DIT ARTIKEL IS EEN BEWERKING VAN: NEW BUSINESS OF BUSINESS. SHARING RESPONSIBILITY FOR A POSITIVE GLOBAL FUTURE. STUKKEN VAN DIVERSE AUTEURS EERDER GEPUBLICEERD IN PERSPECTIVES ON BUSINESS AND GLOBAL CHANGE. BIJEENGEBRACHT EN VAN COMMENTAAR VOCRZIEN DOOR WILUS HARMAN EN MAYA PORTER. THE WORLD BUSINESS ACADEMY.

Vertaling Tino Bakker

Voor het eerst sinds jaren rijzen er twijfels over de effectiviteit en duurzaamheid van ons kapitalistische bestel. Natuurlijk, economische groei, globalisering en voortschrijdende technologie zijn mooie processen. Maar daar staan aftakeling van het leef milieu, sociale ongelijkheid en afbraak van culturen tegenover. Volgens de samenstellers van het boek New Business of Business moeten we op zoek naar een nieuwe wereldorde, een 'nieuw paradigma'. Het bedrijfsleven zal daarin een veel actievere en vooral creatieve rol moeten gaan spelen

Barbara Shipka heeft een bedrijfsadviesbureau. Drie jaar onderbrak de Amerikaanse haar normale werkzaamheden als management consultant om in opdracht van het Hoge Commissariaat van de Verenigde Naties voor vluchtelingenzaken in onder meer Ethiopië, Somalië en Soedan te werken. Voor de UNHCR moest ze plotseling in de meest desolate en minimale omstandigheden, zonder telefoon, klok, pen, papier, assistent of handboeken een Somalische vluchtelingenkamp van veertigduizend zielen zien te runnen. Ik voelde me nietig tot in iedere vezel van mijn lichaam. Wat kon ik hier in hemelsnaam betekenen? Ik sprak geen woord Oromo of Somalisch. Ik kende de cultuur niet, laat staan de botsing van die culturen. Al wat ik wist van management en organisatie adviezen en wat thuis als bruikbaar werd beschouwd, had daar geen enkele betekenis. Bovenop de angst en onzekerheid die ik de eerste weken in Somalië had doorstaan en het gevoel geïsoleerd te zijn zonder mijn netwerk, mijn reputatie, mijn boeken en al die andere vertrouwde zaken om mij been. kwam het gevoel van opperste vertwijfeling. Wat had het voor zin dat ik daar was?"

Tien jaar later terugkijkend beschouwt Shipka die tijd als een onschatbare ervaring en is ze er vast van overtuigd dat wijsheid en andere bronnen die wij in onszelf zoeken alleen maar wachten tot we ze nodig hebben. Die innerlijke bron brengt ons naar vragen en oplossingen waar we nooit eerder over nagedacht hebben.

Een van de inzichten die zij in Afrika opdeed, was een opvallende overeenkomst tussen een vluchtelingenkamp en het bedrijfsleven waarin zij nu weer rondloopt. "Want nog steeds heb ik te maken met armoede en nog steeds moet ik een beroep doen op de diepe wijsheid die in ons is. In de vluchtelingenkampen is fysieke armoe het duidelijkst aanwezig. We kennen allemaal de beelden van de televisie: stervende kinderen met dikke buiken,stokkerige ledematen en smekende ogen. "In heel veel ondernemingen is sprake van geestelijke armoe. Voor veel mensen is het de werkpiek waar ze de meeste tijd van hun leven slijten. Voorvelen is het de belangrijkste plaats in hun leven. Die armoe is niet gemakkelijk te herkennen. We leven er dagelijks er mee in ons bedrijf we worden er ongevoelig voor. En wat we om ons heen zien, laten we ongenoemd. Volgens Shipka is het daarom niet vreemd dat er tegenwoordig zoveel wordt gesproken over teambuilding en partnerships zowel binnen als buiten de onderneming. Er is een groeiend besef dat de kracht van relaties een nog onvoldoende gewaardeerde inspiratiebron is, die mogelijkheden biedt voor een competitieve edge.

