De tweede Eed bij al 'Aqabah was de aanleiding voor de Boodschapper van Allah (swt) om te emigreren weg van Mekkah naar al Madinah. De vertegenwoordigers Banoe al Aws en Banoe al Khazraj uit Yathrib verzochten bij al 'Aqabah de Boodschapper van Allah (saw) hun leider te worden en over hen te regeren met Islam, en zij namen een eed af waarin zij beloofden de Boodschapper (saw), de moslims en Islam te beschermen indien hij (saw) hiertoe over zou gaan. Met de emigratie van de Boodschapper van Allah (swt) vanuit Mekkah naar al Madinah (Yathrib) werd dus feitelijk de Islamitische Staat gesticht, omdat ermee een land ontstond waar de problemen van de mensen door middel van Islam werden opgelost, en waar dus al de systemen van Islam ten uitvoer gebracht werden. Door de emigratie, met andere woorden, kreeg de ideologie Islam een praktische realiteit.

Onder aanvoering van de Boodschapper van Allah (saw) en zijn directe opvolgers, de Khoelafah ar Rashidien Aboe Bakr, 'Oemar bin al Khattab, Oethman en 'Ali, werd de heerschappij van Islam in al Madinah bevestigd door de strijd tegen degenen van onder de Arabieren die deze heerschappij kapot wilden maken. Vervolgens werd gewerkt aan uitbreiding van de heerschappij van Islam, de verspreiding van de enige juiste ordening van het leven die de mens bevrijdt van de slavernij die resulteert uit de wetten van de mens ten gunste van het licht van de wetten van de Schepper der Hemelen en Aarde (swt), naar het tegenwoordige Jemen, Irak, Iran, Egypte, Syrië en verder. Niet uit koloniale overwegingen, noch uit een verlangen naar macht, maar om een einde te maken aan het onrecht dat inherent is aan regeren met Koefr. Door de verspreiding van de heerschappij van Islam werd de mensen recht gebracht, en werden mensen in staat gesteld de schoonheid van Islam direct te ervaren, doordat hun levens werden geordend volgens Islam. De combinatie van verkondiging van de duidelijke boodschap van Islam op intellectuele wijze, zoals de Boodschapper van Allah (saw) zijn metgezellen geleerd had, de rechtvaardigheid en de tolerantie voor verschillen die door regeren met Islam tentoon gespreid werd, en de vooruitgang op zowel intellectueel, wetenschappelijk als materieel vlak die de mensen onder de heerschappij van Islam ervoeren, maakte dat gehele volkeren zich in hun geheel wendden tot Islam, zo overtuigt van de juistheid van Islam dat zij zelf vervolgens de taak tot verspreiding van deze weldaad voor de mensheid op zich namen. Het gevolg was dat binnen honderd jaar na de emigratie en het begin van de Islamitische jaartelling Islam zich verspreid had van Spanje in het westen tot Indonesië in het oosten, en van Frankrijk in het noorden tot Madagaskar in het zuiden. Duizenden van volkeren vonden zich daarmee op basis van gelijkheid verenigd onder één ideologie, in één staat waarin verschillende religies tezamen leefden en armoede effectief was afgeschaft.

Deze bloeiperiode van de Islamitische beschaving was waarlijk een gouden periode voor de mensheid, omdat de vooruitgang die zij deed resulteren niemand onthouden werd. Maar, zij kende haar tijd. Onder het tot stand gebrachte welvaren nam onder de moslims in bepaalde bereiken het begrip van Islam af en het verlangen naar macht en invloed toe. Beide tendensen resulteerden in fitnah onder de moslims, en waren er daarmee de oorzaak voor dat de Kruisvaarders uit Europa zich in staat zagen voor bijna tweehonderd jaar grote delen van de landen van de moslims te bezetten. Deze fitnah zou de eerste vijand zijn waarmee Salehoeddien Yoesoef ibn Ayyoebi slag leverde. Na eerst de fitnah onder de moslims overwonnen te hebben zou Salehoeddien later dankzij zijn krijgsmanschap, vroomheid en rechtschapenheid de barbaren uit Europa verdrijven en Islam de positie teruggeven die zij verdient, want waarheid behoort boven valsheid te zijn. Zijn overwinning op de kruisvaarders en de manier waarop deze plaats had spreekt zowel de moslim als de niet-moslim nog altijd ter verbeelding, en maakt dat Salehoeddien een voorbeeldfunctie vertolkt: de moslims houden van hem, zij zijn hem dankbaar voor wat hij voor Islam heeft betekend, en wensen dat zij konden zijn zoals hij was.

