Deze term EL-Wasatiya (mediocriteit/middenweg/tussen-oplossingen/compromis) verscheen niet onder de Moslims tot de moderne tijd. Het is een buitenlandse term waarvan de bron het Westen en de Kapitalistische ideologie is, welke een ideologie is waarvan het credo gebaseerd is op compromisoplossing. Deze oplossing deed zich als resultaat van het bloedige conflict tussen de Kerk en zijn ondergeschikte koningen aan één kant, en het nieuwe variëteit van Westelijke denkers en filosofen aan de andere kant voor. De groep voorheen beschouwde het christendom geschikt om alle levenszaken op te lossen. De tweede groep oordeelde dat het christendom onbekwaam was om dit te doen, en beschouwde het als de oorzaak van vernedering en achterstand. Zij zagen de menselijke mening als de enige entiteit die een systeem kon veroorzaken geschikt om de levenszaken te organiseren en om alle problemen op te lossen die zich konden voordoen.

Na een bitter conflict tussen de twee groepen gingen zij met een compromisoplossing akkoord. De godsdienst werd erkend als "het verband tussen een persoon en zijn Schepper", op voorwaarde dat het geen zeggenschap zou hebben in het leven, de organisatie van levenszaken moest overgelaten worden aan de mens zelf. Toen zij het idee van het scheiden van godsdienst van het leven als credo voor hun ideologie namen, waaruit het Kapitalistische systeem voortvloeide, en op wiens basis de Westelijke naties haar renaissance bereikten, begonnen ze deze ideologie aan anderen over te dragen via kolonisatie.

Het effect van deze compromisoplossing, waarop zij hun credo bouwden, werd prominent in elk aspect van de wetgeving en gedrag van de aanhangers van de Kapitalistische ideologie, in het bijzonder in politieke kwesties. De kwestie van Palestina is een relevant voorbeeld. Moslims beschouwen Palestina als land dat tot hen behoort; tegelijkertijd zeggen de Joden dat Palestina het Heilige Land is dat door God aan hen beloofd is, zodat alles tot hen toebehoort. In 1947 stelden de Kapitalistische Westerse naties een oplossing voor. Deze oplossing was de verdeling Palestina in twee verscheidene staten - één staat voor de Joden en één staat voor de Moslims. Dit idee van verdeling is sindsdien door de Kapitalistische naties gebruikt om vele internationale problemen op te lossen, bijvoorbeeld, in Kasjmir, Bosnië, Cyprus etc.

Bijgevolg is de politiek van de Kapitalistische naties gebaseerd op leugens en misleiding. De gehele waarheid is niet iets wat noodzakelijk bereikt hoeft te worden, een deel ervan is toereikend, ook al ligt dit deel heel dicht of juist heel ver van de waarheid af. Niet elke partij zal hun doelen bereiken, maar zal met een compromisoplossing aankomen, die door beide partijen wordt goedgekeurd. Niet omdat het de correcte oplossing is maar puur omdat de oplossing afhankelijk is van de sterkte of zwakte van een partij. Zo kan de sterke partij alles innemen als hij dat zou wensen, en de zwakke trekt zich noodzakelijkerwijs terug en moet genoegen nemen met de rest.

Sommige Moslims, keuren dit goed en zien dit als een deel van de Islam. In plaats van dit idee van compromis en compromisoplossing te bekritiseren en zijn fouten en denkfouten te bloot te leggen. Zij beweren zelfs dat de Islam hierop wordt gevestigd. Zo wordt de Islam geplaatst tussen spiritualisme en materialisme, individualisme en collectivisme, realisme en idealisme en tussen continuïteit en verandering. Er is geen overmaat of deficiëntie, noch overdrijving of achteloosheid.

Deze Moslims hebben zelfs deze ideeen die ze geadopteerd hebben te bewezen door een studie te doen naar alle aspecten, en vonden dat alles twee uitersten en een middenpunt heeft. Het midden is het veilige gebied terwijl beide uitersten aan gevaar en corruptie onderworpen zijn. Het midden is het centrum van macht, en het gebied van balans en evenwicht tussen twee extremen. Aangezien het middelpunt en het compromis deze eigenschap delen, is het geen verrassing dat het compromis in elk aspect van de Islam zich zal vertonen. Aldus ligt de Islam in het midden van geloof en verering, in de wetgeving en moraal, etc...

Nadat zij de regels van de Islam met de werkelijkheid van rationele dingen hebben gemeten, bestudeerden deze Moslims bepaalde Shar'i teksten, verdraaiden hun betekenissen en onderwierpen het aan hun nieuwe begrip, zodat het zou passen met hun nieuw aangenomen oordelen. Als bewijs gaven zij het volgende ayah:

"Zo hebben wij jullie gemaakt tot een evenwichtige gemeenschap opdat jullie getuigen zullen zijn over de mensen en opdat de gezant getuige zal zijn over jullie ..." (zie de vertaling van de betekenissen van de Koran 2: 143)

