Het rapport van de commissie Baker-Hamilton betekent de mobilisatie van de stromannen van Amerika om Amerika te redden en om het project voor het "Nieuwe Midden-Oosten" nieuw leven in te blazen.

De commissie Baker-Hamilton heeft op 6 december 2006 haar rapport uitgebracht onder de naam "De Weg Voorwaarts". Drie voorstellen in het bijzonder worden hierin gedaan:

1. Wat in het rapport een "breed diplomatiek offensief" genoemd wordt "om de problemen in Irak het hoofd te bieden", en dat door middel van het opzetten van een "internationale groep ter ondersteuning van Irak". Deze groep is het belangrijkste speerpunt van het diplomatieke offensief. Het rapport beschouwt de buurlanden van Irak, "Saoedi-Arabië, Turkije, Jordanië, Koeweit, Syrië en Iran", alsmede andere landen met goede betrekkingen, "Egypte en de landen van de Golf", als de kern van deze groep. En het rapport sluit niet uit dat andere landen aan deze lijst toegevoegd.

In het rapport wordt in het bijzonder de nadruk gelegd op de rol van Iran en Syrië binnen deze groep, meer dan op de andere landen. Zo valt in het rapport te lezen: "De Verenigde Staten moeten meer direct met Iran en Syrië overleggen in een poging van hen een belofte van een constructieve politiek inzake Irak en andere regionale kwestie te verkrijgen. En het is aan Washington om na te denken over beloningen ter hunner motivatie en sancties, op de weg om een positief resultaat te verkrijgen. Er moet ook onderzocht worden of de Amerikaanse-Iraanse samenwerking van Afghanistan mogelijkerwijs herhaald kan worden, om deze toe te passen in Irak. De internationale groep zou via diplomatieke weg Iran ervan moeten overtuigen om bepaalde stappen te nemen om de situatie in Irak te verbeteren".

2. Directe en serieuze omgang met het Arabisch - Israëlische conflict. In het rapport staat te lezen: "en in een bredere regionale context zullen de Verenigde Staten niet in staat zijn om haar doelen te realiseren in het Midden-Oosten als ze zich niet direct met het Arabisch - Israëlische conflict bezig gaat houden. (...) Er moet een bepaalde continue verplichting zijn om een algehele en alomvattende oplossing te vinden tussen de Arabieren en de Israëli's op alle fronten: Libanon, Syrië, Palestina. En deze verplichting dient directe onderhandelingen te omvatten met en tussen de individuele partijen - Israël, Syrië, Libanon en Palestijnen die het bestaansrecht van Israël aanvaarden".

Het rapport vervolgt: "Deze inspanning moet tevens gepaard gaan met een onvoorwaardelijke oproep tot ontmoetingen onder toezicht van de Verenigde Staten en het internationale kwartet. Ontmoetingen tussen Israël en Libanon met Syrië enerzijds, en Israël en de Palestijnen anderzijds. Het doel moet zijn om over vrede te onderhandelen, zoals het geval was in 1991 op de conferentie die in Madrid plaatsvond. Syrië zal haar invloed op Hizb Allah en Hamas doen laten gelden om de gevangen genomen soldaten vrij te laten, en om Hamas te bewegen tot erkenning van Israël. En wapenleveranties aan Hizb Allah zullen stop gezet worden. (...) Bovendien moet aan resolutie 1701 en de besluiten van het internationale tribunaal (inzake de moord op Hariri) geconformeerd worden. De volledige medewerking bij het onderzoek wordt geëist. (...) Als tegenprestatie, en in het kader van een algemene vredesregeling waarin de Israëli's - met een Amerikaanse garantie voor de veiligheid van Israël - zal Israël de Golan hoogte teruggeven aan Syrië. De veiligheidsgarantie zou een internationale troepenmacht op de grens tussen beiden kunnen inhouden, met deelname van Amerikaanse troepen, mochten beide partijen hierom vragen".

3. Terugtrekking van de Amerikaanse strijdkrachten, en het rapport geeft de volgende adviezen hieromtrent:

- De Verenigde Staten trekken het merendeel van haar gevechtseenheden terug voor het einde van 2008.

- Voor training en inlichtingen, en voor luchtsteun en enkele logistieke ondersteuning blijven enkele geselecteerde eenheden achter, die als onderdeel van het Irakese leger actief zullen zijn. Hun aantal zal van om en nabij de 3000 tot 4000 militairen binnen bepaalde Iraakse eenheden vandaag groeien tot een totale omvang van tussen de 10.000 en 20.000 manschappen.

