Wanneer de eerste Khalifah van Islam, Aboe Bakr (ra), zijn legers op expeditie stuurde drukte hij hen het gebod van Allah (swt) op het hart: “schaadt de vrouwen, kinderen en oude mensen niet!”. Het is een van de islamitische geboden het gedrag waarop de legers van Islam karakteriseerden, tot het punt dat de kruisvaarders na hun verlies in al Quds (Jeruzalem) aan de hand van Salehuddien met de hoofden gebogen in schande de stad verlieten, in erkenning van morele superioriteit van de moslims. Waar de kruisvaarders zelf na inname van Jeruzalem aan het plunderen, verkrachten en moorden waren geslagen, hoofden afhakkend totdat het bloed van hun 6,000 willekeurige slachtoffers het niveau van de enkels van deze moordenaars bereikte, daar kregen zij van het leger van de moslims vrije aftocht na hun uiteindelijke verlies en werd hen geen haar gekrenkt. Sindsdien hebben nog vele andere gebeurtenissen zich voorgedaan op basis waarvan men niet anders dan kan concluderen dat de moslims betreffende oorlog en strijd zich baseren op een andere, meer verheven maatstaf voor handelen dan de legers van andere imperiums in de wereld. (Zo hebben bijvoorbeeld zelfs de vooralsnog 38,000 en 128,000 onschuldige burgerslachtoffers in respectievelijk Afghanistan en Irak - “onvermijdbare zijdelingse schade” (“collateral damage”) - nog geen conflict opgeleverd met de maatstaf bij oorlog en strijd gehanteerd door de hiervoor verantwoordelijke legers.) Op basis van de islamitische maatstaf kan men dus niet anders dan aanslagen zoals die recent in Londen veroordelen. Hun realiteit van het slachtofferen van onschuldigen kent namelijk geen rechtvaardiging in Islam: zij behelzen daarmee een zonde en behoren dus tot hetgeen de moslim zich ver van behoort te houden.

Desalniettemin, onder de Oorlog tegen Terreur is Islam in de ogen van velen synoniem geworden voor terreur in de zin van slachtofferen van onschuldigen. En dus zag ook Tony Blair er duidelijk geen kwaad in binnen 3 uur (!) na de eerste berichten omtrent de explosies in Londen moslims als verantwoordelijke aan te wijzen, door te stellen dat “natuurlijk niet alle moslims hiervoor verantwoordelijk kunnen worden gehouden” - zonder zich hierbij te kunnen baseren op enige vorm van bewijsvoering. In reactie op het beeld betreffende de explosies in Londen geschetst door de verklaringen als deze van Tony Blair en de berichtgevingen gedaan door de kritiekloze herkauwers van overheidsverklaringen, ook wel bekend als de mainstream media, wordt van de moslimgemeenschap gevraagd - feitelijk echter geëist - verantwoording te nemen voor hetgeen plaatsgevonden heeft, door de daad en degenen van wie wordt aangenomen dat zij de daad hebben begaan alomvattend en zonder voorwaardelijkheden te veroordelen. Maar, het valt te beargumenteren dat dit verzoek / deze eis onrechtvaardig is, vals en onterecht, feiten die de moslims mee zouden moeten nemen in hun houding enerzijds ten overstaan van hetgeen heeft plaatsgevonden in Londen, en anderzijds ten overstaan van deze druk op hen.

De onrechtvaardigheid van deze druk op de moslimgemeenschap valt eenvoudig duidelijk te maken: los van het specifieke voorval Londen, waarom is het dat wanneer een moslim van iets verdacht wordt, de gemeenschap waartoe deze persoon behoort als geheel verantwoordelijk wordt gesteld? Deze associatie met de gemeenschap, en deze overgang van verantwoordelijkheid naar de gemeenschap bij misdaad vindt men niet wanneer een autochtoon verantwoordelijk is voor, pak ‘m beet, een reeks van kidnappings van jonge meisjes, om te verkrachten en vervolgens te vermoorden; of wanneer een autochtoon verantwoordelijk is voor brandstichting in gebedshuizen voornamelijk bezocht door allochtonen; of wanneer een autochtoon verantwoordelijk is voor de moord op een politicus. Dan, enkel dan, is de daad begaan door een individu niet typerend voor de gemeenschap waartoe hij behoort. Maar in het geval van de moslim verdachte wordt deze zonder aanleiding hiertoe standaard gepresenteerd als typerend voor zijn gemeenschap. Maar het is onrechtvaardig om een groep verantwoordelijk te stellen voor het gedrag van een individu, zoals iedereen aanhaalt wanneer de misdaden van autochtonen ter sprake komen, en feitelijk gezien kent de moslimgemeenschap in Groot-Brittannië - laat staan die in Nederland of België! - dus geen verantwoordelijkheid voor de explosies in Londen, ongeacht wie hiervoor verantwoordelijk is. Een dergelijke benadering is feitelijk onmenselijk en een bron van ellende. Vanwege deze benadering van moslims en de moslimgemeenschap is het niet geheel onverwacht dat 51% van de Nederlanders aangeeft een bepaalde mate van antipathie tegenover de moslimgemeenschap te voelen, een houding die de werkelijke bedreiging voor de toekomst inhoudt.

