Inleiding

Oorlog en verwoesting in Libanon, Irak en Afghanistan. Iran dat, zo luid het, pogingen onderneemt om kernwapens te vergaren en dat het verzet tegen de zionistische invasie van Libanon ondersteunt. En Syrië dat eveneens het verzet in Libanon zou steunen, maar dat tevens te weinig zou doen aan grensbewakingen om daarmee bevoorradingen van het verzet in Irak tegen te houden. Zoals de laatste tachtig jaar aan de orde van de dag lijkt, staan de landen in en rond het Midden-Oosten weer eens in vuur en vlam. Ook al maken zowel Iran als Afghanistan formeel geen deel uit van het Midden-Oosten, de ontwikkelingen die daar plaats vinden staan niet los van de gebeurtenissen in het Midden-Oosten. Evenmin kunnen de gebeurtenissen daar niet begrepen worden zonder inzicht in de gebeurtenissen in de landen van het Midden-Oosten vormen. En omgekeerd geldt hetzelfde, de gebeurtenissen in bijvoorbeeld Libanon staan niet los van de gebeurtenissen in bijvoorbeeld Iran. Want er is immers iets dat al de vermelde landen bindt: Islam en olie...

Degene die iets van de actuele gebeurtenissen in genoemde landen wil begrijpen moet hiervoor allereerst zijn licht laten schijnen op de geschiedenis van deze landen, alsmede op de geschiedenis van de vooraanstaande westerse landen. Dit, daar het onmogelijk is om in afwezigheid van inzicht in het belang dat het Midden-Oosten en omringende landen representeert voor de westerse koloniale staten, en in afwezigheid van inzicht in het beleid van de westerse koloniale landen ten overstaan van deze landen, de geopolitieke verhoudingen die hieruit zijn geresulteerd in te schatten. Verhoudingen die uiteindelijk de relatie tussen vermelde gebeurtenissen duidelijk maken, waardoor ideeën gevormd kunnen worden over de doelstellingen achter vermelde gebeurtenissen.

Een korte geschiedenis van de geografie van het Midden-Oosten

In 1916 kwamen Frankrijk en Groot-Brittannië een verdrag overeen waarin uiteen werd gezet wie welke gebieden van de Khilafah-staat, waar men op dat moment mee in oorlog was, zou mogen hebben nadat de Khilafah verslagen zou zijn. Met een liniaal werden op een landkaart lijnen getrokken, die in de toekomst de grenzen zouden vormen van de bezittingen van Frankrijk enerzijds, en Groot-Brittannië anderzijds. De Sykes-Picot overeenkomst, genaamd naar de twee opstellers ervan François Georges Picot en Mark Sykes, stelde dat de heerschappij over de gebieden van het huidige Libanon, Syrië en het gebied rond Mosul in het noorden van Irak, aan Frankrijk zouden zijn. Hier zou Frankrijk mogen doen wat zij wilde. Groot-Brittannië zou de heerschappij nemen over de gebieden van ondermeer Jordanië, Koeweit en Irak.

Initieel namen de Fransen en Britten directe controle over de gebieden door er een Fransman of Brit tot regent te benoemen, en door dezen de beschikking te geven over Franse of Britse soldaten. Al snel, echter, toen details van de Sykes-Picot overeenkomst uitlekten naar het grote publiek (Tsaristisch Rusland had officiële documenten betreffende de overeenkomst, die na de Russische Revolutie door het communistische bewind werden geopenbaard) ontstond onder de Arabische volkeren de weerstand tegen de openlijke bezetting van hun landen. Daarom werden door zowel Frankrijk als Groot-Brittannië in "hun" gebieden koning en andere heersers van onder de gekoloniseerde volkeren aangesteld, die officieel kwamen te regeren over onafhankelijke naties maar die officieus enkel volgens de wensen en verlangens van de Fransen en Britten regeerden over het gebied. Zo hielden Frankrijk en Groot-Brittannië hun heerschappij in stand door de moslims te laten leven in een schijn-onafhankelijk. Het is dan ook hoofdzakelijk ten gevolge van het verdrag van Sykes-Picot dat de landen in het Midden-Oosten die de wereld vandaag de dag kent tot stand kwamen. Hiervoor, namelijk, hadden de natie-staten zoals Jordanië, Libanon, Syrië, Irak en Koeweit nog nooit bestaan. Zij waren tot dan toe hooguit provinciën geweest in de Islamitische Staat de Khilafah.

Bij de foto: Het Midden-Oosten verdeeld tussen Frankrijk en Groot-Brittannië conform de Sykes-Picot overeenkomst van 1916

Een korte geschiedenis van het belang van het Midden-Oosten

Voor het antwoord op de vraag waarom de westerse machten zo een groot belang hechtten aan invloed in en controle over het Midden-Oosten moet nog iets verder teruggegaan worden in de geschiedenis. Groot-Brittannië had aan het einde van de 19e eeuw voor honderden jaren reeds de wereld effectief gedomineerd. Haar economische macht - haar industrie - maar vooral haar militaire macht - haar marine - hadden haar in staat gesteld de wereldhandelstromen te controleren en hier van te profiteren. Zeer wel bewust van de militaire oorsprong van haar hegemonie en welvaart, was een stelregel voor de Britten dat te allen tijde haar marine minstens tweemaal zo groot moest zijn als de marine van haar voornaamste concurrent, om continuering van haar hegemonie in de wereld te verzekeren.