Het pleidooi van Barbara Shipka, verbonden aan de World Business Academy, maakt deel uit van een veel breder discussiestuk. The New Business of Business, over de huidige mismatch tussen dat wat als maakbare samenleving wordt gezien enerzijds en een groeiend besef dat heel veel bestaande waarden zullen moeten worden ingeruild tegen nieuwe anderzijds. Het is een vraagstuk dat ondernemers al een tijdje bezighoudt. Het keert regelmatig terug op de agenda van het prestigieuze World Economic Forum in Davos, maar wordt meestal afgedaan als cenfin-de-siecle gevoel. Zaken als globalisering, eigen verantwoordelijkheid voor milieu, banenloze groei, verval van normen en waarden, puzzelstukken die nog steeds niet op hun plaats zijn gevallen, komen steevast terug.

Voor het eerst sinds jaren wordt enige twijfel geuit over de effectiviteit en duurzaamheid van het kapitalistische model dat de basis is voor ons maatschappelijk streven. Is er iets anders? En zo ja, wat? Het zijn nota bene Amerikaanse wetenschappers die het parool 'the business of business is business ' ter discussie stellen.

Wetenschap en Industrie, stellen de samenstellers van de artikelen-bundel vast, slaagden er tegen het midden van de eeuw in onze gevoeligheid voor het aantasten van fundamentele waarden uit te schakelen. Nu, tegen het eind van de twintigste eeuw, wordt duidelijk dat - hoe nuttig wetenschap en techniek ook waren voor het begrijpen van dingen - de meer manipuleerbare technieken ons begrip van die normen en waarden verder hebben verkleind. Dat leidde tot erosie van bestaande humane uitgangspunten die werden vervangen door moreel relativisme. Bovendien kregen in het ontstane vacuüm economische waarden en technische criteria een plaats: materiele verbetering, efficiency, productiviteit, economische groei, rendement op investeringen. Beslissingen die het leven van miljarden mensen raakten, werden genomen op basis van korte-termijn-verwegingen. Het 'technologisch imperatief om elke denkbare technologie toe te passen die winst oplevert of de vijand uit kan schakelen, brengt tegelijkertijd de beschavingen het leefmilieu van een hele planeet in gevaar.

Sinds 1923 heeft het credo 'the business of business is business', uitgesproken door de toenmalige baas van General Motors. Alfred T. Sloan, iedere zakelijke beslissing in het bedrijfsleven gerechtvaardigd. Want wat goed was voor General Motors, was goed voor de Verenigde Staten en word indirect het model voor de hele vrije westerse wereld. De private sector diende daarin de behoeften van de maatschappij en genereerde het benodigde vermogen. De rest moest maar worden geregeld door de publieke sector. Als tegenwicht word ondernemingen een redelijke mate van sociale verantwoordelijkheid toegemeten en de werkomgeving op z'n minst zo ingericht en bestuurd dat individuele verantwoordelijkheid en vrijheid zouden worden gestimuleerd. Maar dat alles toch vooral bepaald door het financiële eindresultaat, de bottom line.

Terwijl we het einde van dit millennium zien naderen, wordt steeds duidelijker dat er processen in werking zijn die heel fundamentele tegenstellingen bewerkstelligen. Als positief worden globalisering, economische groei, verspreiding van het democratiseringsproces en een steeds snellere omwikkeling van technologie ervaren. Communicatietechnologie is daar het beste voorbeeld van. Maar wat doen we met dreigende banenloze groei, toenemende sociale ongelijkheid, steeds snellere onttakeling van het leefmilieu? Hoe passen daarin de vergaande concentratie van rijkdom, groeiende onveiligheid en een afbraak van instituten en culturen? Een zoeken naar nieuwe fundamenten voorde wereldorde is het gevolg, een 'nieuw paradigma' zoals de schrijvers van New Business of Business het noemen.

