Expliciet - Voor een Islamitisch bewustzijn :: Verdragen in de Islam
Verdragen in de Islam Printversie en print ...

Verdragen spelen een essentiële rol in de internationale politiek. Zij zijn contractuele overeenkomsten tussen twee of meer staten die sommige aspecten van hun relaties regelen. 

Moslims zijn in de afgelopen 100 jaar onderworpen aan de meest vernederende verdragen die de overheersing van de ongelovigen over de Moslims hebben bewerkstelligd. Verdragen zoals het verdrag van Sykes-Picot, een overeenkomst tussen de Britse en Franse imperialisten, om het Midden-Oosten van de Ottomaanse Khilafah te scheiden en onder elkaar te verdelen. Zij zijn gebruikt om de zogenaamde staat ‘Israël’ te erkennen. In 1979, ondertekende het Egyptische regime een vredesverdrag met het zogenaamde ‘Israël’ dat de bezetting van het land van Palestina erkent. In 1993, ondertekende de westers georiënteerde PLO een tussentijds vredesverdrag met het zogenaamde ‘Israël’. Een jaar later zou de monarch van Jordanië een vredesverdrag met het zogenaamde ‘Israël’ ondertekenen. Ook hebben wij gezien dat Kasjmir in de schijnwerpers stond voor een ander verdrag welke de weg zou banen om het weg te geven aan de BJP regering van India.  

Andere soorten verdragen waar de Islamitische Ummah aan onderworpen is geweest, resulteerden in economische en culturele kolonisatie. Na 11 september monde de vorming van de VS van allianties uit in militaire kolonisatie. Zij heeft haar militaire bases in de Moslimlanden zonder moeite kunnen vestigen, met de goedkeurig en de medewerking van de heersers. Dit zijn slechts enkele verdragen waar de Moslims aan zijn onderworpen, waarvan ze heden ten dagen over de hele wereld nog steeds de pijnlijke consequenties van ondergaan.

 Het is noodzakelijk voor de Moslims om de achtergrond van verdragen en reglementen te kennen, aangezien zij sterke invloeden op hun bestaan hebben. Nog belangrijker is dat wij Moslims de kwestie van verdragen vanuit het perspectief van de Shari'ah (Islamitische wetgeving) moeten bekijken aangezien de Islam zijn eigen regels heeft betreffende verdragen en overeenkomsten.

 Allah de Verhevene zei:

إِنَّاأَنزَلْنَا إِلَيْكَ الْكِتَابَ بِالْحَقِّلِتَحْكُمَ بَيْنَ النَّاسِ بِمَاأَرَاكَ اللَّهُ وَلاَ تَكُنْ لِلْخَائِنِينَخَصِيمًا

An-Nisa: 105

 “ Wij hebben u waarlijk het Boek (de Koran), dat de waarheid bevat, nedergezonden, opdat gij tussen de mensen zoudt richten door hetgeen Allah u heeft onderwezen. En wees geen pleiter voor de oneerlijken.”

 

Het belang van de Khalifah

Zoals eerder vermeldt, zijn verdragen middelen om de betrekkingen tussen twee of meer staten te regelen. Allah (SWT) heeft de Moslims voorgeschreven op welke basis de betrekkingen zouden moeten zijn gebaseerd tussen de Khilafah staat en andere staten. Dit is tevens een aspect van de Islamitische da'wah (boodschap).

 Allah (SWT) zei:

 هُوَ الَّذِي أَرْسَلَ رَسُولَهُ بِالْهُدَى وَدِينِ الْحَقِّ لِيُظْهِرَهُ

عَلَى الدِّينِ كُلِّهِ وَكَفَى بِاللَّهِ شَهِيدًا

al-Fath: 28

 “Hij is het, Die Zijn boodschapper met leiding en de godsdienst der Waarheid heeft gezonden, opdat Hij hem moge doen zegevieren over alle (andere) godsdiensten. En Allah is als Getuige voldoende.”