Een van de voornaamste reden achter de suprematie van de Britten op het gebied van militaire scheepvaart, waardoor zij als een politieagent de wereldhandelsstromen wist te controleren en ten gunste van Groot-Brittannië kon laten verlopen, was het feit dat zij beschikte over enorme voorraden aan steenkool, in tegenstelling tot lange tijd haar voornaamste concurrent Frankrijk. De marineschepen van de 19e eeuw werden namelijk aangedreven door stoommachines, en die stoommachines werden op hun beurt weer aangedreven door steenkool. Groot-Brittannië beschikte dus over een strategisch voordeel ten opzichte van hoofdzakelijk Frankrijk door haar steenkool voorraden. Begin 20e eeuw, echter, begon duidelijk te worden dat Duitsland knaagde aan de militaire superioriteit van Groot-Brittannië. Duitsland had in de laatste helft van de 19e eeuw een immense vooruitgang weten te boeken op het gebied van wetenschap en industrie, en haar industrie stak die van de Britten op dat moment naar de kroon. In het verlengde van het industrieel en wetenschappelijk succes rees in het verenigde Duitsland de vraag waarom deze beiden niet vergezeld zouden kunnen gaan van militair succes. Oftewel, waarom zou Duitsland haar nieuw gerealiseerde economische en wetenschappelijke macht niet in kunnen zetten om met Groot-Brittannië de confrontatie aan zou kunnen gaan over de hegemonie over de wereld. Voor deze reden begon Duitsland te investeren in de ontwikkeling van een marine om de Britse controle over de zeeën en daarmee de internationale handel te kunnen bevechten.

Het was in deze strijd, deze koude oorlog zogezegd, dat Groot-Brittannië voor de eerste maal in de geschiedenis het oliewapen inzette, en wel door haar marine over te laten schakelen van aangedreven door steenkool (waarover Duitsland evenals Groot-Brittannië in ruime mate beschikte) naar aangedreven door olie, een besluit genomen door de toenmalige Admiraal Winston Churchill. De reden hiervoor was dat met olie de Britse marineschepen sneller zouden kunnen varen, veel sneller zouden kunnen versnellen, en een veel grotere actieradius zouden kennen dan schepen die aangedreven werden door kool. Met olie voor de Britse marine zou de nieuwe Duitse vloot, bestaande uit schepen die ontworpen waren om door steenkool aangedreven te worden, dus eenvoudig gedomineerd kunnen blijven worden. Wat mee speelde met de beslissing was het feit dat op dat moment, begin 20e eeuw, de Britten via hun koloniën (hoofdzakelijk Iran) reeds over significante olievoorraden beschikten. Dit in tegenstelling tot Duitsland dat feitelijk geen toegang had tot olie op dat moment, en dus niet over de mogelijkheid beschikte om haar marine op gelijke voet te brengen met de nieuwe Britse marine.

Zo verwerd de ruwe aardolie van een product waarmee de mensen hun olielampjes in huis deden gloeien, tot een product van primair strategisch belang omdat het voortaan legers van brandstof zou voorzien. En zo kwam natuurlijk het Midden-Oosten in beeld bij de westerse machten met koloniale ambities. Op het moment van Sykes-Picot was al duidelijk dat olie de brandstof van de toekomst zou zijn, en dat de macht van een leger zou staan of vallen met de beschikbaarheid van olie. Voor deze reden bestreden de Europese naties elkaar in het Midden-Oosten en de landen rondom het Midden-Oosten, om de bronnen van olie te kunnen bezitten en om de transportroutes van de olie naar Europa te kunnen beheersen.

De huidige politieke verhoudingen

Daar het belang van olie nog altijd een feit is - integendeel, het belang van olie is enkel toegenomen naarmate de wereld meer en meer afhankelijk van olie is geworden - is de concurrentie tussen de westerse staten om invloed in het Midden-Oosten ook vandaag de dag nog altijd een feit. Een strijd, zoals gezegd, om enerzijds bezit van de oliebronnen en anderzijds controle over de transportroutes van olie. Echter, alhoewel in veel gevallen de verhoudingen in het Midden-Oosten nog altijd zijn zoals overeengekomen ten tijde van Sykes-Picot, is dit in minstens evenveel andere gevallen niet langer het geval. Het belang van olie heeft er namelijk toe geleid dat zelfs de totstandkoming van het verdrag van Sykes-Picot niet heeft kunnen voorkomen dat de oorspronkelijk partners hierin, Frankrijk en Groot-Brittannië, elkaar in het Midden-Oosten altijd zijn blijven bevechten. Soms openlijk, maar meestal in het verborgene. En, over tijd zijn ook andere landen met een wens tot dominantie van de wereld en dus interesse in controle over het Midden-Oosten en haar olie ten tonele verschenen, zoals Italië, de Sovjet-Unie (nu Rusland), China en de Verenigde Staten. Maar een korte beschouwing van de gebeurtenissen in de landen van het Midden-Oosten sinds hun totstandkoming door Sykes-Picot, leert de student de huidige stand van zaken kennen voor wat betreft de politieke verhoudingen: welke kolonialistische staat is tegenwoordig de dominante invloed in welk land van het Midden-Oosten?