- Het Amerikaanse leger behoudt verder een aantal eenheden omwille van snelle interventie, en een aantal speciale eenheden om militaire acties uit te voeren tegen het netwerk van Al-Qaeda in Irak.

- De voortschrijdende aanwezigheid van de FBI in Irak, en uitbreiding van zijn installaties en bevoegdheden, waaronder die van terreurbestrijding.

Het rapport vervolgt: "Zelfs nadat de Verenigde Staten al haar gevechtseenheden terugtrekt zal zij een belangrijke militaire aanwezigheid in de regio handhaven, waaronder onze troepen in Irak en de in de regio Irak gestationeerde land-, zee- en luchtmachttroepen in Koeweit en Bahrein; en een grotere aanwezigheid van troepen in Afghanistan".

Dit zijn de belangrijkste projecten van de commissie Baker-Hamilton. En het is geen toeval dat het rapport van deze commissie, die gevormd is enkele maanden na het falen van het Amerikaanse project voor het "Nieuwe Midden-Oosten", veropenlijkt is. Dit project was hetgeen de Verenigde Staten nastreefden middels de oorlog van afgelopen juli. In het huidige rapport wordt opgeroepen om voort te gaan met werken aan realisatie van de Amerikaanse plannen voor het Midden-Oosten, echter nu onder de betiteling "diplomatiek offensief" in plaats van een militaire offensief.

De koloniale staten bestuderen de uitvoering van hun projecten langs paden, die parallel aan elkaar verlopen en militaire, economische en politieke voortgangswijzen omvatten. En al hun voortgangswijzen zijn als vergif, ook als ze met bedorven room bedekt zijn, zoals her en der in het rapport van Baker-Hamilton aangetroffen kan worden.

Oh moslims!
Dit rapport draagt twee misdaden in zich: de eerste misdaad is dat het de staten die zich bevinden in de landen van de moslims, en die Irak omringen, laat verworden tot de verdedigingslinie voor de Amerikaanse bezettingstroepen in Irak. Zo zouden dezen beschermd moeten worden tegen de moslims aldaar die hen bestrijden. Men heeft aldus de intentie om het bloed van de moslims te laten vloeien ter bescherming van de Amerikaanse troepen, zodat dezen veilig en wel kunnen terugkeren naar hun families; in plaats van in lijkkisten, vernederd.

En de tweede misdaad is het doen herleven van de atmosfeer van onderhandelingen, om de landen en de volkeren van de regio in de uitverkoop te doen. Het lot van Palestina moet definitief bezegeld worden, door openlijke erkenning van de zionistische bezetting door de bewoners van Palestina en de "wilde Arabieren" in omringende staten. En het speelt geen rol of men deze landen vandaag de dag als de landen van verzet beschrijft of als de landen van nalatigheid in verzet. Zo zullen deze staten datgene wat zij reeds lang verbergen aan verraad, geheime onderhandelingen en erkenning in de openbaarheid brengen, zonder ook maar een blad ter bedekking van schaamte over te laten. En evenmin speelt het rol of de verzetsorganisaties in Palestina als seculier of als Islamitisch beschreven worden, wanneer zij verklaren dat het gaat om de gebieden die in 1967 zijn bezet. Wat sindsdien bezet is geworden, wordt gemakshalve maar vergeten.

Deze politiek zoals gepresenteerd in het rapport Baker-Hamilton is van een zodanig groot gevaar dat het de moslims niet toe te staan valt deze te accepteren. Indien zij toestaan dat degenen die over hen regeren gemobiliseerd worden voor de veiligheid van Amerika, om haar te redden uit het Iraakse moeras; opdat zij haar ambities aldaar kan verwezenlijken; opdat haar grip en invloed op Irak geconsolideerd zal worden; opdat haar speciale troepen versterkt zullen worden; opdat de activiteiten van haar inlichtingendiensten zullen groeien en toenemen; opdat haar troepenmacht voor alsmaar snellere interventie kan gaan en staan waar zij wil in alle veiligheid - indien de moslims dit allemaal toestaan hun regenten hun gang laat gaan zonder zich in te spannen om hen te verdrijven en te vervangen, dan zullen deze regenten en de geregeerden verloren zijn!