Maar, Salehoeddiens belangrijkste en grootste overwinning resulteerde uit zijn strijd tegen de fitnah onder de moslims. Nu wederom de landen van de moslims direct danwel indirect bezet worden door mensen die ondermeer de vernietiging van Islam als ideologie voor ogen hebben, schuilt er grote waarde in een beschouwing van de eerste strijd die Salehoeddien voerde, de strijd die grotendeels onderbelicht is gebleven in wat de mensen weten over Salehoeddien, de strijd die zijn eerste overwinning zou inleiden en die hem in staat stelde de moslims te bevrijden van onder het juk van de vijanden van Islam: de strijd tegen de fitnah.

De oorsprong van de fitnah: qatai en dhanni oed dalalah

Allah (swt) zegt in de Koran:

"De Barmhartige. Degene die jullie de Koran heeft gegeven. Degene die de mens heeft geschapen. En degene die hen de uiteenzetting ervan heeft geleerd." (Zie de vertaling van de betekenissen van de Koran, soerah ar Rahman, vers 1 - 4)

Een van die passages uit de Koran die, wanneer men haar begrijpt, meteen de realisatie doet bovenkomen dat werkelijk de Koran een wonder is in literair opzicht, geschonken door de Schepper der Hemelen en Aarde aan Zijn Boodschapper profeet Mohammed (saw). Want in feite legt Allah (swt) hier in vier korte zinnen alles uit dat de mens moet weten: Allah (swt) heeft de mens geschapen en niet heeft Hij (swt) Zijn schepping hierna aan hun lot overgelaten, enkel om in het duister te dwalen, maar Hij (swt) heeft hen het pad getoond waarop zij voort dienen te gaan in het leven. Hij (swt) heeft de mens de Koran gegeven, met duidelijke bewijzen betreffende haar Goddelijke oorsprong, opdat de mens de juiste manier van leven moge leren, de manier van leven die rust en welzijn doet heersen in dit leven en tevredenheid in het Hiernamaals. Islam, de barmhartigheid van Allah (swt), de leiding van het duister naar het licht.

Ieder mens wordt gekenmerkt door organische en instinctieve behoeften die hem aansporen te werken aan hun bevrediging. Ten gevolge van deze instincten en behoeften verricht de mens al zijn handelingen, en uit zijn handelingen resulteren de relaties tussen mensen. Dit alles, de bevrediging van de organische en instinctieve behoeften en de relaties tussen de mens, alsmede de relatie van de mens met zijn Schepper (swt) ordent Islam door middel van haar geboden en verboden. Daarom zegt Allah (swt) ondermeer:

"Voorzeker, de dien bij Allah is Islam." (Zie de vertaling van de betekenissen van de Koran, soerah al Imraan, vers 19)

"Oordeel dan tussen hen volgens hetgeen Allah heeft nedergezonden, en volg niet hun verlangens, afwijkende van de waarheid die tot u gekomen is." (Zie de vertaling van de betekenissen van de Koran, soerah al Maidah, vers 48)

En:

"Oordeel tussen hen volgens wat Allah nedergezonden heeft, en volg niet hun verlangens, en pas op voor hen, opdat zij u niet afleiden van (ook maar) een deel van wat Allah tot u heeft nedergezonden." (Zie de vertaling van de betekenissen van de Koran, soerah al Maidah, vers 48)

En Allah (swt) zegt ook:

"Wel varen zij die haar (de verlangens) rein houden, en verloren gaan zij die haar verminken." (Zie de vertaling van de betekenissen van de Koran, soerah ash Shams, vers 9 - 10)