De middenpositie van de Oemmah wordt afgeleid uit de matiging in hun Minhadj (weg) en systeem. Dus een tussenweg waarin de overmatigheid van de Joden en de nalatigheid van de Christenen niet in voorkomt. Zij beweerden ook dat het woord "midden" (Wasat) rechtvaardigheid betekende, en de rechtvaardigheid - volgens hen - was het midden van twee tegenstrijdige kanten. Zo gaven zij rechtvaardigheid de betekenis van verzoening om het idee van compromis te dienen. De correcte betekenis van deze Ayah is dat de Islamitische Oemmah een Oemmah is van rechtvaardigheid, en de rechtvaardigheid is één van de voorwaarden van een getuige in Islam. Deze Oemmah zal een juiste getuige zijn over andere naties door de Islam aan hen over te dragen. Zelfs als de ayah gekomen zou zijn in de vorm van een bericht (seeghat al-Ikhbaar), zou dit een bevel van Allah (SWT) aan Islamitische Oemmah zijn om de Islam aan andere naties te verkondigen. Als zij dit niet zouden doen zullen zij zondig zijn. De Moslim Oemmah is het bewijs voor alle andere naties, net zoals de Boodschapper (vzmh) een bewijs is voor hen: "en opdat de gezant getuige zal zijn over jullie"

Door zijn verkondiging van de Islam aan de Oemmah en in zijn verzoek is dat de Oemmah het aan anderen uitdraagt: in de hadith ;

"laat de aanwezige de boodschap uitdragen aan hen die afwezig zijn."

Deze Moslims gebruikten ook het volgende ayah van Allah (SWT) als bewijs:

"En zij, die, als zij iets besteden, noch spilzuchtig noch vrekkig zijn, maar evenwichtig blijven tussen beide in." (zie de vertaling van de betekenissen van de Koran Al-Foerkan:67)

Zo gaven zij het besteden van twee uitersten als buitensporigheid en vrekkigheid, en gaven het een middenpositie, de middenweg. Dit is, naar hun mening, een bewijs voor matiging in het besteden van geld. Zij begrepen niet dat de betekenis van deze Ayah, drie soorten van bestedingen inhield: buitensporigheid, vrekkigheid en matiging. De buitensporige besteding is de besteding in Haram (wat verboden is), hetzij in kleine of grote bedragen. Als een persoon een cent in het kopen van alcohol, het gokken of omkoperij besteedt, is dit buitensporig geldgebruik, wat Haram is. Vrekkigheid, is de onthouding van het besteden in Wadjib (verplichting). Als een persoon geen één enkele cent aan Zakat op zijn geld betaald, of als hij niet aan degenen besteedt voor wie hij verplicht is om onderhoud aan te geven, dit wordt beschouwd als vrekkigheid, daarom Haram. Matiging (Kawwaam) is het besteden volgens de regels van de Shari'a, of het om een enorm bedrag gaat of niet. Het eren van één enkele gast door schapen, een kip of een kameel te slachten de gematigde besteding.

Het is Halal (toegestaan) omdat Allah (SWT) zei: "tussen die," in - soerat Al-foerkan: 67 - om te wijzen op drie soorten van besteding: buitensporigheid, vrekkigheid en matiging. Één van die drie types wordt vereist door Shari'a, welke matiging is. Hij zei niet: "tussen die twee" om naar een middenpositie tussen twee verschillende dingen te wijzen.

Er zijn geen middenpositie of compromisoplossing in Islam. Allah (SWT) creëerde de mens en Hij (SWT) kent zijn werkelijkheid, een kennis dat geen menselijk wezen zich van bewust kan zijn. Allah (SWT) is de Enige bekwame om het leven van de mens nauwkeurig te organiseren, niemand anders kan dit doen. De regels zijn al bepaald, er zijn geen middenpositie of compromisoplossing in hen of in de teksten van Islam. Eerder bestaat er nauwkeurigheid, duidelijkheid en onderscheid, die Allah (SWT) als Hoedoed (grenzen) heeft bepaald wegens hun nauwkeurigheid en juistheid.

Hij (SWT) zei:

"Dit zijn Allah's bepalingen, welke Hij aan de mensen, die kennis hebben duidelijk maakt." (zie de vertaling van de betekenissen van de Koran 2: 230)

En Allah (SWT) zei:

"En wie Allah en Zijn boodschapper niet gehoorzaamt en Zijn grenzen overschrijdt zal Hij het Vuur doen binnengaan; hij zal daarin verblijven en dit zal voor hem een vernederende straf zijn." (zie de vertaling van de betekenissen van de Koran 4: 14)

Waar is de middenpositie en de compromisoplossing in het zeggen van de Boodschapper van Allah (vzmh) tegen zijn oom Aboe Talib toen zijn mensen hem positie, geld en rang aanboden om de Islam te verlaten? Hij (vzmh) antwoordde: "bij Allah! O oom, als zij de zon in mijn rechterkant en de maan in mijn linkerzijde zetten, om deze kwestie te moeten verlaten, zal ik het niet verlaten tot Allah het victorieus maakt of ik ga ten onder."

En waar is het compromis in zijn verklaring aan de stam van Beni Amer ibnSa'Sa toen zij eisten dat zij zouden regeren na het overlijden van hem (vzmh) in ruil voor hun Noesrah (steun)?

Hij (vzmh) zei: de kwestie behoort tot Allah, Hij (SWT) plaatst het waar Hij (SWT) het wilt.

Aldus is de middenpositie of de compromisoplossing een idee dat vreemd is aan de Islam. De Westelijke naties en de Moslims die loyaal aan hen zijn hebben dit idee aan Islam proberen te lappen om het aan de Moslims te verkopen. Die in de naam van matiging en tolerantie, de oprechte Moslims van de duidelijk bepaalde regels en de grenzen van Islam af te houden.