Linguïstisch betekent het Arabische woord sunnah eenvoudigweg "methode". In de context van de Shari'ah, dus volgens Islam, heeft het woord een specifieke betekenis anders dan de zuiver linguïstische betekenis. Echter, de term sunnah in de context van Shari'ah wordt op verschillende manieren begrepen, veelal onjuist.

Islam is een manier van leven. Het leven, in het kort, is de periode-van-zijn waarin een mens behoeften en instincten ervaart. Enkel voor zijn geboorte en na zijn dood zal de mens geen behoefte aan voeding ervaren, geen behoefte aan slaap hebben. In de periode tussen geboorte en dood - het leven - is ieder mens geconfronteerd met de ervaring van honger en dorst, slaap en andere uitingen van de behoeften en instincten. De uitingen van instincten en behoeften die een mens ervaart tijdens zijn leven, juist omdat hij in leven is, drijven hem ertoe te zoeken naar bevrediging van deze instincten en behoeften. De bevrediging van de instincten en behoeften vereist van de mens het verrichten van handelingen en daarmee kan men het leven definiëren als de "periode-van-zijn waarin men handelingen verricht in een poging de ervaren instincten en behoeften te bevredigen".

Omdat Islam een manier van leven is spreekt het zich uit over de handelingen van de mens en classificeert het dezen. Islam kent vier classificaties van handelingen, namelijk fard (verplicht), mandoub (aangeraden), mubah (vrij), makrouh (afgeraden) en haram (verboden). Deze classificatie is gebaseerd op de invloed die de handeling heeft op de tevredenheid van Allah (swt; ridwanAllah) over Zijn schepsel. Een handeling die geldt alszijnde fard is verplicht op het schepsel. Het niet verrichten van deze handeling is een overtreding waarvoor een bestraffing geldt. Indien de handeling wel verricht wordt dan is hiervoor een beloning. Handelingen die mandoub zijn brengen een moslim dichter bij Allah (swt) indien zij verricht worden, maar indien zij niet verricht worden wordt geen haram begaan. De mubah omvat al de handelingen die door Allah (swt) vrijgelaten zijn; er zal geen beloning noch bestraffing resulteren of men deze nu verricht of juist niet. Voor makrouh geldt dat als de handeling niet wordt verricht Allah (swt) hierover tevreden zal zijn, terwijl echter indien de handeling toch wel wordt verricht er geen bestraffing zal volgen. In geval van haram moet de handeling vermeden worden omdat het verrichten van de handeling bestraft zal worden.

De term sunnah wordt op twee manieren gebruikt door de moslims. Enerzijds, indien men spreekt over de "sunnah van de Profeet", refereert sunnah aan het leven van de Boodschapper van Allah (saw) als voorbeeld voor de moslims. Anderzijds wordt de term sunnah gebruikt met dezelfde betekenis als de term mendoub, zoals wanneer men stelt dat een bepaalde handeling "sunnah" is.

Sommige mensen, echter, begrijpen onder sunnah "een oordeel over een handeling afkomstig van de Profeet (saw)", in tegenstelling tot een oordeel over een handeling afkomstig van Allah (swt). Zij zijn van mening dat deze sunnah van de Profeet (saw) de mandoub is, terwijl Allah (swt) de fard en de haram heeft duidelijk gemaakt. Dus met andere woorden, zij stellen dat het oordeel van de Profeet (saw) sunnah als in mandoub is om te volgen, terwijl het oordeel van Allah (swt) fard is om te volgen.

