De Ottomaanse staat had in de 15^de eeuw de macht in de handen in wat nu de Islamitische wereld is, behalve Marokko heeft zich pas in de 16^de eeuw aan de Ottomaanse staat toegevoegd. Omdat de Ottomaans staat zich druk bezighield met fath (in het Nederlands verovering, maar fath is niet negatief, verovering wordt in negatieve zin gebruikt), heeft ze het Arabisch verwaarloosd. Hoewel Arabisch zeer belangrijk is bij het begrijpen van de Islam en niet weg te denken is voor het doen van ijtihaad. Arabisch is het taal van de Islam en Koran.

Bovendien hebben ze niet veel aandacht besteed aan de Islamitische ideeën (intellectuele kant van de Islam) omdat ze aandacht besteedden aan het militaire van de staat. De staat was verzwakt kwa overtuiging omdat ze niet veel aandacht meer besteedden aan de Islamitische ideeën. Maar omdat de staat toen machtig was en zich op het toppunt bevond hebben ze deze zwakte wat betreft de ideeën niet tijdig kunnen opmerken.

Het was niet alleen de zwakte van de ideeën maar er was ook zwakte van binnenuit, er was gedeeldheid onder de ummah en er werd niet meer de nodige aandacht besteed aan  de ijtihaad. Al deze zwaktes en achteruitgang werden niet opgemerkt door de staat omdat ze veel te druk bezig waren met de overwinningen van Europese landen.

De zwakte binnen de staat nam in de 18^de eeuw toe en het begon zichtbaar te worden. Tegen de 19^de eeuw zag men dat de positie van de Ottomaanse staat en Europa veranderd was. Tot die tijd was de Ottomaanse staat de machtigstee staat, maar toen kwam daar verandering in. Europese landen waren niet meer zoals vroeger in een diepe duisternis maar in tegendeel, ze ontwikkelden zich door het aannemen van een nieuwe levensvisie, nieuwe waarden en een nieuwe levenssysteem. Door de industriële revolutie was het Westen verder ontwikkeld en waren ze machtiger dan de Ottomaanse staat. De zwakte die binnen de Ottomaanse staat heerste leidde tot verwarde Islamitische ideeën. De Europese landen die deze achteruitgang zagen hadden een nieuwe visie gekregen. Ze wilden deze staat, waarvoor ze eerst bang waren, zodanig verscheuren dat ze erover konden heersen.

De moslims stonden versteld toen ze de ontwikkelingen van het Westen op het gebied van ideeën, industrie en technologie zagen. Wat ze wel of niet mochten overnemen wisten ze niet. Ze konden geen onderscheid maken tussen wetenschap, industrie en uitvindingen, wat wel genomen mag worden, en filosofie, rechten, levensvisie en cultuur, wat niet mag genomen worden. Ze waren zo verzwakt op intellectueel gebied dat ze het verschil tussen wetenschap en cultuur, hadarah en madaniyya niet konden zien.

Er waren geleerde moslims die alles verwierpen wat uit het westen kwam dus ook de technologie met de bewering dat alle nieuwe dingen haram waren. Een andere kleine groep, die in Europese missionarissenscholen hadden gezeten, waren van mening dat alles zowel wetenschap en cultuur als hadara en madaniyya moest genomen worden. Het gewone volk was van mening dat er een compromis kon gesloten worden tussen dit alles.

Als gevolg hiervan waren de ummah en de staat zwak waardoor ze zichzelf niet konden beschermen tegen de ideeën. Voor de vijanden van de Islam was dit een groot voordeel en zo begonnen ze die de Islamitische staat te verdelen. De Ottomaanse staat zelf kon het niet meer tegenhouden. Het Westen was onder de mom van wetenschap een missionarissenaanval begonnen om onenigheid te brengen onder de Islamitische umma.

In de meeste Islamitische gebieden waren er missionaris-stichtingen opgericht waaronder de meeste Engels, Frans en Amerikaans waren. Met de tijd hebben deze stichtingen de Moslim studenten geleid tot nationalistische bewegingen. Zij moesten kiezen tussen de Turkse of het Arabische nationalisme. Met het provoceren van nationalistische ideeën wilden ze het volgende bereiken:

Ten eerste wilden ze de Arabieren van de Ottomaanse staat scheiden om de staat te verdelen en zo de staat Turkije te noemen zodanig dat het nationalisme werd verspreid.

Ten tweede om de enige echte band tussen de moslims te wissen door de nationalistische band.

Ze hadden 2 centrale plaatsen gekozen om de Islam en de Islamitische staat te vernietigen nl. Istanboel en Bayroet. Bayroet was gekozen om doeleinden die langer duurden. Hun doel was om haat te zaaien en onenigheid teweeg te brengen tussen moslims door Arabische nationalisme te provoceren.

Het centrum in Istanboel was bedoeld voor doeleinden van korte termijn. Dit was het centrum van de staat. Ze konden de Islamitische staat vernietigen via de regeerders die zich hier vestigden. Ze hebben hier ook verenigingen gesticht o.a. "de jonge turken", "ittihat va trakki".

Deze verenigingen hebben in 1908 een staatsgreep gedaan. En later begonnen ze de staat te leiden. Ze waren trots op (Turkse)patriottisme, ze waren van mening dat de turken beter waren dan anderen en de Turkse staat beter was dan in andere Moslimlanden. Het ‘Turk' zijn was het belangrijkste wat je kon overkomen.

De oprichting van de "jonge turken"en "ittihat va tarakki" was het ergste beweging die door het westen was gedaan om de Islamitische staat te vernietigen.

Nationalisme is het ergste en verschrikkelijkste wat de mensen uit elkaar kan drijven. Want na deze verenigingen zijn ook door Albanezen, Tsjerkessen en Koerden nationalistische verenigingen opgericht.

De Islamitische band tussen de moslims had plaats gemaakt voor een nationalistische band. Hun verbondenheid aan de Islam was veranderd door de verbinding aan het nationalisme dat ze niet eens opgemerkt hadden dat er kranten en boeken die anti-islamitisch waren werden uitgegeven in de Islamitische staat. Op deze manier zijn er overal in de Islamitische wereld ideeën over nationalisme, patriottisme en onafhankelijkheid verspreid.

In 1914 begon het einde van de verdeling van de Islamitische staat want ze gingen in WOI. Als verliezers kwamen ze uit het WOI en als resultaat het uiteenvallen van de Islamitische staat. Dit was wat het Westen altijd had willen zien. Met de vernietiging van de Islamitische staat is de regering in de Islamitische wereld niet-islamitisch geworden. En het is nog altijd zo.

Zo heeft de decadentie van de Islamitische staat en van de moslims plaatsgevonden. Het is niet in èèn keer gebeurd maar zoals boven beschreven staat, heeft het heel lang geduurd. De vijanden van de moslims hebben heel lang over gedaan om de Islamitische staat te verdelen. Ondanks al deze hebben de moslims hun Islamitische bewustzijn behouden, dus als de moslims hard werken kunnen ze hun eer herstellen en opnieuw een eenheid vormen.