Het afzweren van verouderde ideologieën is daarvoor noodzakelijk. Niet op basis van zweverige New Age-denkbeelden, maar met nieuwe uitgangspunten die sterk genoeg zijn voor een vernieuwde maatschappelijke structuur. Velen zullen dat als een bedreiging zien. Daar valt niet aan te ontkomen. Het is zelfs niet ondenkbaar dat we een periode gaan meemaken waarin een deel van het economisch bestel zoals we dat nu kennen tot stilstand komt. We kunnen dat doen door de kick terug te zetten naar een tijd die al ideaal wordt gezien, de tijd dat de familie de hoeksteen van de samenleving was en de sociale controle groot. De tijd dat dingen gewoon 'werkten'. Een andere respons kan zijn blijven vasthouden aan gebruikelijke oplossingen middels technologie en het nog meer centraliseren van de macht. Een derde weg, de weg van de evolutie, kan alleen worden gevonden als voldoende mensen doordrongen raken van de mogelijkheden en daar naartoe werken. Zeker is dat zowel de functie als de rol van het bedrijfsleven zal veranderen, alleen weten we nog niet op welke manier.

Wat zijn de belangrijkste veranderingen om ons been?

Intense veranderingen in de maatschappij: de signalen van een institutionele en culturele afbraak zijn manifest. Ze raken de meest basale elementen waarop de moderne maatschappij rust. Een maatschappij waarin de economie de dominerende factor is, aanhoudende economische groei tot vooruitgang leidt en continue technologische ontwikkeling een must is. Deels om de productiviteit te verhogen, deels om te voorzien in steeds nieuwe verworvenheden waar we ons prettig bij voelen. Concurrentie is essentieel in dit systeem en even onaantastbaar als de bestaande eigendomsstructuren. De vrije markt ongehinderd door overheden, moet de meest efficiënte en sociaal meest aanvaardbare allocatie van middelen garanderen. En tenslotte: economische globalisering meet er voor zorgen dat er geen grenzen meer zijn voor de stroom goederen en geld die in de wereld rond gaat. Globalisering spoort de concurrentiestrijd nog verder aan, verhoogt economische effectiviteit en groei, zorgt voor banen, verlaagt de prijzen en wordt gezien als een zegen voor vrijwel ieder individu.

Tegenstellingen groeien: die zelfde zegeningen worden ook ervaren als de oorzaak van veel problemen en dilemma's waar we mee kampen. Steeds meer mensen zien in dat nationale en wereldwijde milieucrises, sociale problemen en onttakeling van gevestigde instituten geen problemen zijn die technologisch, aan de hand van managementboeken of wetgeving, kunnen worden opgelost. Het zijn eerder symptomen van een onderliggende wanorde die de meest fundamentele uitgangspunten van onze lijd weerspreken. Geen crisis van een geciviliseerde maatschappij, die onze way of life zo diep raakt, kan eeuwig duren. En het maakt dan weinig uit of we vijftig jaar of twee eeuwen bedoelen. Als ze maar als zodanig herkend wordt. En als we maar beseffen dat de krachten die hieruit vrijkomen meer is dan we direct aankunnen.

Rol van spiritualiteit en ethiek zijn onderschat: een door het bedrijfsleven onderschat fenomeen is een groeiend bewustzijn dat spirituele, ethische en ecologische dimensies verwaarloosd zijn in de moderne maatschappij. Terwijl humaniteit, geestelijk leven, ethiek, esthetica en zorg voor de natuur allang een belangrijke rol speelden in het leven van de meeste mensen, bleef het op institutioneel niveau van ondergeschikt belang. In elk geval ondergeschikt aan economische beginselen. Dat wordt nu zichtbaar door de ontevredenheid van de burger over de effecten van de moderne maatschappij en het politieke bestel op zijn leven en dat van zijn (klein)kinderen

Herverkaveling van macht, maar hoe? Dergelijke fundamentele veranderingen hebben onvermijdelijk ingrijpen deconcentraties van macht tot gevolg. Vooral op het gebied van geld, business en in de publieke sector. Een van de kritische factoren is dan ook de mate waarin de belangengroepen de veranderingen correct interpreteren en met die interpretatie creatief kunnen omgaan. Een niet onaanzienlijke rol is daarbij weggelegd voor de NGO's, niet-gouvernementele organisaties als non-profit instellingen en belangrijke belangenorganisaties met een ideëel karakter. De belangen die op het spel staan, zijn groot. ledereen zal inzien dat een slechte aanpak tot grote sociale verscheurdheid kan leiden. De opstelling van het bedrijfsleven is daarin van essentieel belang.

Wat is er met onze samenleving aan de hand?