 Allah (SWT) heeft door zijn Goddelijke Wijsheid de Khalifah van de Moslims of degenen die door hem zijn geautoriseerd, de taak gegeven om het buitenlandse beleid uit te voeren. In de hadith die is overgeleverd door Ahmad en al-Bukhari van Abdullah ibn- Umar, hoorde hij de Boodschapper van Allah (VZMH) zeggen:

 "De Imam is een beschermer en hij is verantwoordelijk over zijn beschermelingen."

 Dit betekent dat alle kwesties die betrekking hebben tot de behartiging van de belangen van de inwoners onder de verantwoordelijkheden vallen van de Khalifah.

 In de verdragen die volgens de Shari'ah zijn toegestaan, heeft de Khalifah het recht om een verdrag af te sluiten of een verdrag niet te accepteren, omdat hij als Khalifah, als leider en beschermer van de Moslims word benoemd. Dit betekent in het bijzonder de bescherming van de kracht van de Moslims.

 Verdragen vallen onder de bepaling van contracten

De Islamitische Shari'ah beschouwt internationale verdragen als een soort contract die staten onderling tekenen om bepaalde aspecten van hun relaties te regelen. De Islam definieert een internationaal verdrag als een tijdelijke overeenkomst tussen de Islamitische Staat en andere staten om een wettig aspect van hun relaties vast te leggen en te regelen. De Shari'ah verklaart de principes en de voorwaarden die toepasbaar zijn op deze relaties. In de Islamitische jurisprudentieboeken treffen we gedetailleerde regels betreffende de verdragen. Daarom is grotendeels de standaardverordening van contracten op internationale verdragen van toepassing.

De teksten van de Koran en de Soennah bewijzen dat de Islam de totstandbrenging van internationale verdragen toelaat. Allah (SWT) zei in de Koran:

 وَإِنْ جَنَحُوا لِلسَّلْمِ فَاجْنَحْ لَهَا وَتَوَكَّلْ عَلَى اللَّهِ…

Al-Anfal: 61

“ En als zij tot vrede neigen, neigt u er dan ook toe en legt uw vertrouwen in Allah…”

 

وَإِنْ اسْتَنصَرُوكُمْ فِي الدِّينِ فَعَلَيْكُمْ النَّصْرُ إِلاَّ عَلَى قَوْمٍ بَيْنَكُمْ وَبَيْنَهُمْ مِيثَاقٌ…

Al-Anfal: 72

" Maar als zij (Moslims buiten de Islamitische Staat) hulp op het gebied van het geloof zoeken dan is het uw plicht hen te helpen behalve tegen een volk, met wat gij een verbond mee heb…”

 De toespraak van De Wetgever (As-Sha’ri) is gekomen om de regels te verduidelijken en om het vereiste ervan te verstrekken. Dit zijn de grondvesten waarop de totstandbrenging en voltooiing van oordelen op rusten, maw iets is wettelijk rechtsgeldig omdat het voldoet aan het vereiste Goddelijke oordeel. Dit heet Khitaab Al Wad (bevestigende toespraak) en heeft betrekking op het vereiste van het oordeel. Wanneer wij de contracten onder ogenschouw nemen, worden zij beschouwd als één van deze drie: 

Sahih (juist) Een contract waarvan de arkaan (regels) en shuroot (voorwaarden) rechtsgeldig zijn.

 Baatil (nietig) Een contract dat niet voldoet aan de specifieke arkaan of essentiële shuroot. Een contract dat baatil is, is het tegengestelde van één die sahih is en dus niet rechtsgeldig. Een voorbeeld hiervan is dat een man een vrouw huwt die al gehuwd is met een ander.

 Faasid (Gebrekkig) Dit is een contract dat niet voldoet aan enkele shuroot, maar wel aan de arkaan. Een contract met Faasid in zijn essentie is in overeenstemming met de Shari'ah maar zijn eigenschap (wasf) die niet in strijd is met de essentie spreekt de Shari'ah tegen, bijgevolg verdwijnt de afwijking als de oorzaak verdwijnt. Een voorbeeld hiervan is de verkoop van een bepaald goed van een stadsbewoner aan een bedoeïen. Deze transactie is faasid omdat de bedoeïen niet op de hoogte is van de prijs. Wanneer de bedoeïen op de hoogte is van de prijs wordt deze verkoop sahih.

