De politiek betekent ideeën die betrekking hebben tot het regelen van de zaken van mensen. De mens als een levend wezen en als individu die deel uitmaakt van het leven is op zich een politicus die van politiek houdt en het beleeft, omdat hij zijn eigen zaken of de zaken van het geen voor wie hij verantwoordelijk is of de zaken van zijn volk, ideologie of ideeën regelt. Alleen de individuen, groeperingen, landen en internationale organisaties die het regelen van de zaken van hun volk of hun land op zich nemen zijn uiteraard politici, omdat ze deel uitmaken van de mensheid en natuurlijk vanwege de aard van hun functie, daarom zijn ze vooraanstaande politici, zij zijn diegene die men politici noemt, en niet de gewone burger, vanwege zijn beperkte ideeën en functies in het leven omtrent de regeling van de zaken van de mensen.

De geleerden hebben de politiek als "kunst van het mogelijke gedefinieerd". Deze definitie is juist. Maar de mensen van tegenwoordig vergissen zich door het beperken van politiek tot de zaken van heden, en dit is onjuist want het geeft een verkeerde betekenis van het realisme. Realisme betekent hier het onderzoeken van het feit en de gang van zaken volgens dat feit. Als het zo zou zijn, dan was er geen geschiedenis en geen politieke leven, want geschiedenis is het veranderen van het feit/ situatie en het politieke leven is de omzetting van de huidige feiten tot andere feiten. Hierdoor is de eerder genoemde definitie van politiek dat het de kunst van het mogelijke is verkeerd begrepen door de mensen of politici. Maar het woord "mogelijke" op zich geeft de juiste betekenis van het woord en dat is het tegengestelde van het "onmogelijke", want politiek is niet de kunst van het onmogelijke maar enkel en alleen de kunst van het mogelijke.

Ideeën die geen betrekkingen hebben tot het onmogelijke, of beter gezegd geen betrekking heeft met de mogelijke feiten en situaties is geen politiek, maar alleen veronderstellingen, of puur verbeeldingen en ficties. Om het politieke ideeën te kunnen noemen moet het te maken hebben met het mogelijke. En daarom is politiek de kunst van het mogelijke en niet de kunst van het onmogelijke.

Toen de Boodschapper van Allah (VZMH) de politiek als de kunst van het mogelijke had gehanteerd heeft Hij de Islam in plaats van de afgoderij kunnen bewerkstelligen. En de regels van de Islam regelden en loste de zaken en de problemen op van de mensen, en de ideeën van afgoderij werden door islamitische ideeën vervangen.

Het is van essentieel belang om bepaalde zaken goed te begrijpen. Het westen is zich er van bewust dat de Islam als ideologie een groot bedreiging vormt voor het versleten kapitalistische credo en bestel. Daarom heeft het westen een nieuwe begrip gegeven voor de politiek. De politiek die het negatieve realisme inhoudt, betekent zich erbij neerleggen en niet meer denken en geen initiatieven nemen om de slechte situatie te kunnen veranderen, daarom is het noodzakelijk om dit onjuiste begrip uit te bannen en de mensen ervan bewust te maken van het feit dat de politiek het regelen van de zaken van de mensen volgens de Islam is en niet volgens de huidige situatie.

Bij deze willen wij u ook uitleggen wat het regelen van zaken volgens de Islam betekent.

De politiek op zich is het regelen van zaken van de mens, wat politiek verschillend maakt van volk tot volk en groepering tot groepering is de levensvisie, concepten, opvattingen en maatstaven die een volk aanhangt. De politiek in het westen berust op eigen belang of profijt, omdat de basis van de kapitalistische visie eigenbelang is. Dat is wat de basis van het kapitalisme betreft. De zedelijke kant van het kapitalisme berust op het machiavellisme, wat inhoudt dat het doel de middelen heiligt.

Daarom kent het kapitalisme geen schroom bij leugens en bedrog om zijn doelen te bereiken. Vanuit het Islamitische oogpunt berust het regelen van de zaken van de mens op de Islamitische levensvisie, concepten en maatstaven. De Islamitische politiek keurt het machiavellisme af, en kent zowel bij vrienden en vijanden geen leugens en bedrog, en hecht geen enkele waarde aan eigenbelang en profijt, daarom is het onverstelbaar dat de komende Islamitische staat b.v. het volk van Venezuela laat uithongeren vanwege de olie die het land heeft, net als het kapitalisme die het wel heeft gedaan met het volk van Irak.