De eerste keer dat de term 'fundamentalisme' verscheen was in Europa tegen het eind van de 19de Eeuw. Het werd gebruikt om op de positie van de Kerk betreffende de nieuwe wetenschappen en de filosofieën en de strikte aanhankelijkheid aan het Christelijke geloof te wijzen. De Protestantse beweging wordt beschouwd als de basis van fundamentalisme. Het stelde zijn fundamentele principes op tijdens de Conferentie van Niagara in 1878, en tijdens de Algemene Presbyteriaan Conferentie van 1910, waar de basisprincipes van fundamentalisme werden gekristalliseerd. Zij werden gevestigd op principes van Christelijke geloven die de wetenschappelijke vooruitgang tegenspraken welke door de Kapitalistische ideologie werd geboekt, die op het credo van "het scheiden van godsdienst van het leven" werd gevestigd.

Hoewel deze beweging voor de tweede wereldoorlog verdween, was het idee dat het fundamentalisme een vijand zou zijn voor vordering en wetenschap voor Europeanen al ingeplant. Het werd beschouwd als een intellectuele achterstand die niet verenigbaar zou zijn met de tijd van verlichting, en het moest bestreden worden tot zijn effecten in de maatschappij en het leven compleet verwijderd waren.

Aldus, kwam het fundamentalisme in Europa te voorschijn als reactie op wetenschappelijke en industriële vooruitgang na de scheiding van het christendom uit levenszaken. Het kwam wegens het onvermogen van het christendom om aan de nieuwe systemen van het leven te antwoorden, welke afgeleid werden uit het Kapitalistische credo, het credo van het scheiden van godsdienst van het leven. Dit dwong de gelovigen in het Christelijke geloof om een houding aan te nemen tegenover de diverse vormen van materiële vooruitgang en de Kapitalistische cultuur. Nochtans faalde en verdween deze "fundamentalistische" beweging, wegens zijn onvermogen om praktische oplossingen te vinden voor levensproblemen, en vanwege zijn ontstaansreden, n.l. de weerstand tegen wetenschappelijke vooruitgang, en omdat de disciplines en ideeën die niet overeenkwamen met de geloofsartikelen van de Christenen.

Vandaar de bronnen die bepaalde Christelijke en Joodse bewegingen als fundamentalistisch beschrijven in het Westen. Het is een verwijzing naar godsdienstige bewegingen die zich tegen de technologische, industriële en wetenschappelijke vooruitgang verzetten, die na de toepassing van de Kapitalistische ideologie voorkwam.

Aldus, worden vele Islamitische bewegingen en Moslims die zijn aangesloten bij deze bewegingen, door Westerse denkers en politici en zelfs door sommige Moslims beschreven als fundamentalistisch. Hun doel is het aanvallen en zich verzetten tegen iedereen die onder deze noemer valt, door een internationale publieke opinie tegen hen te creëren. Dit is omdat naar hun mening het fundamentalisme achterstand en reactionisme betekent, en het verzetten tegen wetenschappelijke en industriële vordering.

Het eenvoudig beschrijven van een specifieke groep als fundamentalistisch is voldoende, om een dergelijke beweging te beschouwen als een gevaar voor de moderne materialistische beschaving en voor het mensenleven. Dit rechtvaardigt weer het treffen van noodzakelijke maatregelen, hoe ruw dan ook om zich er tegen te verzetten. Als een staat, zoals Egypte of Algerije, Moslims executeert omdat ze fundamentalisten zijn, worden deze acties gesteund door de Westerse publieke opinie. Geen een Mensenrechten Organisatie komt in opstand tegen deze acties omdat de geëxecuteerden -volgens hen- fundamentalisten zijn. Zij worden beschouwd als vijand van de mensheid, aangezien de wreedste misdaden aan hen worden toegeschreven, zoals de massaslachting van onschuldige mensen in Algerije en de moord van toeristen en Kopten in Egypte.

