een partner te kiezen geen probleem bestaat, wat precies is dan het probleem dat met het wetsvoorstel opgelost moet worden, en wat is nu precies het signaal dat hiervan moet uitgaan naar de moslimgemeenschap?

Het is moeilijk om op deze vragen een eenduidig antwoord te geven, omdat feitelijk gezien enkel de politiek zelf precies weet wat zij voor ogen heeft. Maar deze typische benadering van de moslimgemeenschap bevestigd bij de moslims de bange vermoedens die zij al een tijd koesteren. Niet vergeten mag worden dat in het laatste paar jaar de moslims waar hebben genomen dat bijna alles dat de mensen in Nederland aan hen of hun religie doet denken, op enigerlei moment wel eens onderwerp is geweest van een voorstel tot verbod. De besnijdenis van jongens zou verboden moeten worden; de hoofddoek zou verboden moeten worden; moslimscholen zouden verboden moeten worden; buitenlandse imams zouden verboden moeten worden; het preken in het Arabisch zou verboden moeten worden; buitenlandse financiering van moskeeën zou verboden moeten worden; et cetera. Specifiek betreffende de huwelijkse aangelegenheden heeft de overheid al drastisch ingegrepen in het zelfbeschikkingsrecht van juist de moslims. Eerder al werden leeftijd en inkomenseisen gesteld wilde men een partner uit het buitenland trouwen. Later werden eisen gesteld aan de partner in het buitenland, officieel betreffende taal maar in de praktijk betreffende financiën. Dus al een paar jaar is de tendens dat alles betreffende Islam en de moslims door de politiek tot probleem verheven wordt, en wel tot een probleem van het niveau dat al de andere problemen waar Nederland mee te kampen heeft doet voorkomen als van belang gelijk aan een verkeerde scheidsrechterlijke beslissing bij een voetbalwedstrijd. Ook al vormen de moslims een gemeenschap die zich in werkelijkheid niet onderscheidt van andere gemeenschappen in de samenleving, want iedere groep kent haar onwetende en kwade elementen, en iedere gemeenschap kent haar problemen.

Deze specifieke benadering van de moslims is juist de bron van waaruit de angst tegenover Islam en de moslims resulteert, en zij is de voedingsbodem van de islamofobie die zo goed gedijt in Nederland op dit moment. Als zodanig versterkt deze tendens zichzelf; angst resulteert in verboden, verboden werken als bevestiging en versterking van de angst. Maar, het is natuurlijk hoogst onterecht om een gemeenschap van bijna één miljoen mensen vreedzame burgers en een religie met anderhalf miljard aanhangers op een dergelijke wijze te benaderen. Echter, het doet begrijpen waarom de moslims, als zij naar de toekomst kijken, denken 'wat zal volgen?'. Onder deze tendens, stellen de moslims in Nederland zich terecht de vraag, zal uiteindelijk het huwelijk voor moslims alomvattend verboden worden, enkel omdat sommige moslims verstandhuwelijken aangaan, en omdat sommigen daarvan door middel van dwang tot stand komen? Zal de politiek, om te voorkomen dat mensen anderen opleggen met wie wel en niet getrouwd mag worden, de moslims opleggen met wie wel en niet getrouwd mag worden? Zullen de moskeeën gesloten worden omdat sommige ouders hun kinderen verplichten in het weekend hier te gaan om de Heilige Koran te leren? En zal de politiek dus voor de kinderen van de moslims bepalen wat zij wel en niet mogen, om te voorkomen dat hun ouders voor hen bepalen wat zij wel en niet mogen? Of zal het salaat een verboden handeling worden omdat Islam haar volgelingen hiertoe verplicht? De moslims twijfelen of zij überhaupt nog moslim naar het idee van Islam zullen mogen zijn in Nederland.

In deze situatie aanbelandt, moet opgemerkt worden dat in een tolerante samenleving met respect voor andere levensbeschouwelijke opvattingen, de moslimgemeenschap noch Islam een probleem kunnen zijn. Het echte probleem waarmee Nederland kampt, is het feit dat een deel van haar politieke elite beperkt is in de wijsheid die haar zou moeten karakteriseren; en dat zij oppervlakkig denkt en enkel de korte termijn overziet, waar men van haar verwacht diep te denken en vooruitziend te zijn.

De moslims in Nederland streven net zoals de overige inwoners van dit land naar vreedzaam en respectvol samenleven. Maar de politiek heeft de moslims verkozen tot de gemeenschap over wiens ruggen zij tot goedkoop electoraal gewin probeert te komen. Zolang deze situatie gecontinueerd blijft; zolang de beschreven angst onder al de burgers in Nederland dominant blijft; zolang de politicus die oproept tot verwijdering van de moslims uit Nederland zich de meest populaire politicus zal vinden; zolang zal de politiek het echte probleem van Nederland niet opgelost vinden. En zolang zal het gewenste samenleven een droom blijven, en de angst en repressie die de totalitaire staat definieert de regel.

Okay Pala
Lidvertegenwoordiger
Hizb ut-Tahrir in Nederland