Als de soldaten het toe laten om van zichzelf een beschermend schild te laten maken voor de Amerikaanse bezettingstroepen, om hun veiligheid en vrede te garanderen, in plaats een kordon van vuur te zijn dat de Amerikaanse soldaten omsluit en dat de bevolking van Irak ondersteunt en haar bevrijdt van de koloniale bezetting - als de soldaten dat werkelijk toelaten en zichzelf met nutteloosheid tevreden stellen, dan zal vernedering en schande over hen komen. Hun misdaad is in dat geval groter en de bestraffing zal voor hen dan nog veel groter zijn, daar zij over het vermogen beschikken en beter in staat zijn tot verandering dan de gewone burgers.

Oh moslims!
Het is een vaststaand feit dat we iedere dag gadeslaan: Amerika en het hele westen met haar zouden niet in staat zijn geweest in ook maar één van de landen van de moslims voet aan de grond te krijgen, zouden hun stromannen in deze landen hen niet ter zijde staan. Al de wapenarsenalen van de westerse landen verandert hier niets aan.

Zo waren de zionisten ondanks het Britse mandaat, en ondanks het feit dat zij uit alle windstreken aangevoerd werden, niet in staat om in Palestina in 1948 in hun greep te krijgen zonder het verraad van de heersers over de Arabieren. Met hun zeven legers waren de Arabische leiders naar het land gekomen en verklaarden dat ze het zouden bevrijden. Echter, zij overhandigden het land aan de zionisten en trokken zich terug, met uitzondering van enkele soldaten die op basis van werkelijk geloof bleven vechten.

Toen dit verraad openbaar werd en de mensen hun vertrouwen in de heersers verloren, zijn de seculiere bewegingen ontstaan die verklaarden Palestina "van de rivier tot aan de zee" te zullen bevrijden. Uiteindelijk hebben dezen afstand gedaan van zowel de rivier als de zee, en accepteerden ze twee staten in Palestina, één voor hen en één voor de zionisten. Hierna erkenden zij de zionistische bezetting in het overgrote deel van Palestina nog voordat de zionisten hen een aantal gemeenten toekenden in een deel van Palestina.

Toen ook hun verraad de moslims duidelijk werd, en de mensen het vertrouwen in slogan "bevrijding van Palestina" verloren, verschenen de Islamitische groeperingen ten tonele die evenzo de "bevrijding van Palestina van de rivier tot aan de zee" predikten. Edoch, exact als hun voorgangers eindigde ook hun pad in het openlijk en onverbloemd verklaren van een streven naar een Palestijnse staat in het gebied bezet in 1967. En dit achten zij een eenduidige en grote overwinning!

Hadden de zionisten, Amerika of Europa het gedurfd de twee staten oplossing voor Palestina te propaganderen, als zij onder de Palestijnen niet diegenen zouden hebben kunnen die bereid zijn Palestina te verkopen aan de zionisten in ruil voor een miezerig staatje op een zeer klein deel van Palestina?

En zo vergaat het ook Irak en Afghanistan: als Amerika geen Karzai had gevonden, had zij dan enige voet aan de grond kunnen zetten aldaar?

Zie hoe de Amerikanen en de Europeanen strijd voeren in Libanon middels hun werktuigen aldaar. Zie hoe dezen elkander onderling bevechten, met handen, stokken en stenen. En zie hoe deze zogenaamde politici van Libanon, zowel binnen als buiten de regering, continu om de hete brij heendraaien totdat hun heren van buiten Libanon (Amerika en Europa) een compromis vinden die door hen vervolgens wordt uitgevoerd.

En zie hoe in Somalië, nadat de moslims zich hebben gewend tot de Islamitische rechtbanken en zich bij hen hebben gevoegd zonder enige slag of stoot, stond het land op het punt om in naam van Islam geheel onder rechtbanken herenigd te worden. Onder het voorwendsel van een verzoek gedaan door de Karzai van Somalië (Abdoellah Yousef) onder naam van de interim regering, fabriceerden de Verenigde Staten een Verenigde Naties resolutie ter stationering van troepen van de Afrikaanse Unie, als voorhoede voor (later te vormen) internationale troepen. Men rechtvaardigde dit met het argument dat, zoals dit heet, men de strijdende partijen uit elkaar wenste te houden. Maar wat zijn dan die strijdkrachten van de interim regering? We weten dat de regering van Abdoellah Yousef een Amerikaans product is dat praktisch dood zou zijn geweest ware het niet dat Amerika's handlangers, met name de regering in Ethiopië, haar ondersteunden.