 Verdragen waar de Khalifah mee akkoord kan gaan

De Islamitische Staat kan vredesverdragen, wapenstilstandsakkoorden, militaire verdragen, culturele verdragen, verdragen ten behoeve van het verbeteren van relaties, commerciële en financiële verdragen en verdragen die de belangen van Islamitische Da'wah kunnen dienen ondertekenen. Dit alles moet echter binnen het raamwerk passen van de Islamitische regelgeving. Als deze verdragen voorwaarden omvatten die niet in overeenstemming zijn met de Islam worden deze voorwaarden nietig verklaard en vermeden, de rest van het verdrag blijft uitvoerbaar met de resterende voorwaarden.

 Als zich een oorlog voordoet tussen de Islamitische Staat en haar vijand, is het haar toegestaan om een wapenstilstand en/ of een vredesverdrag aan te gaan volgens de vereiste doelstellingen op dat ogenblik en volgens de vereisten die de belangen van de da'wah (Islamitische Boodschap) dienen. Als de Islamitische Staat van mening dat het noodzakelijk is om vrede en vriendschap af te sluiten met naburige of op verre afstand gelegen staten over een kwestie die in het belang is van de da'wah (Islamitische Boodschap) is het haar toegestaan om dit te doen.

 De staat kan een verdrag met de ongelovigen sluiten, als hulpmiddel voor de Da'wah om hen te kunnen bereiken en de publieke opinie over Islam onder hen te beïnvloeden. Er kunnen ook verdragen worden opgesteld om een bepaald kwaad van zich af te houden of om andere vijanden te kunnen bereiken. Daarom is het toegestaan voor de Islamitische Staat om goede behulpzame verdragen met naburige staten aan te gaan evenals het toegestaan is om non-agressieverdragen (niet aanvalsverdragen) met niet naburige staten voor een specifieke periode aan te gaan, als het wordt beschouwd als een voordeel voor de Islamitische Da'wah, bescherming van de Moslims of als het een ander voordeel voor Islam of de Moslims ziet.

 De Boodschapper (VZMH) sloot een verdrag met Banu Mudlij en Banu Dumrah om de wegen waarlangs zijn leger reisde veilig te stellen en met Yuhanna bin Rub'ah sloot hij in Tabuk een verdrag om de “grenzen” van de staat in de richting van Rome en de “grenzen” van het Sham-gebied veilig te stellen.

 Verdragen met tiranheersers zijn verboden

Als een heerser of leider van een volk in oorlog, een overeenkomst met de Moslims wil afsluiten op voorwaarde dat hij met rust gelaten wil worden bij het regeren in zijn eigen land waarbij zijn wangedraging zoals moord en marteling of iets anders dat niet geschikt is in Dar-al-Islam (Islamitische grondgebied), wordt de overeenkomst verworpen, aangezien dit als een verlening van goedkeuring aan de onderdrukking van de mensen wordt beschouwd, en elke poging zou moeten worden ondernomen om het te verhinderen en het tegen te gaan. Dit is in grimmige vergelijking met de VS. die geen moeite heeft om overeenkomsten te sluiten met tirannen, zoals Karimov (President van Oezbekistan), die deze overeenkomsten als dekmantel gebruiken om hun onderdrukking voort te zetten.

 Regels betreffende verdragen

Verdragen moeten aan specifieke wettelijke voorwaarden voldoen om als geldig te kunnen worden beschouwd. Er zijn drie soorten voorwaarden:

 1) De essentiële componenten van het verdrag (bij het ontbreken van één van deze voorwaarden maakt het verdrag ongeldig en nietig zoals dat ook het geval is bij de gebruikelijke contracten)

  1.  a) - de partijen die deelnemen aan het verdrag (twee of meer staten)

  2.  b) – het soort verdrag - (b.v. handelsregelgeving, wapenstilstand)

  3.  c) - de tekst van het verdrag. - (b.v. in het verdrag van Hudaybiyah, waren de deelnemende partijen, de Islamitische Staat en de staat van de Quraish; de inhoud was een wapenstilstand voor 10 jaar, en de tekst werd bekrachtigd door de verklaring: ("dit is waar Muhammad Bin Abdullah met Suheil bin Amir overeen gekomen zijn...")