Maar, dit begrip van sunnah is volstrekt onjuist. Enerzijds, namelijk, is de Profeet (saw) de boodschapper van Allah (swt). Daarmee zijn zowel de fard, de mandoub, de mubah, de makrouh als de haram afkomstig van Allah (swt) en niet van de Profeet (saw). Allah (swt) zegt:

"Niet dwaalt uw metgezel en niet is hij misleid, en niet spreekt hij naar eigen verlangens. Het is niets anders dan een werkelijk gegeven openbaring" (An Nadjm 1,2,3,4)

Anderzijds, Allah (swt) heeft de moslims verplicht het gebed te verrichten want Hij (swt) heeft gezegd:

"En verricht het gebed" (Al Baqarah 43)

De Profeet, op zijn beurt, heeft duidelijk gemaakt hoe het gebed verricht moet worden en precies wanneer. Beide boodschappen zijn afkomstig van Allah (swt), beide zijn wahi (openbaring) en behelzen een fard. Zo is betreffende het gebed in de ochtend (salat ul-fadjr) met zekerheid (tawatur) van de Profeet (saw) overgeleverd dat twee rakat verplicht zijn, fard. Maar van de Profeet (saw) is tevens met zekerheid overgeleverd dat het verrichten van een twee rakat gebed voor salat ul-fadjr aangeraden, mandoub (oftewel sunnah) is. Een ander voorbeeld hiervan betreft het vasten tijdens Ramaddan. Allah (swt) zegt:

"Wie uwer de maand beleefd, laat hem vasten..." (Al Baqarah: 185)

Van de Profeet (saw) is overgeleverd: "Vast wanneer jullie hem zien (de maan) en stop vasten wanneer jullie hem (de maan) zien. En indien het bewolkt is maak dan de 30 dagen vol."

Andere mensen begrijpen weer dat heel het leven van de Profeet (saw) sunnah als in mandoub is. Met andere woorden, bij veel moslims is het begrip dat al de handelingen van de Profeet (saw) zoveel mogelijk moeten worden gekopieerd omdat dit een persoon de tevredenheid van Allah (swt) zal opleveren. Bij deze mensen is de scheidslijn tussen fard, mandoub / sunnah, mubah, makrouh en haram vervaagd, zoveel nadruk wordt gelegd op het exact kopiëren van de Profeet (saw).

Maar ook dit begrip van sunnah in de zin van mandoub en van de sunnah van de Profeet (saw) is onjuist. Een fout die over het algemeen valt terug te voeren op het oppervlakkig niveau van denken toegepast bij de bestudering van de sunnah van de Profeet (saw). Om duidelijk te maken dat het leven van de Profeet (saw) niet simpelweg als sunnah in de zin van mandoub kan worden aangenomen dient men bijvoorbeeld enkel te kijken naar de vrouwen van de Profeet (saw). Deze waren tegen het einde van het leven van de Profeet (saw) in totaal negen, tegelijkertijd. Allah (swt) zegt:

"En huwt van de vrouwen, twee drie of vier..." (An Nisa 3)

Dit is een voorbeeld van een regel waarvoor een uitzondering geldt voor de Profeet (saw). In dit geval dus zou het haram zijn om de Profeet (saw) te kopiëren omdat het huwen met meer dan vier vrouwen enkel voor hem is toegestaan door Allah (swt). Een ander voorbeeld betreft het vasten, waar de Profeet (saw) toestemming heeft gekregen de vast tijdens de nacht te continueren waar dit voor de moslims door Allah (swt) verboden is.

De classificatie sunnah heeft dus niet te maken met de oorsprong van het oordeel, want deze is altijd Allah (swt), en ze valt dus niet te definiëren op basis van de oorsprong van het oordeel. De classificatie sunnah valt ook niet zo eenvoudig te definiëren als "kopie van de Profeet (saw)", dit is duidelijk gezien de vele voorbeelden waar dit niet voor opgaat. Voor een juiste definitie en een juist begrip van de term sunnah als in mandoub dient men in meer detail het leven van de Profeet (saw) te bestuderen.

Af'aal Jibiliyyah

De handelingen die de Profeet (saw) heeft verricht vallen feitelijk in twee categorieën uiteen. Enerzijds in handeling die onderdeel van zijn (saw) menselijke natuur zijn- zoals staan, zitten, slapen, eten en drinken, met anderzijds al de overige handelingen. Al de handelingen die horen bij zijn (saw) menselijke natuur (af'aal jibiliyyah) zijn zonder twijfel voor hem (saw) en voor zijn Ummah mubah (toegestaan). Daarmee vallen deze handelingen niet binnen het domein van de mandoub en kunnen ze dus niet als sunnah geclassificeerd worden. Bijvoorbeeld, Imam Bukhari heeft overgeleverd dat de Profeet (saw) gebruikelijk rood werd als hij boos werd gemaakt. En Imam At-Tirmidhi heeft overgeleverd dat in dergelijke gevallen de Profeet (saw) gewoon was zeer snel te lopen, alsof hij een berg afliep. Moslims mogen deze handelingen weliswaar kopieren, uit liefde voor de Profeet (saw), maar wetgeeflijk draagt dit geen gevolgen.