De valsheid van de druk op de moslimgemeenschap in reactie op de explosies in Londen schuilt voor een groot deel in de vereisten die worden gesteld aan de veroordeling van deze daad door hen, waaronder eigenlijk acceptatie van verantwoordelijkheid door de moslimgemeenschap wordt geëist. Ten eerste is dit vals omdat de eis van “alomvattend en onvoorwaardelijk” betekent dat nadat de moslims zonder verdere vragen de aanslagen hebben veroordelen, ze al Qaeda zonder verdere vragen of voorbehoud zullen moeten veroordelen wanneer de Britse overheid zegt dat zij verantwoordelijk is - en dus ook wanneer al Qaeda legitiem verzet plaagt tegen de Amerikaans / Britse bezetting en uitbuiting van Afghanistan en Irak. Ten tweede, acceptatie van verantwoordelijkheid door de moslimgemeenschap waarvan de eis tot een “alomvattende en onvoorwaardelijke veroordeling” gepaard gaat, is een middel om te moslimgemeenschap te bewegen tot verandering. Onder de noemer “bestrijding van radicalisering”, zal van de moslimgemeenschap geëist worden dat zij de zogenaamde “extreme elementen” onder haar tot de orde roept; dat zij deze “extreme elementen” onder haar isoleert en uitsluit; en dat zij deze “extreme elementen” namens de politie in de gaten houdt en bespioneert. Natuurlijk, de bepaling van “extreme elementen” is in handen van het overheidsapparaat, en te verwachten valt dat dit de moslims zullen zijn die te vroom zijn in hun ogen (diegenen die weigeren het idee te adopteren dat Allah (swt) zich niet mag bemoeien met het leven, conform de westerse seculiere visie op het leven); die het kolonialisme van de westerse landen in de landen van de moslims aan de kaak stellen; die de valsheid van de westerse ideologieën openbaren; en die Islam presenteren als alternatief voor deze valse en onjuiste ideologieën. De valsheid van deze benadering van de moslimgemeenschap is dus fundamenteel omdat zij een politiek doel dient: zij is een reactie op een gebeurtenis, maar niet in reactie op deze gebeurtenis. De gebeurtenis biedt de dekmantel nodig om het gewenste beleid ten overstaan van Islam en de moslims in het westen ten uitvoer te kunnen brengen, om zo de gewenste verandering van de moslims en Islam gerealiseerd te kunnen krijgen.

Ten slotte, de vraag / eis tegenover de moslimgemeenschap is onterecht, omdat schuld betreffende de explosies in Londen nog altijd verre van vaststaat. Niet naar westerse maatstaven - foto’s van individuen met een “verdacht uiterlijk” die met een rugzak een trein betreden kan men niet “bewijs boven iedere twijfel verheven noemen”, noch naar de islamitische maatstaf die vele malen hoger ligt omdat Islam beschuldiging van een onschuldige een zonde beschouwt. Zoals gezegd, vanuit islamitisch perspectief moet de daad an sich worden veroordeeld alszijnde overtreding van de geboden en verboden van Islam. Echter, net zo is het verboden over individuen te oordelen en hen te veroordelen zonder hierbij eenduidig bewijs naar voren te brengen. Maar wanneer gesproken wordt over veroordeling van de explosies in Londen door de moslimgemeenschap in “alomvattende en onvoorwaardelijke” termen, dan is dit precies wat gebeurt want onder acceptatie van het idee dat individuele moslims schuldig zijn aan de daad. Maar deze assumptie is vooralsnog gebaseerd op enkel een beperkte beschouwing van motieven en feiten, en vooral veel speculatie. De beperkte beschouwing van motieven uit zich in het feit dat enkel al Qaeda wordt genoemd alszijnde “beschikkende over een motief tot de daad”. Maar voor de eerlijke observator enigszins uitgerust met kennis betreffende politiek en politieke verhoudingen, is het duidelijk dat onmogelijk de overheid van Groot-Brittannië een motief tot de daad ontzegd kan worden. Een opmerking die veel (goedgelovige) mensen misschien ongeloofwaardig in de oren zal klinken, maar dit euvel is makkelijk verholpen door te verwijzen naar bijvoorbeeld de “Birmingham Pub Bombs”, initieel toegeschreven aan de IRA en waarvoor 6 personen onschuldig ruim 16 jaar voor in de gevangenis hebben gezeten, maar welken later het werk bleken te zijn geweest van MI-5 (de geheime dienst van Groot-Brittannië) in een poging de IRA in diskrediet te brengen zodat verregaande bevoegdheden voor politie en leger in Noord-Ierland gerechtvaardigd konden worden. Het motief van de Britse overheid is gelegen in de observatie dat onder de Oorlog tegen Terreur iedere vorm van terreur de noodzaak van haar bestaan bevestigt, haar methoden rechtvaardigt en steun voor haar vergroot. Als zodanig hebben de explosies in Londen gedaan wat van hen verwacht zou mogen worden, namelijk steun doen resulteren onder het Britse volk en de politieke oppositie voor het beleid van Blair. Evenmin kan Israël een motief tot de daad ontzegd worden, ook al omdat zij reeds heeft laten blijken dat voor haar de dood van onschuldige mensen geen onoverkomelijk obstakel is bij de realisatie van haar doelstellingen. Bij wat bekend is geworden als de Lavon affaire, namelijk, pleegden Israëlische spionnen in Egypte aanslagen op Amerikaanse en Britse toeristen om bij Amerika en Groot-Brittannië steun te winnen voor Israël. Het motief voor Israël schuilt in het feit dat in de wijk van Londen waar de explosies zich voor deden, op dezelfde dag van de explosies voor de wereld van het internationale kapitaal de conferentie georganiseerd werd die de economie van Israël weer uit een jarenlange slop moest trekken, getiteld “Investeren in Israël”. Zou ook niet nu, net als ten tijde van Lavon in Egypte, een aanslag op onschuldigen onder de ogen van het internationaal kapitaal sympathie kweken voor Israël, het land dat altijd zegt het meest van allen te lijden te hebben onder dergelijks?