De Islamitische rechtbanken in Somalië, ondanks haar geringe aantallen en beperkte arsenaal, zijn voldoende afschrikwekkend voor de Amerikanen om Somalië niet openlijk binnen te vallen. In plaats daarvan heeft ze haar stromannen zowel in binnen als buitenland gemobiliseerd: Soedan onder het mom van overleg en vrede; Ethiopië onder het mom van de oorlog; en haar agenten in het binnenland rondom Abdoellah Yousef, in wiens naam zij hun besluiten uitvaardigen. En Brittannië bewandelde ditzelfde pad. Zij probeerde haar stromannen in Jemen een opening te laten forceren - mocht deze nog zo klein zijn - om hierdoor haar voelsprieten in Somalië uit te kunnen steken.

En zo gaat het in alle bezette landen van de moslims. Want de koloniale staten - hoe groot en vernietigend hun wapensarsenalen ook zijn - kunnen in geen enkel land verblijven zonder de aanwezigheid van hun stromannen. Deze verraders gehoorzamen hen woord voor woord, en zijn bereid hun Hiernamaals te verkopen het Huidige Leven, ja zelfs voor het Huidige Leven van anderen. En dit is een realiteit die enkel iemand blind in oog en hart kan negeren.

"De doven en de stommen, die geen verstand hebben." (Zie de vertaling van de betekenissen van de Koran, soera Al Anfaal 8, vers 22)

Oh moslims!
Het rapport van Baker-Hamilton wil de heersers in de landen van de moslims, of dit de nabije of verre buren van Irak betreffen, mobiliseren. Dit alles opdat zij een eerste verdedigingslinie zullen vormen voor het in een crisis verkerende Amerikaanse leger. Zodat het bloed van de moslims zal vloeien, in plaats van dat van de koloniale bezetters. Het rapport herinnert aan de mobilisatie van de heersers door Bush senior, ten tijde van de tweede Golfoorlog ¹, toen zij hun legers tezamen met dat van hem de strijd instuurden. Dit, terwijl de profeet (saw) in een overlevering van Nisa'i zegt:

Ik heb niets te maken met iedere moslim die zich verbindt met een veelgodendienaar. Vervolgens zij hij (saw): Mogen hun vuren zich nooit in het zicht van elkaar bevinden. Het "in het zicht van elkaar bevinden" van hun (kamp)vuren betekent hun strijd als verbondenen.

En ondanks dat het rapport vele kwaden bevat, zijn de Arabische heersers her en der reeds begonnen met de wedijver om de zogenaamde positieve kanten en de objectiviteit ervan te belichten. Zo zou het Syrische regime uit blijdschap over de inhoud van het rapport op het punt staan een vreugdedans in te zetten.

Hizb ut Tahrir waarschuwt iedere heerser en verantwoordelijke om de helpende hand te strekken naar Amerika om haar te redden. Zij zijn evenzo gewaarschuwd om de zionisten in Palestina te erkennen of met hen te onderhandelen over ook maar een centimeter van Palestina. Hizb ut Tahrir waarschuwt hen voor de Toorn van Allah (swt) en de toorn van degenen die Hem (swt) aanbidden. Zij zijn gewaarschuwd, niemand zal hen van hun donkere lot in zowel het heden als het hiernamaals kunnen redden. Noch Amerika, noch Europa, noch de zionisten zullen iets voor hen kunnen betekenen; zij zullen zijn gelijk de duivel met zijn aanhang:

"Evenals Satan, wanneer hij tegen de mens zegt: 'Verwerp (de waarheid)'; maar wanneer deze haar verwerpt zegt hij: 'Ik heb niets met u uitstaande, voorzeker, ik vrees Allah, de Heer der Werelden'." (Zie de vertaling van de betekenissen van de Koran, soera Al Hasjr 59, vers 16)

"Dit is een aankondiging voor de mensen opdat zij er door mogen worden gewaarschuwd en opdat zij mogen weten dat Hij de Enige God is en opdat degenen die begrip hebben er lering uit mogen trekken. Dit is een verkondiging voor de mensen, opdat zij erdoor gewaarschuwd worden." (Zie de vertaling van de betekenissen van de Koran, soera Ibrahiem 14, vers 52)

Hizb ut Tahrir
8 december, 2006
17 Dhoe Al Q'ida, 1427

¹ Het Baker-Hamilton rapport: een analyse van Amerika's nieuwe strategie voor Irak en het Midden-Oosten