Deze verzen geven inhoud aan het idee dat de mens voor een juist leven het leven van de moslim moet leiden, en ze leggen uit wat het betekent om te leven als moslim. Het betekent dat de mens moet oordelen overeenkomstig hetgeen Allah (swt) heeft geopenbaard, en niets anders. En het betekent dat de mens zijn verlangens moeten reinigen, oftewel in overeenstemming moet brengen met hetgeen Allah (swt) heeft geopenbaard. Wanneer dit het geval is, namelijk, dan is de ware Islamitische persoonlijkheid geschapen, de persoonlijkheid die het eens is met Haqq (waarheid) en oneens met Batil (valsheid), die houdt van halal (toegestaan) en afschuw voelt bij haram (verboden). De persoonlijkheid, met andere woorden, die te allen tijde de handelingen van de halal verricht en de handelingen haram vermijdt, en die dus zijn organische en instinctieve behoeften bevredigen op de manier die Allah (swt) bedoeld heeft en de relaties in zijn leven vorm geeft op de manier die Allah (swt) bedoeld heeft.

Vanwege deze eisen die Allah (swt) stelt aan het moslim-zijn, zoeken de moslims bij al de kwesties in hun leven naar het oordeel van Allah (swt). Zij zoeken dit oordeel, omdat zij deze tot hun persoonlijke mening kunnen nemen en overeenkomstig kunnen verlangen en handelen. Natuurlijk is het de Koran waarin de mens de oordelen van Allah (swt) kan vinden, alsmede in het voorbeeld van de Boodschapper van Allah (saw) omdat de Koran de moslims dit meedeelt. Deze openbaringen zijn in de Arabische taal, en hetgeen zij bevatten valt in twee categorieën op te delen, zijnde in enerzijds openbaringen die qatai oed dalalah (definitief in betekenis) zijn, met anderzijds openbaringen die dhanni oed dalalah (niet-definitief in betekenis) zijn. Uitgelegd moet worden wat dit betekent.

Het Arabisch is, wanneer men haar vergelijkt met andere talen, een uitzonderlijk rijke taal. De rijkdom van een taal komt tot uitdrukking in het aantal woorden die deze omvat. Naarmate een taal over meer woorden beschikt stelt zij de gebruiker ervan in staat zich nauwkeuriger uit te drukken, en des te nauwkeuriger de taal een persoon in staat zich uit te drukken, des te rijker wordt de taal geacht. De rijkdom van een taal is derhalve een objectieve beoordeling van een taal, en men kan dus op objectieve basis zeggen dat de ene taal rijker danwel armer is dan de andere. Het Nederlands biedt de gebruiker ervan een woord om het gevoel te beschrijven dat een moeder voelt voor haar kind; liefde. Hetzelfde woord wordt gebruikt om het gevoel te beschrijven dat een man voelt voor zijn echtgenote waarvan hij houdt. En om de gevoelens te verwoorden die een jonge tiener ervaart ten opzichte van het meisje tot wie hij zich aangetrokken voelt wordt wederom het woord liefde gebruikt. Alle drie de gevoelens, hoewel significant verschillend, worden in het Nederlands beschreven door hetzelfde woord liefde. Hier tegenover staat het Arabisch, dat verschillende woorden kent die allemaal door het Nederlandse liefde vertaald zouden worden: een woord specifiek om de gevoelens van een moeder voor haar kind te beschrijven; een ander woord specifiek om de gevoelens tussen echtgenoten te beschrijven; en weer een ander woord om specifiek de gevoelens van aantrekking tussen tieners te beschrijven. Al deze Arabische woorden hebben een specifiek eigen betekenis en kan men niet in een andere context - waar het Nederlands ook het woord liefde zou gebruiken - benutten. Wat dit betreft is het Arabisch dus een rijkere taal dan het Nederlands, omdat het de gebruiker ervan in staat stelt om zich preciezer uit te drukken betreffende de gevoelens die hij of zij ervaart.

De rijkdom van de Arabische taal is de voornaamste reden waarom zoveel verloren gaat wanneer men de Koran probeert te vertalen, want weinig tot geen andere talen beschikken over de rijkdom van het Arabisch, en dus bieden bijna geen andere talen de mogelijkheid om de nauwkeurigheid van uitdrukking van de Koran in stand te houden. Echter, het Arabisch deelt met bijvoorbeeld het Nederlands, alsmede de andere talen, de eigenschappen dat individuele woorden soms verschillende betekenissen kunnen hebben. Liefde in het Nederlands was zo een woord dat feitelijk verschillende dingen kan betekenen, want het beschrijft feitelijk verschillende emoties. En bank is een ander dergelijk woord, omdat het zowel iets is waar men geld kan storten, als iets waarop men kan zitten. Het woord al 'ayn in het Arabisch kent eenzelfde eigenschap, want het betekent zowel oog als waterbron.