 Aldus, een verdrag dat één van deze componenten niet bevat wordt als nietig verklaard en is ongeldig.

 2) De primaire voorwaarden van het verdrag (het ontbreken van één van deze voorwaarden doet het verdrag teniet)

a) - de partijen die deelnemen aan een overeenkomst moeten beiden in staat zijn om tot een resolutie te komen en deze te bewerkstelligen. Daarom kan de Islamitische Staat geen overeenkomst sluiten met een andere staat, om een (derde) gebied bij te voegen, tenzij de staat waarmee een overeenkomst gesloten wordt het gebied met overweging al beheerd. Een onbevoegd individu kan geen verdrag sluiten namens zijn staat (b.v., Arafat en zijn Palestijnse autoriteiten zijn niet gemachtigd om de Ummah te vertegenwoordigen of een verdrag met het zogenaamd ‘Israël’ te sluiten, hierdoor zijn alle verdragen en overeenkomsten die zij hebben gesloten ongeldig en nietig).

b) - de overeenkomst zou het resultaat van vrije wil moeten zijn, ver van bedriegen (b.v. valse documenten) of dwang. De enige uitzondering zijn wapenstilstandsovereenkomsten die per definitie een element van dwang bevat, maar zijn niettemin geldig.

c) - de inhoud van het verdrag moet bestaand en wettelijk zijn. Het is bijvoorbeeld Haram (verboden) om een handelsovereenkomst te sluiten betreft khamr (bedwelmende middelen)

d) - Andere primaire voorwaarden van gebruikelijke contracten zoals het bestaan van een wederzijds en gelijktijdig akkoord tot het verdrag.


3) De secundaire voorwaarden van het verdrag (het ontbreken van één van deze voorwaarden kunnen het verdrag ontbinden)

a) – Er kan geen enkel verdrag worden gesloten met een staat die in oorlog is met de Moslims, buiten een wapenstilstandsverdrag. Wanneer er een verdrag zou worden afgesloten zou dit betekenen dat het in tegenspraak is met de wetten van de oorlog, omdat “de heiligheid van het leven” en bescherming van het bezit” van de staatsburgers in gevaar is. Nochtans, is het mogelijk om na een wapenstilstandsakkoord andere soorten verdragen te ondertekenen met de desbetreffende staat.


b) - een nieuw verdrag mag een reeds gevestigd verdrag niet tegenspreken. De Staat heeft de plicht om zijn verplichtingen in het kader van bestaande verdragen te eren. Het aangaan van nieuwe verdragen, die bestaande verdragen ondermijnen, zou het verloochenen zijn van een verplichting, wat Haram is. Allah (SWT) zei:

 

وَأَوْفُوا بِعَهْدِي أُوفِ بِعَهْدِكُمْ وَإِيَّايَ فَارْهَبُونِي
 “… Gedenkt Mijn gunsten, welke Ik u bewees en wees getrouw aan Mijn verbond. Ik zal Mijn verbond met u houden en Mij alleen zult gij vrezen” .

Al Bakarah: 40

en 

يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا أَوْفُوا بِالْعُقُودِ

Al Ma'idah: 1

“O, gij die gelooft, komt uw verdragen na…”

 Zulke verdragen zijn ongeldig

c) - de tekst van het verdrag moet duidelijk en voldoende gedetailleerd zijn om eventuele meningsverschillen betreffende de inhoud uit te sluiten. Daarom mogen de verdragen niet dubbelzinnig zijn. Allah (SWT) zei:

 وَلاَ تَتَّخِذُوا أَيْمَانَكُمْ دَخَلاً بَيْنَكُمْ

An-Nahl: 94

“ En maakt uw eden niet tot een middel van bedrog onder elkaar…”