De gevestigde orde vertoont duidelijke symptomen van verval. Wat doen we aan het marginaliseren van mens en cultuur, aan de erosie van basisprincipes en de ontkenning van het spirituele? Haviken bezetten in veel landen de sleutelposities. Elders is er juist een hang naar anarchie. De kloof daar tussen wordt groter. Een recordwerkloosheid en vluchtelingencijfers. Sociale onthechting en verpaupering in binnensteden, onveiligheid op straat, verdwijnende loyaliteit tussen sociale partners, ineffectiviteit in de strijd tegen de drugs problematiek. De kloof tussen arm en rijk wordt alleen maar groter door een systematische concentratie van rijkdom. En ook de aantasting van wat er nog aan natuur over is, lijkt alleen maar sneller te gaan.

Ter illustratie: tussen nu en 2010 zal de werkende populatie in de wereld met minstens zevenhonderd miljoen mensen groeien. Dat zijn meer arbeidsplaatsen dan die van alle industrielanden in 1990 bij elkaar. De nieuwe informatie- en telecommunicatietechnologie elimineert banen in elke industrie en dienstensector (Jeremy Rifkin in The End of Work). Hoe groot is de kans dat die honderden miljoenen werk vinden? Juist. We zullen steeds meer inzien dat de mens met een diepgewortelde drang tot creëren zit. We werken om te scheppen en slechts incidenteel om te eten. In de huidige samenleving wordt maar een fractie van dat creatieve werk echt op economische basis gehonoreerd. terwijl andere activiteiten als speculatie, exploitatie en zinne prikkeling dat wel worden. Op den duur zou dit er toe leiden dat betekenisvolle arbeid onbetaald blijft en niet-essentieleactiviteiten als gokken, excessieve consumptie en kaalslag van de natuur, economisch profijt opleveren. Er is geen schaarste aan creatief potentieel. Alleen: de economie in haar huidige vorm is niet in staat daarin voldoende banen te scheppen.

We stappen over naar een nieuw millennium, na een periode van 450jaar waarin de witte naties rond de Atlantische Oceaan, Engeland, Frankrijk, Spanje, Duitsland en de Verenigde Staten het voor het zeggen hadden in de wereldeconomie, de politiek en in militaire aangelegenheden. Onder invloed van de opkomst van jonge industrie naties in het Verre Oosten nam Europa voor het eerst in die vijf eeuwen een naar binnen gekeerde houding aan. De Verenigde Staten kregen de rol van wereldleider toegemeten op het moment dat ook daar de economische, militaire en politieke dominantie aan het afbrokkelen was. In Afrika kregen we naast opkomende ook met ineenstortende landen te maken: Rwanda. Somalië, Angola, Soedan, Mozambique en Zaïre. Criminele anarchie is een grote bedreiging geworden. Het verdwijnen van grenzen zorgt voor enorme volksverhuizingen en maakt een herdefiniëring van nationaal denken nodig. In de Verenigde Staten kwam voor 1960 zestig procent van alle immigranten uit Europa. Nu is dat omgekeerd. In Dade Country, Florida, zijn nu al 123 nationaliteiten op de scholen te vinden. In Chicago wonen meer moslims dan methodisten en meer Hindoes dan presdoelstellingen en komen tot stand zonder enig zicht op bevredigende vooruitzichten. Totnogtoe vond het gevoel geen vorm in de zin van een zichtbare groep. De jongste sociologische studies wijzen echter op het ontstaan van een nieuwe subcultuur die gesteund wordt door tientallen miljoenen in de Verenigde Staten en Europa, een beweging waarin dat bewustzijn wel degelijk centraal staat. Het onderschrijft ecologische en spirituele waarden en benadrukt het belang van een vrouwelijk holistisch perspectief. De contouren van een nieuwe wereldorde? In elk geval een orde die zich qua oriëntatie onderscheidt van traditioneel kerkelijk en byterianen.

Het credo 'The business of business is business' heeft iedere zakelijke beslissing in het bedrijfsleven gerechtvaardigd

In het jaar 2025 is Spaans in Californie de meest gesproken taal, Engels wordt dan vooral nog gebruikt door hoger opgeleiden en zakenmensen. Het hele begrip 'nationaliteit' begint daarmee te vervagen.