De openbaringen van Allah (swt) maken gebruik van dergelijke woorden die feitelijk gezien verschillende dingen kunnen betekenen. Ten gevolge hiervan is de boodschap die Allah (swt) met zijn openbaring over wil brengen niet altijd direct overduidelijk. Een heel eenvoudig voorbeeld om dit begrijpelijk te maken, zou de Nederlandse staat de boodschap uit doen gaan dat "Banken zijn vanaf heden verboden", dan is voor iedereen die Nederlands spreekt duidelijk wat deze boodschap betekent. Maar, omdat het woord bord verschillende dingen kan betekenen, is niet direct duidelijk welke boodschap de Nederlandse staat nu wil dat overkomt - zijn banken die geld beheren nu verboden, of banken waarop men kan zitten? Sommige openbaringen van Islam hebben dezelfde eigenschap. Omdat zij woorden bevatten die verschillende dingen kunnen betekenen, zijn de mogelijke betekenissen van de openbaring weliswaar direct duidelijk voor degene die de Arabische taal machtig is, maar is de boodschap die Allah (swt) met Zijn openbaring over wil doen laten komen niet noodzakelijkerwijs direct duidelijk.

Wanneer Allah (swt) zegt:

"Maar Allah heeft de handel toegestaan, en de rente verboden." (Zie de vertaling van de betekenissen van de Koran, soerah al Baqarah, vers 275)

, dan betreft het een openbaring die gebruik maakt van woorden die allen maar één mogelijke betekenis hebben, ten gevolge waarvan de zin maar één betekenis toegedicht kan worden. Echter, wanneer Allah (swt) zegt:

“En de gescheiden vrouwen nemen voor zichzelf een wachttijd van drie tijdmaten in acht.” (zie de vertaling van de betekenis van de Koran, soerah al Baqarah, vers 228)

Dan gebruikt Allah (swt) het woord qoeroe' wat hier vertaald is geworden door tijdmaten. Qoeroe' is feitelijk het meervoud van qoer, dat in het Arabisch zowel menstruatie als betekenis kent als het tegenovergestelde van menstruatie. Met andere woorden, het oordeel betreffende de precieze tijd die een gescheiden vrouw moet wachten alvorens ze weer kan trouwen is afhankelijk van de manier waarop men het woord qoeroe' in dit vers interpreteert. Als men dit interpreteert als menstruatie, dan moet de vrouw wachten voor een periode van bloed, vrij van bloed; bloed, vrij van bloed; bloed, vrij van bloed. Maar, omdat de periode van vrij van bloed niet eindigt voordat een nieuwe periode van bloed zich aandient, moet de vrouw volgens deze uitleg dan nog een periode van bloed wachten. Dit omdat het einde van de laatste periode van vrij van bloed het begin van een nieuwe periode van bloed impliceert en een vrouw niet mag trouwen wanneer zij menstrueert. Interpreteert men qoeroe' als vrij van bloed, dan moet de gescheiden vrouw wachten voor een periode van vrij van bloed, bloed; vrij van bloed, bloed; vrij van bloed, bloed, waarna ze vrij van bloed is en dus direct mag trouwen.

Verder, zou men in het Nederlands zeggen "hier word ik ziek van", dan kennen al de gebruikte woorden weliswaar één betekenis maar toch is de boodschap die met de zin over moet komen niet noodzakelijkerwijs direct duidelijk. De gebruikte zin, namelijk, heeft zowel een letterlijke als een figuurlijke betekenis. Indien letterlijk genomen brengt de zin de boodschap over dat iets de verkondiger van de boodschap fysiek ziek heeft gemaakt, als bij een allergie bijvoorbeeld. Indien figuurlijk genomen betekent de zin dat iets de verkondiger van de boodschap hoogst irriteert. Spreekwoorden zijn bekende voorbeelden van zinnen met deze eigenschap, zij zijn combinaties van woorden om een zin te vormen die men zowel een letterlijke als een figuurlijke betekenis kan toedichten. Bijvoorbeeld "Ik ben de man met de hamer tegengekomen" kan daarom betekenen dat de verkondiger effectief een man met een hamer tegengekomen is, maar als spreekwoord betekent het dat een bepaalde inspanning een persoon heel goed af ging totdat dezelfde inspanning plotsklaps bijzonder zwaar voor dezelfde persoon werd.