Op basis van de feiten zoals ze op dit moment bekend zijn - zoals dat Scotland Yard de Israëlische ambassade nog voor het plaatsvinden van de aanslagen heeft gewaarschuwd (maar opvallende genoeg niet de Britse treinreizigers); dat het voormalig hoofd van Israël’s spionagedienst de Mossad blijkbaar op de dag van ontploffingen al wist dat de explosies in de metro zich gelijktijdig hadden voorgedaan, terwijl dit pas veel later werd bevestigd door het politieonderzoek; dat de Britse overheid op de dag van de explosies en op de locaties van explosies zogezegd toevallig ook een training had georganiseerd in de omgang met explosies op metrostations; dat de personen genoemd als dader al de mogelijke documenten ter identificatie zoals rijbewijs en paspoort bij zich droegen, en niet enkel een retourticket hadden gekocht voor de trein, maar tevens een parkeerticket voor hun auto hadden gekocht en geplaatst achter het raam om een bekeuring te voorkomen (toch niet echt het gedrag wat men van “zelfmoordcommando’s van al Qaeda” zou verwachten…) - is de conclusie voorbarig dat al Qaeda met haar motief, en dus een moslim, verantwoordelijk is voor de explosies in Londen. De feiten staven deze uitleg niet, en de snelheid en de gretigheid waarmee Tony Blair en andere wereldleiders de gebeurtenis hebben aangegrepen om retoriek typerend voor de Oorlog tegen Terreur te bezigen, en de mate van coördinatie tussen hen, doet betreffende verantwoordelijkheid eerder in hun richting wijzen. En dit alles maakt de vraag tot en eis van “alomvattende en onvoorwaardelijke” veroordeling van de explosies in Londen door de moslimgemeenschap tevens onterecht.

Het is van belang de misdaad in Londen in het juiste perspectief te plaatsen, en de vraag te stellen waarom voor de tienduizenden onschuldige doden in Afghanistan en Irak geen twee minuten stilte is gehouden; noch voor de onschuldige slachtoffers van het massacre in Andidjan, of Grozny in Tsjetsjenië. Waarom is deze grootschalige reactie er niet op de openbaring van misdaden begaan door de Verenigde Staten, Groot-Brittannië en anderen, zoals het transporteren van gevangen van naar andere landen voor marteling, en de marteling, moord en verkrachting van gevangenen in Afghanistan, Irak, op Cuba, of in een van de vele geheime gevangenissen van de CIA over heel de wereld verspreidt? Hadden de moslims dergelijke misdaden begaan tegen het westen, dan zou het onvoorstelbaar zijn geweest dat het westen in haar reactie de mate van terughoudendheid zou hebben getoond die de moslims hebben getoond. Wij hopen dat de moslimgemeenschap in Groot-Brittannië, Nederland, België, en overal ter wereld zich dit alles in gedachten zal houden, opdat onder verwerping van de daad an sich, zij zich niet zal verleiden tot het verlaten van het pad dat past bij de gemeenschap die Allah (swt) de beste gemeenschap van onder de mensheid heeft genoemd: de gemeenschap die opstaat tegen onrecht in de wereld, die zich uitspreekt tegen onrecht in de wereld, en die werkt voor uitroeiing van onrecht in de wereld door de wederopname van de islamitische manier van leven binnen de Islamitische Staat, de Khilafah. De Profeet van erbarmen (wzmh) heeft gezegd:

“Bij degene in wiens handen mijn ziel is, jullie moeten het goede (al m’aruf) gebieden en het slechte (al munkar) verbieden, anders zal Allah jullie een straf van Hem sturen; dan zullen jullie je in gebed tot Hem richten en Hem verzoeken, maar Hij zal jullie niet antwoorden.”