Jordanië werd onder Sykes-Picot toegewezen aan Groot-Brittannië, die Abdoellah bin Hoessein aanstelden als eerste koning voor het gebied. Abdoellah had ten tijde van de Eerste Wereldoorlog aan de zijde van de Britten gevochten tegen de moslims van de Ottomaanse Khilafah, en het koningsschap over het nieuw gevormde Trans-Jordanië, zoals Jordanië initieel genoemd werd, was zijn beloning hiervoor. De Brits legerofficier John Glubb ( "Glubb pasha") werd door Groot-Brittannië aangesteld als hoofd over het Jordaanse leger. Hij liet vervolgens tientallen strategische posities in dit leger bemannen door mede soldaten van de Britse kroon, om de Britse macht over het Jordaanse leger zeker te stellen. De huidige koning van Jordanië, Abdoellah II bin Hoessein, is de kleinzoon van koning Talal, de broer en opvolger van Abdoellah bin Hoessein. De vader van Abdoellah II, koning Hoessein bin Talal trouwde in 1961 de Britse Antoinnette Avril Gardiner, prinses Moena, uit welk huwelijk Abdoellah II werd geboren in 1962. Abdoellah II heeft zijn militaire opleiding genoten aan de Royal Militairy Academy of Sandhurst, en heeft korte tijd gediend in het Brits leger. Net zoals zijn voorganger koning Abdoellah I dus, een uiting van de voortdurende relatie tussen Groot-Brittannië en de Jordaanse koninklijke familie.

 
Bij de foto: Abdoellah bin Hoessein werd het koningsschap van Jordanië gegeven door de Britten, als beloning voor zijn vechten aan de zijde van de Britten tegen de moslims van de Khilafah-staat.

Voor wat betreft Irak is duidelijk dat sinds de Amerikaanse invasie van 2002, dezelfde Amerikanen de dominante macht zijn. Hiervoor was Groot-Brittannië vanwege Sykes-Picot ook in Irak de dominante macht. De Britten stelden hier Faisal bin Hoessein, de broer van Abdoellah van Jordanië, aan als koning. Saddam Hoessein was in werkelijkheid ook haar agent. Daarom, bijvoorbeeld, weigerde Hoessein het aanbod van wapens en hulp dat Donald Rumsfeld hem deed ten tijde van de Irak-Iran oorlog: zijn relatie was met de Britten. Hierna waren de Amerikanen vastbesloten om Saddam af te zetten. Dus niet omdat hij een dictator was, maar omdat hij niet een "Amerika vriendelijk gezinde dictator" was. Dat de Britten de Amerikanen hebben geholpen bij de invasie van Irak heeft te maken met de keuze die Groot-Brittannië eerder al gemaakt heeft voor wat betreft haar buitenlandse politiek. Zij beschikt niet langer over de militaire macht om haar heerschappij af te dwingen in de wereld, en voor deze reden volgt zij het militair dominante land: om iets te kunnen behouden van hetgeen zij nog aan heerschappij in de wereld heeft, en in de hoop haar huidige bondgenoot later een mes in de rug te kunnen steken.

 
Bij de foto: koning Faisal I van Irak (rechts), de broer van koning Abdoellah I van Jordanië, tezamen met Chaim Weizman van het Wereld Zionisten Congres, dat werkte aan vestiging van een Zionistische staat in Palestina).

De ontdekking van olie in Saoedi-Arabië werd gefinancierd door een Amerikaan, J. Paul Getty. Amerikaanse ondernemingen zijn voor deze reden altijd de dominante macht geweest in de Saoedische olie-industrie. In het verlengde hiervan vond in 1945 aan boord van een Amerikaans marineschip dat afgemeerd was in het Suez-kanaal een ontmoeting plaats tussen koning Ibn Saoed en president Roosevelt van de Verenigde Staten. De afspraak die overeengekomen werd was dat Amerika de heerschappij van het Huis van Saoed over Saoedi-Arabië zou beschermen op voorwaarde dat de Saoediërs een continue stroom van olie naar de Verenigde Staten zouden garanderen. Bij deze wetenschap wordt het gedrag van de Saoediërs binnen OPEC eenvoudig verklaarbaar: binnen OPEC hebben de Saoediërs altijd de belangen van de Verenigde Staten verdedigd, conform hun afspraak met Amerika. Zo waren zij bijvoorbeeld tegen de OPEC boycot van Amerika (en Nederland) naar aanleiding van de Amerikaanse steun voor Israël ten tijde van de Arabisch-Israëlische oorlog van 1968, en zo heeft zij altijd het meest luid opgeroepen tot matiging van prijs die de westerse landen moeten betalen voor de ruwe olie uit het Midden-Oosten.