Ook maken de openbaringen van Allah (swt) gebruik van zinnen als deze, die zowel letterlijk een betekenis hebben als figuurlijk, beiden geheel verschillend. Zo zegt Allah (swt) bijvoorbeeld, wanneer Hij (swt) de komende Dag des Oordeels bespreekt:

"Deze dag zullen de gezichten glanzen" (zie de vertaling van de betekenis van de Koran, soerah 'Abasa, vers 38)

En de vraag is dan, wat bedoelt Allah (swt) precies, zullen de gezichten die dag glanzen zoals men begrijpt wanneer men de uitspraak letterlijk neemt, oftewel dat de gezichten als een spiegel zal zijn; of zullen de gezichten die dag glanzen zoals men begrijpt wanneer men de uitspraak figuurlijk neemt, oftewel betreft het hier een beeldspraak die uiting moet geven aan de vrees op de gezichten van de mensen deze dag?

Wanneer de openbaring van Allah (swt) gebruikt maakt van woorden allen met slechts één enkele betekenis, gecombineerd tot een zin met slechts één enkele betekenis, dan wordt deze in 'Oesoel oel Fiqh (de wetenschap waarvolgens oordelen uit de openbaringen van Allah (swt) worden gehaald) aangeduid als qatai oed dalalah, definitief in betekenis. Wanneer nu de betekenis van de openbaring niet direct duidelijk is, ofwel omdat Allah (swt) woorden gebruikt die verschillende betekenissen toegedicht kunnen worden, ofwel omdat de woorden of zinnen die Allah (swt) gebruikt zowel een letterlijke als figuurlijke betekenis hebben, dan wordt deze in 'Oesoel oel Fiqh aangeduid als dhanni oed dalalah, niet-definitief in betekenis.

Het Goddelijk Oordeel inzake qatai en dhanni oed dalalah

Bij qatai oed dalalah heeft de openbaring slechts één enkele betekenis, is de boodschap van de openbaring dus duidelijk en kan er dus niet over de boodschap in de openbaring gediscussieerd worden. Bij dhanni oed dalalah heeft de openbaring meerdere mogelijke betekenissen, en wordt van de mens dus geëist dat deze op zoek gaat naar de betekenis van de openbaring zoals bedoelt door degene van wie de openbaring afkomstig is, oftewel naar de boodschap van Degene die Openbaart in de openbaring. Bij qatai oed dalalah, met andere woorden, bestaat geen ijtihad (interpreteren, het extraheren van de boodschap van Allah (swt) uit de openbaring), terwijl bij dhanni oed dalalah ijtihad vereist is.

Dat Islam gebruikt maakt van openbaringen in de categorie dhanni oed dalalah is geen uiting van beperktheid, en is niet zonder reden. Allah (swt) zegt:

"En inderdaad hebben we de zonen van Adam geëerd." (Zie de vertaling van de betekenissen van de Koran, soerah al Israa, vers 70)