Supranationaliteit daarentegen krijgt een nieuwe betekenis. Want wat doen we met al die waarden die worden uitgedragen door allerlei instanties die aan niemand verantwoording schuldig zijn, van het beginnend kapitalisme na Bretton Woods, het IMF, de Wereldbank. vrijhandelsorganisaties als NAFTA en GATT. Allemaal gesteund door steeds machtiger transnationale concerns en hun banken. Globalisering zou de nieuwe panacee moeten worden die de overschotten van onze moderne maatschappij, het tekort aan werk en de prijsstijgingen binnen de perken moet houden en een wereldwijde recessie op afstand.

Na de Tweede Wereldoorlog gaven politici de aanzet voor drie cultuurschokken. De eerste was de aansporing om van een maatschappij van sober held een consumptiemaatschappij te maken. De tweede was de wereldwijde wapenwedloop. na een politiek van wapenbeheersing. En de derde was het imperialistisch investeren en verkopen van producten buiten de landsgrenzen. Mechanismen als die van NAFTA en GATT houden die politiek nog steeds in stand. Maar dat systeem kan alleen overeind blijven dankzij steeds grotere bedragen die opnieuw in het financiële systeem worden gestopt. Honderden miljarden dollar aan overtollig geld zijn daarmee gemoeid. Wanneer de rendementen op geïnvesteerd vermogen almaar kritischer worden beoordeeld en steeds beter moeten, is de toekomst een zware hypotheek geworden. Voor ondernemingen leidt dit tot een rat race die korte termijn beslissingen zal afdwingen, wat op de lange duur zowel sociaal als ecologisch bederf betekent.

Goklust is de belangrijkste drijfveervoor financiële markten. Pensioenfondsen en verzekeraars zijn de grootste spelers geworden. Of ze wilden of niet. Valutahandel groeide na de ineenstorting van de akkoorden van Bretton Woods uit tot een omvang die in geen verhouding meerstaat tot de reële economie. Het paar duizend miljard die de wereldhandel op jaarbasis genereert, zetten valutamarkten in een week om. Ook overheden hebben ontdekt dat gokken een pijnloze manier is om geld op te halen zonder enige weerstand. Ook hier worden ecologische en sociale waarden vervangen door economische. We zijn daar zo aan gewend dat we met meer zien dat er geen reden is te denken dat economische logica zal leiden tot goed sociaal beleid.

De uitdaging waarvoor we staan is groot. De oplossingen die tot dusver zijn bedacht bleken niet toereikend te zijn. Het huidige economische, ondernemings- en sociale beleid is ver verwijderd van haalbare lange termijn- doelstellingen en komen tot stand zonder enig zicht op bevredigende voor- uitzichten. Tot nog toe wendt het gevoel geen vorm in de zin van een zichtbare groep. De jongste sociologische studies wijzen echter op het ontstaan van een nieuwe subcultuur die gesteund wordt door tientallen miljoenen in de Verenigde Staten en Europa, een beweging waarin dat bewustzijn wel degelijk centraal staat. Het onderschrijft ecologische en spirituele waarden en benadrukt het belang van een vrouwelijk. holistisch perspectief. De contouren van een nieuwe wereldorde? In elk geval een orde die zich qua oriëntatie onderscheidt van traditioneel kerkelijk en modern wetenschappelijk denken. Waarin de spiritualiteit van het individu centraal staat.

De samenstellers van het boek, William Harman en Maya Porter, zien een groeiende revolutionaire kracht. Niet in de klassieke zin van een opstand van onderdrukten, eerder een revolutionair bewustzijn dat we onderdrukken zijn door een systeem van geloof waarop onze hele techno-economische structuur steunt, onverenigbaar met een wenselijke toekomst voor de mens op deze planeet. Een revolutie in participatie en rentmeesterschap die slechts ten dele door de heersende klasse zal kunnen worden uitgevoerd. Dat klinkt allemaal erg radicaal als het slechts een geluid van een persoon zou zijn. Maar dat is niet het geval. Een grote groep waarnemers zegt hetzelfde, stellen Harman en Porter vast.