Saoedi-Arabië speelde dan ook een belangrijk onderdeel in het Amerikaans plan om de macht van Saddam Hoessein - en daarmee de invloed van de Britten - in Irak te breken. Het was het grondgebied van Saoedi-Arabië vanwaar het Amerikaanse leger de Eerste Golfoorlog ontketende, en het was Saoedisch geld dat de oorlog financierde.

 
Bij de foto: Ibn Saoed en president Roosevelt aan boord van het Amerikaans oorlogschip de USS Quincy, voor overleg over wat Saoedi-Arabië en Amerika voor elkaar zouden kunnen betekenen

Iran was en Brits protectoraat, en was bijzonder belangrijk voor Groot-Brittannië omdat het de voornaamste bron van olie voor Groot-Brittannië was. De Anglo-Iranian Oil Company (de voorloper van British Petroleum, BP) was een Britse onderneming waar ook de Britse overheid een officieel belang in had, en deze onderneming controleerde de volledige olie-industrie van het Iran dat op dat moment de grootste olieproducent in de wereld was. De komst van Mohammed Mossadegh als president van Iran - Mossadegh noemde Groot-Brittannië "de grote vijand" - brak deze Britse dominantie over Iran. Mossadegh hielp de Amerikaanse belangen vooruit en nationaliseerde de olie-industrie van Iran, waardoor de rol van de Britten hierin uitgespeeld was. Mossadegh werd hiervoor door het Amerikaanse magazine TIME verkozen tot Man van het Jaar 1951. Omdat in reactie op de nationalisatie van de olie-industrie in Iran op aandringen van de Verenigde Staten een boycot van Iraanse olie werd uitgesproken (waardoor Groot-Brittannië een tweede klap kreeg uitgedeeld: zij was immers afhankelijk van Iraanse olie, de Verenigde Staten waren dit niet), organiseerde de Verenigde Staten kort na de nationalisatie van de olie-industrie in Iran vervolgens een revolutie tegen haar eigen man Mossadegh. Reden hiervoor was dat de Verenigde Staten een nieuwe verdeling van de Iraanse olieconcessies tot stand wenste te brengen, wat niet zonder gezichtsverlies zou gaan voor de Verenigde Staten zolang de paria van de internationale politiek Mossadegh president was in het land. De revolutie van 1953 bracht de Sjah terug aan de macht, met generaal Zahedi als minister-president, en korte tijd later kregen de Amerikanen voor de eerste maal in de geschiedenis een deel van de olieconcessies van Iran, en werd de concessie van de Britse ondernemingen teruggeschroefd van 100% tot minder dan 50%. Maar het regime van de Sjah werd vervolgens in 1979 door de Islamitische Revolutie onder aanvoering van Ayatollah Khomeini omver geworpen. De Sjah vluchtte naar Amerika, en Khomeini, die in verbanning verbleef in Parijs, werd door een Amerikaans legervliegtuig overgebracht naar Teheran. Iran loste haar schuld bij de machten in de Verenigde Staten die Khomeini dus hadden geholpen bij de revolutie tegen de Sjah in door de Amerikaanse ambassade te bezetten. Hierdoor raakte het presidentsschap van de democraat Jimmy Carter stuurloos, en kon republikein Ronald Reagan de verkiezingen van 1980 winnen. De oplossing voor de gijzelingskwestie, hoewel zij uitzichtloos had geleken ten tijde van Carter, kwam snel na de winst van Reagan: Amerika leverde grote hoeveelheden wapens aan Iran in ruil voor vrijlating van de gijzelaars in de Amerikaanse ambassade in Teheran. Wapens, die Iran vervolgens kon inzetten in haar oorlog tegen Irak, oftewel haar oorlog met het land waar de dominante macht Groot-Brittannië was. Zo heeft Amerika haar significante invloed in Iran verzekert, in tegenstelling tot wat men zou denken bij het aanschouwen van de spectaculaire show die wordt opgevoerd door beide landen in het openbaar. Het is dan in werkelijkheid ook niet echt verwonderlijk dat Iran het allereerste land was dat het marionettenregime van Chalabi in Irak erkende als legitiem, ter ondersteuning van het Amerikaanse plan voor Irak. En het is dan ook niet verwonderlijk dat hoewel Iran van grote invloed is op de miljoenen van sji'i in Irak, het dezen altijd heeft opgeroepen om rustig te blijven en zich vooral niet te verzetten tegen de Amerikaanse troepen, zelfs niet toen de Amerikaanse soldaten het sji'itische heiligdom Karbala belegerden. In 2004 sprak voormalig Iraans president Rafsanji nog: "We hebben de Amerikanen geholpen in Afghanistan en we zijn bereid hetzelfde te doen in Irak" ¹.