Hetgeen dat al de mensen delen en dat de mens doet onderscheiden van de dieren is zijn verstand. Door zijn verstand hoeft de mens zich niet over te geven aan zijn organische en instinctieve behoeften zoals de dieren dit wel moeten. Het dier eet wat eetbaar is, zonder verdere zaken mee in overweging te nemen. Maar de mens kan met zijn verstand denken, en kan zijn gedrag dus baseren op meer overwegingen dan enkel "bevredigt dit mij?". Hij kan zich bijvoorbeeld additionele vragen stellen als "heb ik hier wel recht op?", of "hoe zal dit de andere mensen beïnvloeden?", of "zal mijn Schepper mij hiervoor bestraffen of belonen?". Zou nu Islam gekomen zijn met enkel openbaringen in de categorie qatai oed dalalah, dan zou de Schepper het verstand van de mens genegeerd hebben. Deze religie zou dan niet passen bij de mens, omdat het de mens zou behandelen als een machine die niet kan denken. Maar de mens kan denken, en bij het bestaan van openbaringen in de categorie dhanni oed dalalah wordt de capaciteit van dit verstand benut. Het verstand moet namelijk zoeken naar de boodschap in de openbaring zoals bedoelt door Degene die Openbaart. Ten gevolge van het bestaan van openbaringen in de categorie dhanni oed dalalah blijft de religie dus levendig onder de moslims, omdat zij zullen denken en discussiëren over de verschillende mogelijke interpretaties van de openbaring, precies zoals men in de praktijk ook kan waarnemen. En het bestaan van verschillende meningen over de precieze boodschap in de openbaringen in de categorie dhanni oed dalalah is niet een probleem, zoals blijkt uit de Soennah van de Boodschapper van Allah (swt):

De overwinning van de moslims in de Slag van al Ahzab kwam tot stand ondanks het feit dat de joodse stam Banoe Qoeraydah in het geheim het verdrag dat zij gesloten hadden met de moslims schonden. Het verdrag stipuleerde dat de moslims niet de vijanden van Banoe Qoeraydah zouden helpen en dat Banoe Qoeraydah niet de vijanden van de moslims zouden helpen. Echter, toen de Qoraish uit Mekkah al Madinah omsingelden in een poging de moslims te doden, deed Banoe Qoeraydah toch precies dit: ze beloofden de Qoraish dat zij bij een aanval op al Madinah stiekem de toegangspoort van de stad zouden openen voor de aanvallers, en zelf de moslims van achteren zouden aanvallen. Desalniettemin overwonnen de moslims de vijanden die hen in al Madinah hadden omsingeld, en na van het verraad van Banoe Qoeraydah vernomen te hebben stuurde de Boodschapper van Allah (saw) een expeditie naar Banoe Qoeraydah om hen te straffen voor hun verraad. Hij stuurde zijn sahabah (metgezellen) en vertelde hen:

"Wie gehoorzaam is aan Allah (swt) en Zijn Profeet, vertrekt en stelt salat al 'Asr (het namiddaggebed) uit tot aankomst bij Banoe Qoeraydah."

Onder aanvoering van 'Ali deden de moslims aldus en vertrokken direct. Onderweg waren er sommigen die in de woorden van Boodschapper van Allah (saw) een aansporing tot haast zagen. Zij namen de woorden van de Boodschapper van Allah (saw) figuurlijk, en verrichten zij het gebed van de reiziger. Zij deden een twee rakah gebed voor salat 'Asr en trokken verder. Een ander deel van de sahabah, echter, namen de woorden van de Boodschapper van Allah (saw) letterlijk. Zij stelden hun namiddaggebed uit tot aankomst bij Banoe Qoeraydah, ook al betekende dit dat ze het gebed 'Asr uitstelden tot nadat de tijd voor salat Maghrib (het avondgebed) reeds ingegaan was, wat normaal gesproken niet toegestaan is zo weet iedere moslim. Later werd de Boodschapper van Allah (saw) geïnformeerd over het feit dat de sahabah zijn woorden op verschillende manieren geïnterpreteerd hadden, en werd hem gevraagd aan te geven wie het nu bij het juiste eind had, degenen die het gebed van de reiziger hadden gedaan of degenen die het gebed werkelijk hadden uitgesteld tot na aankomst bij Banoe Qoeraydah. Echter, in plaats van zich uit te spreken zweeg de Boodschapper van Allah (saw) enkel na het aanhoren van de vraag.

Volgens de algemeen geldende principes binnen 'Oesoel oel Fiqh betekent het zwijgen van de Boodschapper dat de Boodschapper van Allah (saw) beide interpretaties geaccepteerd heeft alszijnde juist. Zou één van de twee handelingen verkeerd zijn geweest, namelijk, dan zou de Boodschapper van Allah (saw) zeer zeker deze veroordeeld hebben en verboden hebben verklaard. Met andere woorden, de Boodschapper van Allah (saw) heeft beide interpretaties van zijn woorden, zowel de letterlijke als de figuurlijke, als juist beoordeelt. Ter bevestiging van deze interpretatie van het zwijgen van de Boodschapper van Allah (saw) is er een andere overlevering van de Boodschapper van Allah (saw) waarin hij zegt:

"De imam die het oordeel van Allah (swt) zoekt en hij vindt het juiste, hij krijgt twee beloningen in het hiernamaals. De imam die het oordeel van Allah (swt) zoekt en hij vindt het verkeerde, hij krijgt één beloning in het hiernamaals."