Als al die fundamentele veranderingen uiteindelijk vorm en inhoud gaan krijgen, zal duidelijk worden dat het nieuwe ondernemen, noem het een nieuw kapitalisme, er met in de eerste plaats is om winst naar de aandeelhouders te brengen, noch om de handel in goederen en diensten fors te laten toenemen. En niet eens om werk gelegenheid voor de massa te scheppen. De term 'een nieuw commercieel paradigma' geeft aan dat er heel wat staat te veranderen in de cultuur van individuele ondernemingen, maar in werkelijkheid betekent het meer. The business of business in brede zin meet opschuiven van een passieve naar een actieve en vooral creatieve rol bij het ontwikkelen van een houdbare cultuur en vervult daarin een missie. De commercie moet verantwoordelijkheid nemen voor de consequenties van vergissingen en excessen in het verleden. Waarom het bedrijfsleven? Omdat dat er toe in staat is. Overheden en kerken zijn niet meer bij machte die fundamentele veranderingen teweeg te brengen. Geen ander instituut heeft zo'n overheersende invloed op ieder van ons. Niemand ontkomt aan enigerlei vorm van handel: als consument producent, beleidsmaker of werknemer.

Commentaar:

DE ISLAM IS DE ALTERNATIEF

Dit artikel wordt als getuigenis beschouwd voor de wankelende en falende kapitalistische ideologie en bestel. Het belang van dit artikel is dat het geschreven is door intellectuelen die opgegroeid zijn en hun hele leven in een kapitalistische maatschappij hebben geleefd, en daarom is dit een realistisch en een objectieve getuigenis.Ondanks het feit dat de studie objectief en realistisch is, ontbreken er een aantal essentiële en fundamentele elementen. De schrijvers hebben deze kwestie niet grondig onderzocht en daarom hebben ze geen juiste en grondige oplossingen kunnen geven. De inhoud van dit artikel heeft alleen aangegeven dat de kapitalistische ideologie en bestel aan het eroderen is, en heeft geen alternatieven en andere oplossing kunnen bieden.

Wanneer wij deze kwestie aan de orde willen brengen moeten wij ons beperken tot het kapitalisme zelf als onderzoeksveld. Anders gezegd, wij besteden aandacht aan de basisgedachte (akiedah, ideologie) waaruit systemen, regels, wetten, waarden en normen voort vloeien.

Dit zijn een paar discutabele punten die betrekking hebben tot de meest fundamentele basissen van het kapitalisme.

1: Het compromis (middenweg)

De grondslag van de kapitalistische ideologie ligt in de periode toen de keizers en koningen in Europa en Rusland de religie als middel gebruikten om de volkeren te onderdrukken en uit te buiten. Hiervoor gebruikten ze de geestelijke leiders als dekmantel, waardoor er enorme conflicten zijn ontstaan tussen de geestelijke en intellectuelen (filosofen, denkers, wetenschappers) en die er toe hebben geleid, dat vele van hun een afkeer kregen van religie. En andere hebben de religie voorwaardelijk erkend, dat het gescheiden moest blijven van het leven. Deze conflicten resulteerden tot de scheiding van kerk en staat (religie, staat). Ze kwamen tot de conclusie dat het erkennen en ontkennen van religie geen discussiepunt moet zijn, maar ze hebben zich beperkt tot de discussie over het wel of niet scheiden van kerk en staat.

Deze oplossing was een compromis tussen de geestelijke leiders en de tegenstanders van de heerschappij namens de religie.

Sindsdien heeft de religie geen enkele invloed op de samenleving, de regels, de wetten, systemen, waarden en normen. Bovendien heeft de kerk zich in alle tijden aangepast aan het heersende regime.

Dit standpunt (compromis= tussen oplossing) presenteert het fundamentele denkwijze van de kapitalisten, en het is hun maatstaf bij het aannemen van beslissingen en de omgang met het leven enz.

In de discussies omtrent de religie werd niet over de juistheid of onjuistheid van het geloof gesproken, maar er werd slechts getracht om een tussenweg tussen de twee partijen te bewerkstelligen. En dat is in strijd met de vanzelfsprekendheid. Het is onmogelijk om waarheid en onwaarheid, duisternis en licht, goed en kwaad, geloof en ongeloof met elkaar te verenigen. Het is een kwestie van goed of kwaad, duisternis of licht, geloof of ongeloof.

Hier leiden we af dat de kapitalistische ideologie niet gebaseerd is op het verstand.