Af'aal Khassan

De handelingen die niet horen bij zijn (saw) natuur zijn ofwel handelingen die aantoonbaar enkel bij hem horen - specifiek voor de Profeet (saw), niet in de praktijk gebracht door enig ander - of zij zijn niet-specifiek voor de Profeet (saw). De handelingen die aantoonbaar enkel bij de Profeet (saw) horen (Af'aal Khassan), zoals dus bijvoorbeeld de toestemming meer dan vier vrouwen te trouwen en de toestemming zowel de dag en de nacht te vasten, zijn specifiek voor hem (saw). Het is daarmee haram (verboden) voor ons deze handelingen te imiteren, omdat is bewezen onder andere op basis van Ijma us-Sahaba (consensus onder de Sahaba) dat de handelingen werkelijk specifiek voor de Profeet (saw) zijn.

Af'aal 'Ammah / Af'aal Tashri'a

Enkel de handelingen die niet horen bij de menselijke natuur van de Profeet (saw) en die niet-specifiek zijn voor de Profeet (saw) kunnen bewijzen zijn voor een sunnah in de zin van mandoub. Sommigen van deze handelingen zijn onbetwistbaar geboden en verordening, wat blijkt uit het feit dat de Profeet (saw) dingen heeft gezegd zoals:

"Bid zoals jullie mij hebben zien bidden", en "Volg mij in al jullie rituelen".

Anderzijds, uit het feit dat de Profeet (saw) altijd dezelfde volgorde hanteerde in zijn gebed en zijn gebeden altijd in dezelfde volgorde verrichte, moet men begrijpen dat het hier tevens om een verplichting gaat. Deze handelingen van de Profeet moeten dus zonder twijfel door de gelovigen gevolgd worden. Er is hier een direct bewijs voor de verplichting van kopieren van de handeling van de Profeet (saw), een fard.

Naast deze eerste categorie van handelingen die niet-specifiek zijn voor de Profeet (saw) heeft hij (saw) ook nog andere niet-specifieke handeling verricht. In sommige gevallen kan men daarbij vaststellen dat hij (saw) met de handeling de nabijheid van Allah (swt; qurbah) zoekt, terwijl in andere gevallen dit niet het geval is. Waar nu de handeling de intentie van qurbah laat zien is sprake van een sunnah in de zin van mandoub. Voor deze handeling geldt dat degene die de handeling verricht hiervoor een beloning zal ontvangen, terwijl degene die de handeling niet verricht hiervoor niet gestraft zal worden. Echter, als de intentie tot qurbah niet duidelijk is dan vallen deze handelingen binnen de mubah. Omdat de Profeet een dergelijke handeling heeft verricht is deze zeker halal, maar tegelijkertijd is er betreffende deze handeling geen enkele indicatie die wijst op een mogelijke beloning voor het verrichten van deze handeling.

De classificatie van sunnah is dus beperkt tot de handelingen die de Profeet (saw) heeft verricht waarbij duidelijk is dat deze handeling niet-specifiek voor hem (saw) is, geen duidelijk bewijs voor een verplichting met zich mee draagt en aantoonbaar bedoeld is om de nabijheid van Allah (swt) te zoeken. Het is dus niet "de boodschap van de Profeet", in de zin dat dit iets anders is dan de Boodschap van Allah (swt). En tegelijkertijd is een handeling niet mandoub simpelweg "omdat de Profeet (saw) dat zo gedaan heeft", dit is namelijk een oppervlakkig begrip van de sunnah van de Profeet (saw).