 Dit betekent niet dat de Staat een bepaalde strategie niet mag toepassen. De Staat mag een strategie gebruiken maar niet door valse verdragen als hulpmiddel te gebruiken.

d) - het verdrag zou het buitenlandse beleid van de Staat moeten dienen door een specifieke doelstelling in acht te nemen. Het zou als doel moeten hebben om het Islamitische buitenlands beleid te vergemakkelijken m.a.w. de deuren te openen om de Islamitische Boodschap te verkondigen. De Ummah heeft het recht om de Khalifah aan de kaak te stellen bij het aantonen of het aangenomen verdrag daadwerkelijk voldoet aan deze voorwaarde. Als het verdrag niet het buitenlandse beleid dient, wordt het verdrag geannuleerd. Het is opmerkelijk hoe de vredesverdragen die door onze verraderlijke heersers vandaag de dag worden ondertekend, op geen enkele manier deze doelen bereiken.

e) - het verdrag mag geen onwettige termijnen omvatten. Indien Moslims zulke voorwaarde onder dwang hebben moeten goedkeuren, zouden ze direct afstand moeten doen zodra zij dit kunnen. Anders, wordt de voorwaarde genegeerd maar de rest van het verdrag blijft van kracht.

f) - de verdragen zouden in het Arabisch moeten worden geschreven, aangezien het Arabisch het staatsmedium is van uitdrukking, instructie en correspondentie. De Boodschapper (VZMH) maakte gebruik van het Arabisch in zijn brieven die werden verstuurd aan andere staatshoofden welke niet de Arabische taal beheersten. Het feit dat hij (VZMH) dit deed, terwijl er een behoefte was om andere talen te gebruiken, bewijst dat de Arabische taal de taal van de Islamitische Staat is welke voor officiële zaken gebruikt dient te worden. Het overtreden van deze voorwaarde vernietigt niet het verdrag, aangezien het geen invloed op de tekstuele substantie en de doelstellingen van het verdrag heeft, maar het is Haram voor die individuen die verantwoordelijk zijn voor deze schending. Deze voorwaarde kan slechts onder noodzakelijke situaties worden opgeschort.

g) Daarnaast, moet het verdrag een tijdslimiet hebben. Imam Tabari meldt de consensus van geleerden over deze kwestie in zijn boek "Al Jihad" pagina 14. Permanente verdragen en de semi-permanente verdragen (verdragen voor bijzonder lange tijdintervallen, b.v. 99 jaar) zijn haram. Allah (SWT) zei:

 

بَرَاءةٌ مِنْ اللَّهِ وَرَسُولِهِ إِلَى الَّذِينَ عَاهَدتُّمْ مِنْ الْمُشْرِكِينَ فَسِيحُوا فِي الأَرْضِ أَرْبَعَةَ أَشْهُرٍ

At-Tauwbah: 1-2

“ Dit is de verklaring van ontheffing door Allah en zijn boodschapper tegenover degenen der afgodendienaren met wie gij een verdrag hebt gesloten. Gaat daarom in het land rond voor vier maanden….”   

Dit was in verwijzing naar die ongelovigen met wie de Moslims open verdragen hadden. Dit vers doet deze soorten verdragen teniet, omdat het gebrek aan een specifiek tijdskader voor een verdrag de Jihad op het grondgebied uitsluit. Nochtans, zei de Boodschapper (VZMH):

الجهاد ماض إلى يوم القيامة


"Jihad gaat tot de Dag Des Oordeels verder."

 In het volgende gaan we verdragen behandelen die Haram zijn en waar de Moslims niet aan mogen deelnemen. Indien zij zulke verdragen reeds hebben ondertekend zijn zij automatisch ongeldig en nietig

1 - Verdragen tot oprichting van permanente grenzen voor de Islamitische Staat.

Deze verdragen staan het bestaan van meer dan één Moslimstaat toe (als Islam wordt toegepast aan beide kanten van de grenzen) en begrenzen de Jihad (als de ongelovigen en de Islam deze grenzen delen).