Beide overleveringen van de Boodschapper van Allah (saw) doen het inzicht ontstaan dat vanuit het perspectief van Islam er voor de moslims niet zoiets bestaat als een verkeerde interpretatie in geval van openbaringen in de categorie dhanni oed dalalah. Immers, zolang de openbaring in de categorie dhanni oed dalalah geïnterpreteerd wordt op een wijze die overeenstemt met de Islamitische regels voor interpretatie, dan resulteert uit de interpretatie altijd een beloning voor de moesjtahid (degene die interpreteert).

Fitnah, Salehoeddien en de overwinning

Onder de eerste generaties van moslims was dit gebod van Islam betreffende de interpretatie van openbaringen in de categorie dhanni oed dalalah zeer goed bekend. Zij zochten naar de boodschap van Allah (swt) in zijn openbaringen in de categorie dhanni oed dalalah met een houding die het best weergegeven wordt door de woorden van Imam Shafi'i:

"Ik denk dat ik het juist, maar ik accepteer de mogelijkheid dat ik het verkeerd heb. En ik denk dat jij het verkeerd heb, maar ik accepteer de mogelijkheid dat jij het juist hebt."

Dus de moslims adopteerden als oordeel voor zichzelf de interpretatie waarvan zij dachten dat deze meest waarschijnlijk juist was, op basis van de bewijsvoering achter de uitleg (daliel). Deze uitleg volgden zij in hun handelingen, onderwijl accepterende dat andere moslims, omdat zij een andere uitleg hadden geadopteerd alszijnde meest waarschijnlijk juist, andere handelingen verrichten. De moslims bediscussieerden de verschillende meningen betreffende de openbaringen in de categorie dhanni oed dalalah, maar op basis van wederzijds respect. Zij hoorden elkanders daliel aan en probeerden de ander te overtuigen van de daliel waarvan zij dachten dat deze het meest waarschijnlijk juist was, maar zij accepteerden de andere mening, en het feit dat andere moslims op basis van andere meningen betreffende de openbaringen in de categorie dhanni oed dalalah ander gedrag konden vertonen dan zijzelf. Dit in de wetenschap dat in geval van openbaringen in de categorie dhanni oed dalalah enkel Allah (swt) zeker weer welke boodschap in de openbaring verscholen zit, niet de ontvanger van de boodschap, en in de wetenschap dat Allah (swt) heeft geoordeeld dat verkeerde interpretaties van openbaringen in de categorie dhanni oed dalalah niet bestaan.

Onder latere generaties moslims, echter, vervaagde het begrip van het verschil tussen oordelen in de categorie qatai oed dalalah en dhanni oed dalalah. In qatai oed dalalah is geen interpretatie mogelijk en kan er dus geen verschil van mening bestaan: wie iets anders wil begrijpen dan het enigste dat uit de openbaring begrepen kan worden, diegene liegt. Maar in dhanni oed dalalah is dit anders en zullen altijd - en met recht! - verschillende meningen bestaan. De moslims ten tijde van Salehoeddien waren deze realiteit betreffende dhanni oed dalalah vergeten, en zij waren het oordeel van Allah (swt) betreffende dhanni oed dalalah vergeten. Zij bediscussieerden de verschillende meningen niet langer op basis van respect, maar zij verketterden elkander wanneer zij een verschil van mening hadden, en beschuldigden elkaar van liegen en van slechte bedoelingen bij de interpretatie; ook al heeft Allah (swt) dus geoordeeld dat iedere interpretatie op basis van de regels van interpretatie van openbaringen in de categorie dhanni oed dalalah een beloning verdient. Dus in plaats van dat de moslims de discussies betreffende interpretatie waardeerden als manier waardoor Islam fris gehouden werd in de hoofden van de moslims, werden verschillen in mening een bron van ruzie.