En aan de andere kant is deze ideologie in strijd met de aard van de mens, omdat de aanbiddingsinstinct die niet alleen geuit wordt door verering, maar ook door het ordenen van zijn handelingen en acties in het leven volgens een bepaalde Goddelijk stelsel en regels. Het feit dat de mensen tegenstrijdig en verschillend zijn, bewijst dat de mens niet in staat is om een eigen levenswijze te bepalen m.a.w. de mens is machteloos, begrensd, beperkt, behoeftig, en afhankelijk van De Schepper die zijn leven ordent. Omdat het kapitalistische leiderschap in strijd is met de aard en het verstand van de mens, kan het geluk van de mensen niet gerealiseerd worden, daarom is het een falend leiderschap.

2: Kapitalistische kijk op de economie

We zullen de bijzaken van de kapitalistische economie niet behandelen, maar wel het fundament van de kapitalistische visie. Hiermee bedoelen we de kapitalistische kijk op de economische crises.

Volgens de kopstukken van de kapitalistische economen, zoals Adam Smith, Thomas Robert Malthus en David Ricardo is het economische probleem: dat de natuurlijke rijkdommen (bodemschatten) beperkt zijn, en de menselijke behoeftes onbegrensd zijn. De blijvende populatiegroei betekent de toename van de bevredigingsbehoeftes. De toename van de bevredigingsbehoeftes is niet evenredig met de beperkte natuurlijke schatten. Wat inhoud dat er een economische crises teweegbrengt.

Deze kapitalistische kijk op het ontstaan van de economische crises past niet met de realiteit. Als we de natuurlijke schatten bekijken vinden we dat ze de behoeftes van de mens in overvloede kunnen voorzien. Dit is voor iedereen een tastbare feit en tevens een bewijs voor de onjuiste kapitalistische kijk op de economische crises, omdat de juist-onjuistheid van een idee blijkt uit de toepassing van het idee in het feit (werkelijkheid). Wanneer het idee (oordeel) wel bij het feit past, dan is het een juiste oordeel, zoniet dan is het oordeel onjuist.

Er is in de wereld voldoende natuurlijke schatten (vooral voor de bevrediging van de primaire behoeftes van de mens, zoals vissen, dieren, granen, gewassen, fruit, groenten.) Maar het probleem ligt aan de oneerlijke en onrechtvaardige en egoïstische verdeling van al deze schatten. Dit is de visie van de Islam die wel bij het feit past.

"Allah is het die de hemelen en de aarde geschapen heeft en die uit de hemel water heeft laten neerdalen en die daarmee vruchten heeft voortgebracht voor jullie levensonderhoud. En Hij maakte voor jullie de schepen dienstbaar om op Zijn bevel op zee te varen en Hij maakte voor jullie de rivieren dienstbaar. Hij maakte voor jullie de zon en de maan dienstbaar in hun vaste loop en Hij maakte voor jullie de dag en de nacht dienstbaar. Hij heeft jullie van alles wat jullie Hem gevraagd hebben gegeven en als jullie Allah's genade willen tellen dan kunnen jullie het niet opsommen. De mens is werkelijk een zeer ondankbare zondaar." (zie Soerat Ibrahiem: 32-33-34)

De economische crises vanuit het Islamitische oogpunt is dat er niet gekeken moet worden naar de rijkdom of armoede van een land, maar naar de armoede van de bevolking zelf, want de oorzaak van deze crises ligt aan de slechte verdeling van de rijkdom, ongeacht hoe groot of klein de rijkdom is. Een voorbeeld hiervan is dat de Verenigde staten die een enorme voorraad van levensmiddelen jarenlang in opslagplaatsen bewaart tot het bedorven is en vervolgens in de zee dumpt, terwijl de mensen in Afrika van de honger creperen.

Een stelsel die ervan uitgaat dat iedereen het recht moet hebben om in zijn primaire behoeftes te kunnen voorzien, en niet uitgaat van individualistische belangen (eigenbelang), die de grootste kapitalisten aanzetten tot kolonisatie van landen en een monopolistische greep op de markt, is een rechtvaardig bestel waar de mensheid naar verlangt. En daarom zeggen wij dat de Islam de juiste, het passende en de enige alternatief is.