De beschrijving van fundamentalisme overschreed zijn oorspronkelijke termijn door elke beweging en partij zo te benoemen, die er voor werkt om het huidige onmenselijke bestaan van de Moslims te veranderen in het Islamitisch leven door het heropbouwen van de Islamitische Staat waar de Islamitische Shari'a wordt toegepast. Het omvat ook elke beweging die zich verzet tegen de aanvallers en bezetters van Islamitische landen, zoals het verzet tegen de Joden, de Serviërs, de Amerikanen en anderen. Zo worden de Moslim Moejahidin die hun vijanden bestrijden die hun land hebben bezet bestempeld als fundamentalisten en terroristen. Degenen die als martelaren sterven tijdens het bestrijden van buitenlandse aanvallen, worden beschouwd suïcidaal en misdadigers!

Deze beschrijving is gevaarlijk voor elke Moslim en elk beweging die vecht tegen onrechtvaardigheid en bezetting. Het is gevaarlijk voor elke partij die volgens de methodologie van Shari'a werkt om de Islamitische wijze van leven te hervatten. Omdat het doel van deze beschrijving wordt gebruikt om wettelijke rechtvaardigingen te creëren om iedereen aan te vallen die werkt voor de herinvoering van de Islam in levenszaken. Onder het voorwendsel dat de Islam een fundamentalistische beweging is zoals destijds de Joodse en Christelijke fundamentalistische bewegingen die tijdens de Kapitalistische heropleving tegen de industriële en wetenschappelijke vooruitgang vochten. De selectie van deze term om de Islamitische bewegingen te brandmerken is wegens zijn historische relevantie voor de Westerse publieke opinie. Dit om de mensen van het Westen achter hun heersers te krijgen, tegen de aanwezigheid van de terugkeer van politieke Islam als staat en systeem van leven.

De Moslims moeten niet denken dat de beschrijving van Islamitische bewegingen als fundamentalistische voortkomt uit hun verbintenis met het fundament van het Deen ( religie ) of met het fundament van jurisprudentie (Fikh). Het fundament van het Islamitische credo (Akida) is het geloof in Allah, Zijn Engelen, Boeken, Boodschappers, Dag Des Oordeel en al-Kadar. Het fundament van jurisprudentie betekent de principes waarop de jurisprudentie is gebaseerd, die de Moedjtahid gebruikt om praktische Shar'i beslissingen te nemen die afgeleiden zijn uit gedetailleerde bewijzen.

Het fundamentalisme, volgens Westelijke terminologie, welke de Christelijke Protestantse beweging samenbracht rond hun doel en reden van stichting, heeft geen verband met Islamitische concepten en Islamitische bewegingen zowel nu als in het verleden. In de Islamitische geschiedenis, zijn er politieke bewegingen, intellectuele scholen en de jurisprudentiescholen verschenen. Nochtans leken zij op geen enkele aard op de Christelijke fundamentalistische bewegingen. Zelfs degenen die riepen om de deur van Ejtihad te sluiten in de zevende Eeuw Hidjra deden dit niet, omdat zij het oude wilden bewaren en het nieuwe verwerpen. Eerder, omdat zij dachten dat de Islamitische Fikh die door de voorgangers (Salaf) werd geproduceerd alle kwesties omvatte voor de recentere geleerden (Khalaf).

Islam is een unieke Deen (religie) die verschilt van andere godsdiensten, dit verschil is dat het de laatste definitieve boodschap is en degenen die voordien kwamen afschaft. Allah (SWT) heeft de verantwoordelijkheid tot Zich genomen om het te beschermen, aangezien het geldig is tot de Dag Des Oordeels. Hij (SWT) zei:

"Wij hebben de vermaning neer gezonden en Wij waken erover." (zie de vertaling van de betekenissen van de Koran Al-Hicr: 9)