 Over het bovengenoemde zei De Boodschapper van Allah (VZMH):

إذابويع لخليفتين فاقتلوا الآخر منهما

"Als er een belofte van trouw wordt gegeven aan twee Khulaf'aa, dood dan de tweede van hen."  [ Moslim ]

 Dit laat ons duidelijk zien dat de Moslims niet meer dan één heerser en één Staat mogen hebben. Enerzijds, zegt Allah (SWT): 

قَاتِلُواالَّذِينَ يَلُونَكُمْ مِنْالْكُفَّار  

At-Tauwbah: 123

“… bestrijdt de ongelovigen die in uw nabijheid zijn...”

 Geen ideologie kan grenzen erkennen. Een ideologie is dynamisch in zijn bestaan, in tegenstelling tot statisch breidt het zich uit of krimpt in.

2 - de Militaire allianties (al-Ahlaf al Askariyya) zijn verboden - Ongeldig en Nietig.

Militaire allianties zijn contracten tussen twee of meer staten die hun militaire capaciteiten bundelen tegen een gemeenschappelijke vijand, zoals de NAVO, of militaire informatie en intelligentie of het strijdarsenaal gemeenschappelijk gebruiken, of als één van hen in oorlog wil treden zij het andere zal raadplegen om de oorlog samen aan te gaan, met of zonder de belangen die zij hierin zien. Elk van deze allianties, of zij een duo of een collectief vormen, vergen dat het leger met zijn bondgenoot vecht om haar en zijn entiteit te beschermen.

Deze allianties zijn nietig in hun essentie, waardoor de Islamitische Ummah niet verplicht is om de hieruit volgende verplichtingen na te komen, zelfs als de Khalifah van de Moslims een dergelijk contract is aangegaan. Dit is vanuit de Shari'ah oogpunt gezien Haram, aangezien de Moslims zullen moeten strijden onder een ongelovig gezag en onder de vlag van ongeloof om zo de ongelovige entiteit te bewaren.

Het is in geen geval toegestaan voor een Moslim om te vechten, dan behalve onder de Islamitische leiderschap en onder de Islamitische vlag.

Er kwam een verbod in de Sahih hadith tegen het vechten onder de vlag van ongelovigen en hun gezag of leiding. Volgens de overlevering van Ahmad en An-Nisa'i van Anas die zei: De Boodschapper van Allah (VZMH) zei:

لاتستضيئوا بنار المشركين

"Streef niet naar licht met het vuur van polytheïsten" d.w.z. maakt het vuur van de polytheïsten geen licht voor u.

 Het vuur is een metoniem (kinaya) voor oorlog; het wordt gezegd het "vuur van oorlog was aangewakkerd" (awqada nar) d.w.z. zijn kwade en hevige hartstocht/opwinding werd in het leven geroepen of aangewakkerd. En de brand van angst (tahweel) is een vuur die de Arabieren in Jahilliyah (tijd der onwetendheid) tijdens allianties ontstoken. Deze Hadith zinspeelt op oorlog met polytheïsten en de goedkeuring van hun vlag. Van deze hadith wordt het verbod om samen met polytheïsten oorlog te voeren begrepen.

Imam As-Sarakhsi zegt in zijn boek “al-Mabsut” in het deel van “Siyar” over de hadith van adh-Dhahabi (ra) dat de Boodschapper van Allah (VZMH) op de dag van Uhud naar buiten ging waar hij een husna eskader zag of hij zei khushna. Hij zei: 'Wie zijn zij?' Zij zeiden: ‘De Joden zo en zo.' Waarop hij vervolgens zei: ‘Wij zoeken geen hulp van ongelovigen.’ De interpretatie hiervan is dat zij op zichzelf sterk genoeg waren, waardoor ze autonoom konden handelen en niet onder de vlag van de Islam vochten. Voor ons geldt dat wij slechts de hulp van hen vragen als zij onder de vlag zouden vechten van de Moslims. Als zij onder hun eigen vlag willen vechten, kunnen wij geen hulp van hen inroepen. Dit is tevens de interpretatie van de Sahih hadith overgeleverd door Ahmad en An-Nisa'i: “Streef niet naar licht met het vuur van polytheïsten” en hij (vzmh)zei ook: “ik ben vrij/ver ( Arabisch: bariu) van elke Moslim die samen met een polytheist vecht” welke betekent dat het verboden is voor een Moslim om onder de vlag van een polytheïst te vechten.

