Taalkundig is Al-Irhab (terrorisme) een zelfstandig naamwoord dat uit het werkwoord Arhaba (angst aanjagen) wordt afgeleid welke betekent, bang maken of te doen schrikken. Allah (SWT) zei:

"...om ermee de vijanden van Allah (SWT) af te schrikken..." ( zie de vertaling van de betekenissen van de Koran Al-Anfal: 60 ) Echter is de betekenis van dit woord veranderd door er een nieuwe terminologische betekenis aan te geven. Tijdens een seminarie dat in 1979 werd gehouden, kwamen zowel Amerikaanse als Britse Intelligentiediensten overeen om het terrorisme te herdefinieerden als "het gebruik van geweld tegen burgerlijke belangen om politieke doeleinden te bereiken."

Daarna, zijn vele internationale conferenties en seminaries gehouden en wetten gemaakt die in kaart proberen te brengen welke acties gezien moeten worden als terrorisme, welke bewegingen, organisaties en partijen het terrorisme benadrukken en de staten die het terrorisme uitoefenen. Zij beweerden dat dit noodzakelijke maatregelen waren om het terrorisme te bestrijden en zijn verspreiding te controleren.

Het is duidelijk dat de wetgeving en de wetten betreffende het terrorisme niet nauwkeurig zijn. Deze anti-terroristenwetten zijn onderworpen aan de politieke vooroordelen van de staten die hen hebben bepaald. We zien bijvoorbeeld dat de Verenigde Staten de moord op Indira Ghandi als een terroristische daad beschouwde, maar de moord van Koning Faisal noch de moord op Kennedy als terroristische daad bestempelde.

Aanvankelijk, werd het opblazen van het FBI gebouw in Oklahoma City beschouwd als een terroristische daad. Toen het duidelijk werd dat Amerikaanse milities achter deze daad waren, veranderden zij de beeldvorming naar een criminele daad i.p.v. een terroristische daad.

De Verenigde Staten in bijzonder beschrijven bepaalde bewegingen als populaire oppositiebewegingen zoals de rebellen van Nicaragua, de IRA en anderen. Wanneer de aanhangers van deze bewegingen gearresteerd werden, beschouwde de Verenigde Staten hen als krijgsgevangenen volgens Protocol (1) van de Overeenkomst van Genève van 1977. Anderzijds, wordt elke beweging die bezwaar maakt op Amerikaanse belangen of de belangen van zijn agenten beschouwd als een terroristische beweging en worden op de lijst van terroristenorganisaties geplaatst. Deze lijst, wordt periodiek uitgegeven door de Amerikaanse Afdeling van Buitenlandse Zaken en omvat de meeste Islamitische bewegingen in Egypte, Pakistan, Palestina, Algerije enz.

Sinds de jaren '70, heeft Amerika de nationale en internationale publieke opinie tot haar gezichtspunt weten te brengen die volgens haar "terrorisme" vormt. Zij heeft acties die gericht waren op burgerlijke doelen weten te exploiteren naar haar eigen doeleinden ook al waren deze aanslagen gepleegd door politieke of militaire bewegingen die niet met Amerika verbonden waren of die indirect aan de spionagediensten van Amerika gelinked konden worden.

Vele rapporten hebben bijvoorbeeld erop gewezen dat sommige acties die als terrorisme bestempeld werden onderschreven waren door het personeel van de CIA, zoals het kapen van het vliegtuig TWA in Beiroet aan het begin van de jaren '80.

De Verenigde Staten heeft ook de explosie die bij de Amerikaanse basis al-Khobar in Saudi-Arabie voorkwam geëxploiteerd. In 1996, tijdens de Conferentie van G7 in Parijs deed zij veertig aanbevelingen betreffende de bestrijding van terrorisme. Zelfs alvorens de identiteit van degene te kennen die achter de bombardementen op het WTC gebouw in New York en FBI kantoor in Oklahoma city zaten, gebruikten zij de incidenten om de antiterrorisme wetgeving te bevorderen,die tenslotte door de Senaat van de V.S. in 1997 werd goedgekeurd. De aanbevelingen van de G7 en de antiterrorismewetgeving gaven de Verenigde Staten het gezag om veronderstelde terroristen wereldwijd te achtervolgen. De Verenigde Staten gelooft dat zij het recht heeft om welke persoon dan ook te arresteren of te ontvoeren als zij vermoeden dat zij schuldig zijn aan terrorisme. Zij mogen dan ook elke straf toekennen die zij als gepast zien bijvoorbeeld, gevangenneming, ballingschap, het intrekken van woon en/of nationale rechten. Dit kan allemaal gedaan worden zonder de beschuldigde het recht te geven om zich te verdedigen of vóór een burgerlijk hof of door een advokaat vertegenwoordigd te worden.