Deze fitnah, de verdeeldheid die resulteerde door het vergeten van het oordeel van Allah (swt) betreffende dhanni oed dalalah, stelde de Kruisvaarders in staat om al Qoeds te bezetten voor bijna 200 jaar, een proces waarbij zij vele, vele duizenden van moslims, joden en christenen vermoorden. De moslims vochten niet eensgezind tegen de Kruisvaarders die zich in niets baseerden op Islam en die een vijand waren van Islam en de moslims. Integendeel, zij vochten tegen elkaar enkel omdat zij verschilden van mening in interpretatie. Salehoeddien was daarom genoodzaakt eerst de moslims te herenigen, door hen de fout in hun denken duidelijk te maken. Dit was de eerste strijd die Salehoeddien voerde, en dit was zijn eerste en grootste overwinning. Salehoeddien verenigde de verschillende gebieden van Islam, die door de fitnah bijna als zelfstandige, afzonderlijke landen door het leven gingen. Hij bracht kennis van de religie, welvaart en eensgezindheid terug in het Egypte dat onder zijn leiding stond door de bouw van scholen waar Islam geleerd en bestudeerd werd, alsmede wiskunde, chemie, medicijnen en andere vakken. Hij bouwde de moslims terug op, op basis van een juist begrip van Islam, en tezamen met hen verenigde hij vervolgens vanuit Egypte tevens Syrië en Irak onder zijn bewind op basis van Islam. Na deze vereniging van de moslims en wederopleving van Islam onder hen, trok hij ten strijde tegen de Kruisvaarders. Toen de moslims eenmaal hun religie weer juist begrepen en zich weer verenigden achter de Khalifah, was er geen macht op aarde die sterker was den hen, die geleid werden door het Licht van Islam, en het duurde dan ook niet lang alvorens de vlag van Islam weer gehesen werd in al Qoeds. Salehoeddien bevocht zijn vijanden als een heer. Toen zijn tegenstander Richard de Eerste ziek werd stuurde Salehoeddien hem zijn dienstdoende arts. Toen het leger van Richard de Eerste van dorst dreigde te sterven, stuurde Salehoeddien hen water. Na zijn overwinning in Al Qoeds (Jeruzalem) in 1187 bij de Slag van Hattin werd de Kruisvaarders een vrije aftocht gelaten door Salehoeddien, want het doel was niet wraak, vergelding of macht, maar simpelweg de bevrijding van de mensen van de onderdrukking en tirannie van Koefr.

In grote lijnen verschilt de situatie van de moslims nu niet veel van de situatie zoals die was in de tijd van Salehoeddien, ware het niet dat ook bij de verdeeldheid van de moslims toen en bezetting van landen van de moslims, het leven het grootste deel van de moslims nog steeds geordend werd door Islam. De Khilafah, hoewel onder druk door de verdeeldheid, was nog altijd een feit. Nu bestaat niet enkel wederom de verdeeldheid onder de moslims enkel omdat zij in gevallen van dhanni oed dalalah verschillende interpretaties aanhangen. In onwetendheid, veelal, benoemen de moslims elkander wederom als verdwaalt, als wolf in schaapskleden. Maar boven dit alles verheven is het probleem van afwezigheid van de Khilafah heden ten dage. De noodzaak is daarmee des te groter dat de moslims zich de les uit het verleden en het voorbeeld van Salehoeddien zullen herinneren, opdat ze zich verenigen achter het fundamentele dat hen bindt, zijnde Islam. Een eind moet gemaakt worden aan de fitnah van vandaag de dag, en het respect voor de verschillende meningen in geval van openbaringen in de categorie dhanni oed dalalah moet terugkeren. Ten eerste omdat Islam dit verplicht - verschil van mening betreffende interpretatie mag geen reden voor twist zijn. En ten tweede omdat de twist net als ten tijde van Salehoeddien aan de heerschappij van Islam, waarzonder geen enkele moslim kan leven zoals Allah (swt) bedoeld heeft, een einde heeft gemaakt. Want wat precies de mening ook is die wij als individu geaccepteerd hebben, zeker is het oordeel van Islam dat met de mening die resulteert uit de openbaringen van Islam geregeerd moet worden.