Egypte werd een kolonie van Frankrijk toen Napoleon het gebied bezette tegen het einde van de 18e eeuw, begin van de 19e eeuw. Het doel van Napoleon was een barrière in het leven te roepen voor de Britse communicatie met hun koloniën in het Verre Oosten, hoofdzakelijk India. Maar de Fransen werden verjaagd door een militaire expeditie van de Britten tezamen met de Ottomaanse Khilafah. In 1882 openbaarden de Britten hun heerschappij in Egypte, door het land militair te bezetten. Het voornaamste strategische belang van Egypte was en is het Suez-kanaal, dat in de 19e eeuw de lengte van de reis naar de rijke koloniën in het Verre Oosten met de helft verminderde, en waardoor vandaag de dag de olie uit het Midden-Oosten naar Europa vervoerd wordt. Het is voor deze reden dat de Verenigde Staten zich met Egypte gingen bemoeien na de Tweede Wereldoorlog. Amerika ondersteunde de nationalistische Vrije Officieren  die zich verzetten tegen de Britse overheersing van Egypte. Onder de Vrije Officieren bevond zich ene Djamal Abdoel Nasser, van wie wordt gezegd dat hij op zijn tiende reeds mee deed aan zijn eerste betoging tegen de Britse aanwezigheid in Egypte. Nadat Nasser met hulp van Amerika aan de macht was gekomen, was het ware doel van zijn Arabisch-nationalisme en Arabische onafhankelijkheid het wegwerken van de Britten uit Egypte, waardoor Amerika via hem de voornaamste route voor olie naar Europa zou beheersen. Nasser nationaliseerde het Suez-kanaal dat tot dat moment Brits eigendom was geweest, en verjoeg het Britse leger dat in Egypte aanwezig was om de Britse controle over het Suez-kanaal te verzekeren. En Egypte verkeert sindsdien onder de invloed van de Verenigde Staten.

Ten tijde van Nasser kwam in 1958 de Verenigde Arabische Republiek tot stand, waaronder Syrië zich met Egypte samenvoegde. Hieruit blijkt duidelijk dat Syrië zich onder de invloedssfeer van de Amerikanen bevond op dat moment, omdat anders een Unie met het pro-Amerikaanse Egypte van Nasser onmogelijk plaats gevonden zou kunnen hebben. Overigens, de Britse invloed in het Midden-Oosten voelde zich zo bedreigd door de bundeling van Amerikaanse krachten in de regio, dat het haar kolonie Jordanië tezamen met Irak een eigen unie liet oprichten. Heerser in Irak op dat moment was Faisal II, de zoon Faisal I, de eerste koning van Irak en de broer van koning Abdoellah I van Jordanië. Faisal I was in 1920 in eerste instantie door de Britten aangesteld als koning van Syrië, voordat de Fransen hem hier buiten wierpen, waarna de Britten hem in 1921 dan maar aanstelden als koning van Irak. Irak bevond zich op dat moment dus net als Jordanië onder Britse invloed. Een verdere aanwijzing van de Amerikaanse invloed in Syrië kan gevonden worden in de Syrische invloed op de Libanese burgeroorlog. In 1976 trokken Syrische troepen Libanon binnen om de vechtende partijen uit elkaar te houden, op verzoek van Amerika. En ook toen in Taïf, Saoedi-Arabië, werd onderhandeld over de voorwaarden voor beëindiging van de oorlog in Libanon stelde Amerika als eis dat de vredesmacht die tussen de strijdende partijen zou komen geleid zou worden door Syrië. Vanzelfsprekend zouden de Amerikanen nooit op zoiets hebben aangedrongen zou Syrië zich niet stevig binnen haar sfeer van invloed bevonden hebben.

Libanon kwam tot stand als onderdeel van Sykes-Picot, en behoorde tot de invloedssfeer van de Fransen. In Libanon bestaan verschillende bevolkingsgroepen, die allen een andere loyaliteit kennen. De maronieten-christenen werden ten tijde van de Franse overheersing sterk bevoordeeld boven de andere bevolkingsgroepen. De druzen in Libanon kennen sterke banden met Groot-Brittannië, en de sji'i ten slotte kennen relaties met Iran. Door de bezetting van Libanon door Syrië was de Amerikaanse invloed in het land voor een tijd dominant, maar sinds de moord op Rafiq Hariri is Amerika niet langer dominant in Libanon. Het zijn nu weer de Britse en Franse invloeden die er de dienst uit maken, en vanuit Libanon proberen Frankrijk en Groot-Brittannië onrust te zaaien in het Amerikaanse Syrië, in de hoop dat hieruit resulterende gebeurtenissen hen in staat zullen stellen het zittende pro-Amerikaanse regime van Syrië omver te werpen ten gunste van een pro-Franse of pro-Britse leiding.