Dit maakt het duidelijk dat militaire allianties met ongelovige staten Haram zijn in de Shari'ah, waardoor er geen overeenkomst met hen mag worden getekend. Het wordt niet toegestaan voor de Moslim om zijn bloed te vergieten om een oorlogvoerende ongelovige te verdedigen.

3 - Verdragen die toegang verlenen tot zeehavens, luchtmachtbasissen en militaire wegen aan de Kuffar legers. Allah (subhanahu wa ta'aala) zegt:

      وَلَنْ يَجْعَلَ اللَّهُ لِلْكَافِرِينَ عَلَىالْمُؤْمِنِينَ سَبِيلاً

An-Nisa: 141

 “…Allah zal de ongelovigen op generlei wijze over de gelovigen doen zegevieren.”

 Dergelijke verdragen geven het gezag van de Kuffar over Moslimland en over de Moslims. Dit is het nieuwe gezicht van het kolonialisme en het is Haram.


Het bestand (al-Hudna)

Vredesverdragen tussen Moslims en ongelovigen worden toegestaan wegens het bestand van de Profeet (VZMH) met de Koeraish in Hudaybiyah. Echter, dit is slechts toegestaan als het bestand een voordeel voor het buitenlandse beleid of het verspreiden van de Da'wah met zich mee brengt.

Dit is omdat de Boodschapper van Allah (VZMH) bij het horen van het nieuws dat de mensen van Khaybar en Makkah een overeenstemming hadden gesloten om samen de Moslims aan te vallen, naar Hudaybiyah vertrok om een overeenkomst met de Kuraish (Mekaanen) af te sluiten. Vervolgens viel hij direct op zijn terugkeer van Hudaybiyah, Khaybar binnen en stuurde ook boodschappers naar de koningen en de leiders om hen uit te nodigen tot de Islam. Dit wijst erop dat, het bestand van Hudaybiyah in het voordeel was voor het verspreiden van Da'wah.

Tijdslimiet voor het Bestand


Als het voordeel van een bestandsverdrag wordt bevestigd, moet het nog voldoen aan een gespecificeerde en een bekende tijdslimiet. Geen één bestand wordt toegestaan zonder een tijdslimiet, want het tegendeel hiervan zou de opschorting van de Islamitische Da'wah voor onbepaalde tijd zijn, ook het bestand van Hudaybiyah werd gebonden aan een specifieke periode, waarvan we verplicht zijn om het op te volgen.

Kwesties die een vredesverdrag ongeldig maken

Als er een geldig vredesverdrag is aangegaan, wordt het verplicht ons aan het verdrag te houden totdat we waarnemen dat:

i)  zijn periode is verstreken.
ii)  de andere Staat het verdrag overtreedt door het voortijdig te beëindigen.
iii) de andere Staat het verdrag overtreedt door de Khilafah Staat aan te vallen.
iv) de andere Staat het verdrag overtreedt door een Moslim of een dhimmi te doden
v)  iets wordt gedaan die de voorwaarden van het bestand tegenspreken.

Het wordt toegestaan in deze omstandigheden om het buitenlandse beleid een andere wending te geven, waarbij een verrassingsaanval tegen de vijandelijke staat wordt toegestaan.

De reden van dit is het vredesbestand die de Boodschapper (VZMH) met de Quraish had afgesloten. Toen de Quraish hun bestand braken, werd het voor de Islamitische Staat toelaatbaar om de voorwaarden van het bestand te negeren. Vervolgens is de Profeet (VZMH) Makkah binnengevallen en heeft haar ingenomen.