 Het is een volledige en alomvattende ideologie waarvan het credo gebaseerd wordt op het menselijke verstand, waaruit een uitvoerig systeem voortvloeit, dat alle zaken van de mens tot de Dag Des Oordeel oplost. Het kan niet verondersteld worden dat deze ideologie oncapabel is voor het oplossen van alle problemen die de mens tegen komt in zijn leven. Allah (SWT) zei:

" ...En tot jou hebben wij het boek neer gezonden als een verduidelijking van alles..." (zie de vertaling van de betekenissen van de Koran 16: 89) De wetenschappelijke en industriële vooruitgang die door de Islamitische wereld in het verleden werd geboekt was het resultaat van de totale toepassing van de Islam en niet de scheiding van Islam van het leven. Veel van de wetenschappelijke en industriële vooruitgang die vandaag de dag wordt geboekt is toe te schrijven aan die Moslimgeleerden die veel van hun theorieën en basiswetten tijdens het Islamitische leven en de Islamitische Staat hebben opgesteld.

Daarom, is de Islam en zijn de Islamitische bewegingen als fundamentalistisch te beschrijven, op de manier waarop de Christelijke bewegingen werden beschreven, onjuist en een bevooroordeelde beschrijving. Het is niet van toepassing op de werkelijkheid van de Islam, of op iedereen wie werkt voor de terugkeer van de Islam in het leven. Dit is omdat zij ernaar streeft om de miserabele werkelijkheid waarin de Moslims leven te veranderen, welke ontstaan is door de mens bedachte systemen betreffende de levenszaken. Dit is strijdig met het werk van Christelijke fundamentalistische bewegingen, die kwamen om het bestaande feit te bewaren waarin de Christenen vóór Kapitalisme, in vorm en inhoud leefden.

Zo is de beschrijving van het Westen van Islamitische bewegingen als fundamentalistisch niets meer dan een oorlog tegen de terugkeer van de Islam als een uitvoerig systeem. Het is een strategische en zelfs een essentiële kwestie voor het Westen. Zij plannen om de derde wereld landen, en vooral de Islamitische wereld, in een achtergestelde positie te houden en hen te weerhouden voor een ware heropleving. Dit moet de nieuwe vestiging van de Khilafah verhinderen die hun systeem zal ontwortelen en een eind aan hun ambities en hebzucht zal maken.

Luister naar de verklaring van één van deze mensen; hij is een gastgeleerde op de Universiteit van Harvard voor Midden Oosten studies.

Hij legde een rapport voor aan het Congres van de V.S. waarin hij zei: "De visie van de fundamentalisten is dat de Shari'a in al zijn details zou moeten worden toegepast en dat de bevelen en de verboden van God volledig moeten worden uitgevoerd, en dat het verplicht is voor alle Moslims. Islam is de basisbron van hun kracht en de Shari'a is geschikt voor de toepassing van vandaag, zoals het geschikt was in het verleden." Hij zei ook: "De fundamentalisten haten de Westerse beschaving, zij zien het als de grootste hindernis voor de aanwezigheid van de toepassing van de Islamitische wet." De Amerikaanse geleerde John Esposito, verklaarde ook in een rapport aan het Amerikaanse Congres het volgende:

"Zij die de meeste Amerikaanse belangen bedreigen zijn de Moslimfundamentalisten."

Zo is het fundamentalisme dat door de ongelovigen wordt aangevallen een verbanning van de Islamitische Shari'a uit het leven. Als dit fundamentalisme is zijn alle Moslims fundamentalisten volgens hun mening. Dit is omdat de Moslims met hart en ziel en ijver, wachten op de totale toepassing van alle Islamitische regels onder de Khilafah staat. Wachtende om hen en de wereld van de ellende van het Kapitalisme te bevrijden en hen te zegenen met de glorie van de Islam.

"Zij wensen Gods licht met hun monden uit te doven, maar God vervolmaakt Zijn licht, ook al staat het de ongelovigen tegen." (zie de vertaling van de betekenissen van de Koran 61: 8)