Van nucleair Iran tot oorlog in Libanon: een analyse

Naar aanleiding van de recente zionistische invasie van Libanon, en de Verenigde Naties Resolutie waarop beëindiging van de oorlog gebaseerd werd, kwam Hizb ut Tahrir met politieke analyse. Nu aan de voorwaarden voor een analyse van de situatie in het Midden-Oosten en omringende landen voldaan is, is het moment gekomen om deze politieke analyse te introduceren. Deze analyse van Hizb ut Tahrir maakt duidelijk dat de oorlog in Libanon niet los staat van de geschiedenis van het Midden-Oosten, dat deze evenmin als afzonderlijk van de kwestie van een nucleair Iran beschouwd mag worden, en dat deze beide kwesties niet toevallige ontwikkelingen zijn maar veel meer kolonialistische plannen in de traditie van de strijd om invloed in het Midden-Oosten:

Het Libanese bloed wordt door een fatale resolutie vergoten in de arena van Amerika tegen Frankrijk, met de goedkeuring van heersers in de landen van de moslims en door hun samenzweringen

Door Hizb ut Tahrir
18 Rajab 1427
12 Augustus 2006

Vandaag is Resolutie nummer 1701 van de Veiligheidsraad uitgevaardigd, betreffende de brute agressie van de zionistische staat tegen Libanon - wat mensen, bomen en stenen pijn heeft gedaan. De resolutie die de uitdrukking "stopzetting van agressieve militaire handelingen" uitgevonden heeft, in plaats van het staakt-het-vuren, en waaronder de terugtrekking van het Israëlische leger samen zal vallen met de komst van internationale troepen en het Libanese leger, het totaal waarvan 15.000 troepen zal zijn. De resolutie verordent tevens de terugtrekking van de soldaten van HizbAllah tot ten noorden van de rivier de Litanie, en de implementatie van Resolutie nummer 1559 die de ontwapening van HizbAllah vereist. De resolutie is verder niet vergeten de - onvoorwaardelijke - vrijlating te eisen van de twee Israëlische soldaten die door HizbAllah gevangen waren genomen ten tijde van een gevecht, terwijl de kwestie van de Libanese gevangenen (in Israëlische gevangenissen, noot van de vertaler) onopgelost blijft!

Alvorens een licht te werpen op de ernst en de afschuwelijkheid van deze resolutie, keren we eerst naar de achtergrond van deze kwestie:

De zaken in Irak en Afghanistan verliepen anders dan wat Amerika zich voorgesteld had. Zij realiseerde zich dat het lang zou duren en dat het kostbaar zou zijn om uit dit moeras te geraken; en dat (in het bijzonder) Irak het centrum geworden was van een strijd tegen haar; en dat niets anders haar zou kunnen redden dan de hulp van de buurlanden van Irak, in het bijzonder Syrië en Iran, alwaar Amerika een sterke invloed heeft. Maar om hen deel te laten nemen in deze kwestie zal niet lukken zonder een alomvattende oplossing voor wat verder nog rest aan kwesties in de regio, oftewel zonder de crisis in het Midden-Oosten op te lossen. Amerika ontdekte dat - naar haar inschattingen - deze alomvattende oplossing het volgende voor haar zal doen realiseren:

1. Het zal de aandacht wegnemen (al was het maar voor een kort moment) van de door haar begane misdaden in Irak en Afghanistan en de schanddaden waarin zij daar verwikkeld is, en van haar falen de gestelde doelstellingen achter haar agressie te realiseren. En, het zal een opening creëren voor het weggeven van een groot deel van Irak aan Iran, gelijk aan wat met Libanon gebeurde in 1975 toen Libanon werd weggegeven aan Syrië door de steun van Amerika. En de crisis met betrekking tot nucleair Iran, iedere oplossing waarvoor door Amerika geblokkeerd is geweest omdat zij wilde dat Europa zich hier mee bezig zou maken, zal dan eindigen.

2. Het oplossen van de kwesties met betrekking tot de Syrische Golan-hoogte en Palestina, gevolgd door de openlijke erkenning van de zionistische staat door Syrië en de Palestijnse organisaties, om zo de strijd (in Palestina, noot van de vertaler) beëindigen en de Amerikaanse hegemonie in de regio garanderen.

3. Als resultaat van dit alles zal het imago van Amerika in de regio sterk verbeteren! En wat nog belangrijker is, het zal de populariteit van Bush en Republikeinse Partij in Amerika doen stijgen, wat het makkelijk zal maken voor deze laatste om de verkiezingen te winnen.

Echter, er waren drie zaken die Amerika hinderden om haar doel van een alomvattende oplossing te realiseren:

A. Europa stond voor haar neus, omdat Europa (Frankrijk en Groot-Brittannië) in de moord op Hariri een gouden mogelijkheid zagen om met Amerika de strijd aan te gaan om invloed in Libanon, nadat zij daar deels van vervreemd waren geraakt dertig jaar geleden, en volledig sinds de overeenkomst van Taïf. Het was niet gemakkelijk voor Europa om te accepteren dat Amerika aan de touwtjes zou trekken in de regio.