Bovendien, stereotyperen de Verenigde Staten regelmatig die landen die zich verzetten tegen de belangen van de V.S. als terroristenstaten, bijvoorbeeld Noord-Korea, China, Irak en Libië. Zij heeft vele Islamitische bewegingen van terrorisme beschuldigd; bewegingen zoals Islamitische Jihad, Hamas, Jama'ah Islamiyyah in Egypte en de FIS in Algerije. Op deze wijze, heeft zij ook het bombarderen tegen de Joden in Palestina en de handelingen geëxploiteerd die in Algerije op de vooravond van de militairen afschaffing van de parlementaire verkiezingen plaatsvonden. Volgens deze wetten, resoluties en aanbevelingen, kan de Verenigde Staten iedereen achtervolgen en aanvallen waarvan zij denkt dat het om een terrorist gaat, hetzij individu, organisatie, partij of staat. Door haar strijdkrachten in te zetten of politieke invloed te gebruiken om economische sancties op te leggen, zoals dat het geval was in Irak en Libië. Dit gezichtspunt werd uitgedrukt door een voormalige Staatssecretaris George Schultz toen hij zei: "Alhoewel veel terroristen proberen te ontsnappen, zullen zij zich niet kunnen verbergen."

Aldus, is de antiterrorismewet die door de Verenigde Staten wordt goedgekeurd één van de strategische wapens die zij gebruikt om haar greep op de wereld, vooral met betrekking tot die landen aan te halen die de capaciteit hebben om tegen het beleid van de V.S. te rebelleren.

Aangezien de Verenigde Staten de Islam als haar grootste vijand heeft geïdentificeerd na de ondergang van het communisme, worden de Islamitische landen nu gezien als strategische gebieden, waarop zij het antiterrorisme zal gebruiken om haar invloed te vergroten en hen onder controle te houden. Dit is omdat Moslims nu de weg van heropleving van de Khilafah willen realiseren, welke in staat is om de hegomonie van de Verenigde Staten en andere ongelovige naties te elimineren. Vooral Amerika als leider, weet dat de Islam de enige is die in staat is om de kapitalistische ideologie te vernietigen.

Dit is waarom wij geen Islamitische bewegingen zullen vinden die niet als terroristisch door de Verenigde Staten zijn geëtiketteerd. Zelfs de politieke partijen en de bewegingen die geen materiële acties gebruiken om hun doelstellingen te realiseren zijn niet vrijgesteld van dit etiket. De Verenigde Staten beschouwen elke activiteit, beweging, partij of staat die roept tot de terugkeer van de Islam, als een terroristsche actie die de internationale wet overtreedt. Met deze rechtvaardiging, dwingt en gebruikt zij de naties die de antiterrorismewetgeving hebben goedgekeurd, om de krachten van deze naties onder haar leiding te mobiliseren en om deze bewegingen, partijen of staten aan te pakken.

Daarom is het aan die Moslims die werken voor de wedervestiging van de Khilafah, die zelf direct het doelwit zijn van het zogenaamde beleid tegen antiterrorisme, om de werkelijkheid van deze wet aan de Islamitische en globale publieke opinie bloot te stellen. Zij moeten de werkelijkheid van het beleid van de V.S. ook blootstellen, die werkt om de wereld door deze wet te overheersen. En dat zij de echte dader is van vele bombardementen en explosies die wereldwijd plaatsvinden, welke toegeschreven zijn aan Moslims,individuen, groepen of staten.

Het is noodzakelijk dat de Moslims hun acties en gedrag baseren op de Islam. Want de Islam heeft een specifieke methode om zijn doelen en doelstellingen te realiseren. Dit wordt gemanifesteerd door het dragen van de boodschap om de Islamitische manier van leven te hervatten door de Khilafah opnieuw te vestigen. Vastgeklampt aan de methode, die gebaseerd is op intellectuele en politieke strijd zonder de inzet van materiële acties (geweld). Deze methode is ontrokken uit de Islamitische Shari'a, en niet uit vrees om van het etiket van terrorisme te ontsnappen.

Het moet duidelijk zijn voor de Moslims dat de complete uitvoering van de Islam op hen en anderen niet uit de grillen van bepaalde Moslims voortkomt noch het realiseren van bepaalde specifieke belangen nastreeft. Het is echter een naleving van de Wetten van Allah (SWT) die de mens, het leven en het heelal creëerde en tot de mens opdracht gaf om zijn leven in overeenstemming met de regels van de Islam te organiseren welke Hij (SWT) aan De Boodschapper van Allah (vzmh), Mohammed (vzmh) openbaarde. Aldus is de beschrijving van de Islam en de Moslims als terroristen door de Verenigde Staten en andere landen een bevooroordeelde beschrijving. Het is strijdig met de werkelijkheid en spreekt de Islam zoals Allah (SWT) het wenst tegen.

Hij (SWT) zei:

"En Wij hebben u (Mohammed) slechts als genade voor de werelden gezonden." (zie de vertaling van de betekenissen van de Koran Al-Anbiya: 107 )

Allah (SWT) ook zei:

"...Wij hebben u het Boek neergezonden, alles verklarend, als leiding, barmhartigheid en blijde tijding voor hen die zich onderwerpen." (zie de vertaling van de betekenissen van de Koran Al-Nahl: 89 )

Deze genade wordt duidelijk getoond door de tenuitvoerlegging van de regels van de Islam. Er is geen verschil tussen het gebed (Salah) en Jihad, tussen Doe'a en het bang maken van de vijand. Er is geen verschil tussen Zakat en het afhakken van de hand van de dief, noch is er een verschil tussen het helpen van de rouwende en het doden van degenen die agressie tegen de heiligheid van de Moslims begaan. Elk van hen zijn Shar'i regels (Goddelijke regels) die de Moslims of de Staat in de praktijk zullen uitvoeren, wanneer hij aan de macht.