B. De kwestie van HizbAllah, die sinds het begin van de jaren tachtig door middel van materieel en training gesteund werd door Iran en Syrië. Beiden steunden haar in afwachting van een compromis met de zionisten, waarna ze haar zachtjes tot haar einde zouden kunnen laten komen, of alleen achter zou kunnen laten om te vechten te zionisten - wat de Hizb zich niet realiseerde. Wat belangrijk is, is dat de macht van HizbAllah groeide, en ze heeft jonge mannen die trouw zijn in hun gevecht met de zionisten. Het was een situatie die het moeilijk maakte voor Syrië om haar de opdracht te geven enkel een politieke partij te worden en te stoppen met vechten met de zionisten. Het is bekend dat op het moment dat de tijd voor een compromis gekomen is, dat dan degenen die het fundament moeten vormen onder het compromis het niet zullen accepteren dat HizbAllah nog een rol speelt. En dat is waarom HizbAllah een obstakel vormde voor de totstandkoming van het compromis.

C. De kwestie van de zionistische staat. Amerika weet donders goed dat de zionisten geen compromis zullen accepteren waaronder zij een sterke maar begrensde staat zullen hebben, en waaronder de haar omringende landen met rust gelaten zullen worden. Bovendien, zij zullen niet een Palestijnse staat accepteren, zelfs niet wanneer deze zwak is. Dit is omdat de valse Torah in hun harten en hoofden is, en hun uiteindelijke doel nog altijd het hele gebied van Nijl tot Eufraat is, waarop zij wachten tot de mogelijkheid hiertoe beschikbaar komt voor hen. Zo lang als zij geen pijn voelen of angst kennen zullen zij geen compromis accepteren dat geen gezichtsverlies zal betekenen voor Syrië, Libanon en Palestina, en dat is waarom ook de kwestie van de zionisten een obstakel vormde voor de totstandkoming van het compromis.

Amerika dacht dat al deze obstakels verwijderd zouden kunnen worden door een staakt-het-vuren in de weg te staan waardoor Europa geen kans gelaten zou worden om zich met de zaak te bemoeien, en waardoor de duur van de agressie verlengd zou worden waardoor schade toegebracht zou worden aan HizbAllah alsmede aan de Zionistische Staat.

Voor wat betreft de Shabab van HizbAllah, zij vechten om een van de twee overwinningen te behalen - de overwinning in de strijd of het martelaarschap - maar Amerika zal door middel van Syrië en Iran het project (de oorlog in Libanon, noot van de vertaler) controleren, door Iran en Syrië de Hizb de gewenste richting op te laten sturen. Daarom accepteerde Amerika geen staakt-het-vuren, "totdat de omstandigheden zijn zoals gewenst", zoals gesteld werd in de verklaring van de Minister van Buitenlandse Zaken van Amerika, Rice, op 19 juli 2006, na haar ontmoeting met de Egyptische Minister van Buitenlandse Zaken in Washington.

Maar de zionisten werden boos, omdat zij pijnlijke klappen uitgedeeld kregen van HizbAllah en omdat zij niet in staat bleken om de militaire overwinning te halen waaraan zij gewend waren geraakt in eerdere oorlogen. En daarom begonnen ze de burgers te bombarderen - links en rechts - zonder onderscheidt te maken tussen bejaarden, de baby's en de vrouwen. Of tussen een woonhuis, een ziekenhuis, een school of een moskee. Of zelfs maar tussen de bomen, de bergen, de bruggen en de wegen...

Dit gebruikte Europa om de publieke opinie te beïnvloeden, om zo een staakt-het-vuren op te dringen voordat Amerika haar doel had weten te bereiken, waardoor Europa een aantal van de touwtjes in handen zou hebben en ze niet allen in handen van de Amerikanen zouden zijn.

Zo kwam Amerika tot haar plan gebaseerd op een staakt-het-vuren, dat gesteund werd door Europa, met in het bijzonder Groot-Brittannië achter de schermen, in overeenstemming met haar beleid om Amerika nooit openlijk tegen te spreken. Amerika was wel gedwongen om een resolutie in te dienen bij de Veiligheidsraad maar het vond het concept van "stopzetting van agressieve militaire handelingen" uit in de plaats van een staakt-het-vuren, zodat de termijn van de agressie verlengd kon worden, en zodat teruggekeerd kon worden naar het oorspronkelijke doel van haar plan: een alomvattend compromis. Als ze dit zou kunnen (de agressie doen verlengen, gevolgd door een staakt-het-vuren, noot van de vertaler), dan zou ze uit het oplossen van het probleem Libanon tevoorschijn komen met een alomvattend compromis onder haar leiding tot stand gebracht, en de regio herschikt hebben in overeenstemming met wat ze heeft genoemd "het Nieuwe Midden-Oosten". Deze resolutie, de implementatie waarvan werd gerekt doordat over iedere paragraaf gediscussieerd en onderhandeld moest worden, kwam er.

En dus vond de terugtrekking van de zionisten op hetzelfde moment plaats als verspreiding van de internationale troepen in het gebied. Het vinden van de troepen en het samenbrengen van de troepen neemt veel tijd in beslag, en het is een kunstmatige handeling die bedoelt is om een mogelijkheid te creëren tot wederopname van het vechten op ieder moment. Dit is ook de reden voor de tekst die zegt "stopzetting van agressieve militaire handelingen", omdat de zionistische staat zelfs het doden van baby's een defensieve handeling noemt. Het vrijlaten van de zionistische gevangen zonder dat de Libanese gevangenen vrijgelaten worden, is een schaamtevolle zaak, na al het bloed dat heeft gevloeid. Het terugtrekken van HizbAllah tot ten noorden van de Litanie-rivier is ook een schande, en de implementatie van Resolutie nummer 1559 is de verwijdering van iedere weerstand tegen de zionistische agressie. Al deze zaken brengen de kwestie terug tot haar beginpunt, of mogelijk nog een beetje verder.

De bewoording van de resolutie zet enkele punten uiteen die, hoewel ze niet allemaal ter voordele zijn van Amerika, zelfs Chiraq - die bij meer dan één gelegenheid had benadrukt dat in de resolutie een staakt-het-vuren moest staan omdat deze anders een immorele daad zou zijn - deed verwerpen wat hij eerder had gezegd en akkoord deed gaan met het project van de resolutie.

Oh Moslims! Deze resolutie is fataal voor de hele natie, en niet enkel voor Libanon. Het was voorbereid om een compromis tot stand te brengen tussen de zionisten en Libanon, van waaruit Amerika een meer alomvattend compromis voor de regio zal voorstellen, onder haar leiderschap. Een die ze vorm zal geven volgens wat zij noemt het Nieuwe Midden-Oosten, zoals verkondigd door Rice ten tijde van de agressie op 22 juli, dat de Israëli agressie zal resulteren in een nieuw Midden-Oosten.

De resolutie heeft een overwinning voor de zionisten gerealiseerd, een overwinning die zij niet op het slagveld wist te behalen. En ware het niet dat zij zeker waren dat de systemen in de landen van de moslims niet tussenbeide zouden komen, of dit nu degenen waren die gebruikelijk schreeuwen om steun voor HizbAllah zoals Iran en Syrië, of de andere landen die hier tegen waren openlijk en in het verborgene; ware het niet hiervoor geweest dan zou de staat van de zionisten zelf al na enkele dagen gevraagd hebben om het vechten te beëindigen.

De problemen van de moslims worden niet opgelost door een internationale resolutie goedgekeurd door de Veiligheidsraad, die gedomineerd wordt door Amerika, de voogd van de staat der zionisten. Deze problemen worden opgelost door Jihad, door het openen van het slagveld en het uitlopen van soldaten voor het vechten in naam van Allah. Al zij die hiertoe in staat zijn zullen soldaat zijn in de legers, omdat dit een plicht is op iedere moslim verordend door Allah (swt), als de vijand ook maar een handbreedte van hun land inneemt. Dus hoe zal het zijn als vele handbreedten verloren zijn gegaan? Als een natie aangevallen wordt in het eigen land, en het dit niet moedig verdedigt, dan zal het vernederd worden en marteling zal het overvallen. Allah (swt) zegt:

"Indien jullie niet uitrukken zal Hij jullie straffen met een pijnlijke bestraffing, en zal Hij een ander volk voor jullie in de plaats brengen;  maar jullie zullen Hem niet in het minst schaden. Want Allah is over alle dingen machtig." (Zie de vertaling van de betekenissen van de Koran, soera At Tauba 9, vers 39)

De mislukking van de systemen in de landen van de moslims om de zionisten te overwinnen in Palestina en Libanon, is een grote misdaad, evenals het feit dat Syrië en Iran HizbAllah hebben laten stikken en samen hebben gespannen zodat het Amerikaans project in de regio ten uitvoer gebracht mag worden. De houding van de andere landen, in het bijzonder Egypte, Saoedi-Arabië en Jordanië maar ook de andere landen van de moslims, die hulpeloos ter zijde stonden en de Amerikaanse en zionistische agressie ondersteunden, niet enkel in het geheim maar ook in het openlijke, is een misdaad die om hun nekken hangt tezamen met schande in dit leven en in het hiernamaals.

Oh Moslims! Om deze resolutie te accepteren en te implementeren is een verraad voor Allah, Zijn Profeet en de gelovigen. De mogelijkheid bestaat nog steeds voor de soldaten in de legers om deze heersers omver te werpen en de glorie van Islam terug te herstellen door het wederoprichten van de Khilafah volgens het voorbeeld van het profeetschap. Om wraak te nemen voor de baby's die zijn vermoord en verminkt door de zionisten; en voor de vrouwen die zijn geterroriseerd, tot weduwe gemaakt en in hun eer geschonden; en voor de oude mannen wier baarden met bloed besmeurd zijn. Om wraak te nemen op de zionisten en degenen die achter de zionisten zitten, want dan zullen de zionisten hun huizen met hun eigen handen vernietigen en met de handen van de gelovigen, en dan zal Allah de borsten helen van de vrome mensen:

"En op deze dag zullen de gelovigen verblijd zijn vanwege de overwinning die is gekomen van Allah" (Zie de vertaling van de betekenissen van de Koran, soera Ar Roem 30, vers 4 - 5)

Hizb ut Tahrir

___________

1 www.iran-press-service.com/ips/articles-2004/april/iraq_0404.shtml