Ook vermeldt Allah (SWT) dit in de Koran:

 

فَمَااسْتَقَامُوا لَكُمْ فَاسْتَقِيمُوالَهُمْ

At-Taubah: 7

“…zolang zij getrouw tegenover u zijn, weest getrouw tegenover hen…”

Ook zei Hij (SWT):

 وَإِمَّاتَخَافَنَّ مِنْ قَوْمٍ خِيَانَةً فَانْبِذْإِلَيْهِمْ عَلَى سَوَاءٍ إِنَّ اللَّهَ لاَ يُحِبُّالْخَائِنِينَ
Al-Anfal: 58

 “ En als gij ontrouw van een volk vreest verstoot hen dan op gelijke wijze. Voorzeker, Allah heeft de ongelovigen niet lief.”

 En Hij (SWT) zei:

 وَإِنْ نَكَثُوا أَيْمَانَهُمْ مِنْ بَعْدِ عَهْدِهِمْوَطَعَنُوا فِي دِينِكُمْ فَقَاتِلُوا أَئِمَّةَ الْكُفْرِ إِنَّهُمْ لاَ أَيْمَانَلَهُمْ لَعَلَّهُمْ يَنتَهُونَ

At-Taubah: 12  

 “ Maar indien zij na hun verbond hun eden breken en uw godsdienst smaden, bestrijdt dan de leiders van het ongeloof - waarlijk, hun eden zijn niets - opdat zij mogen ophouden.”

 Het annuleren van verdragen

Verdragen die door de Islamitische Staat worden ondertekend zijn niet afgesloten om de situatie van de Moslims te verergeren, of om het verdrag te schenden. Het is echter toegestaan om het verdrag in specifieke situaties te annuleren binnen het raamwerk van de Shari'ah, buiten de regels van de Shari'ah om  wordt dit niet toegestaan. Wanneer een verdrag wordt geannuleerd moet de Khalifah aankondigen aan de andere staat dat het verdrag is verbroken. De situaties waarin de Shari'ah het annuleren van het verdrag met de vijand toelaat zijn:

Ten eerste: als de staat met wie het verdrag (mu'ahid) is afgesloten op enigerlei wijze de vijand van de Moslims bijstaat en hem tegen de Moslims steunt.

Ten tweede: als de mu'ahid één of meer van de voorwaarden van het verdrag overtreedt, zoals dat in het bestand van Hudaybiyah voorkwam.

Ten derde: als er gevreesd wordt voor bedrieging en verraad van de mu'ahid, wordt het annuleren van het verdrag toegestaan. Allah (SWT) zegt:

 

وَإِمَّاتَخَافَنَّ مِنْ قَوْمٍ خِيَانَةً فَانْبِذْإِلَيْهِمْ عَلَى سَوَاءٍ إِنَّ اللَّهَ لاَ يُحِبُّالْخَائِنِينَ
 Al-Anfal: 58

 

“ En als gij ontrouw van een volk vreest verstoot hen dan op gelijke wijze. Voorzeker, Allah heeft de ongelovigen niet lief.”

 In deze situatie is het verplicht om de vijand te informeren en het verdrag met hem te annuleren.

Ten vierde: Als de mu'ahid het verdrag met de Islamitische Staat compleet overtreedt door de Khilafah Staat aan te vallen. In deze situatie is het verplicht om het verdrag met hen te annuleren en hen hard terug te slaan, welke een les en een waarschuwing zal zijn voor anderen die zich in een soortgelijke situatie met de Moslims bevinden. Allah (SWT) zegt:  

الَّذِينَ عَاهَدْتَ مِنْهُمْ ثُمَّ يَنقُضُونَ عَهْدَهُمْ فِي كُلِّ مَرَّةٍ وَهُمْ لاَ يَتَّقُونَفَإِمَّا تَثْقَفَنَّهُمْ فِي الْحَرْبِ فَشَرِّدْ بِهِمْ مَنْ خَلْفَهُمْ لَعَلَّهُمْ يَذَّكَّرُونَ

al-Anfal: 56-57 

  “Degenen met wie jij een verbintenis bent aangegaan, en die dan elke keer hun verbintenis verbreken en die niet godvrezend zijn. Als jij hen in de oorlog aantreft verstrooi dan via hen wie erachter hen staan; opdat zij er lering uit mogen trekken.”

 Het is duidelijk dat de vervulling van verdragen een verplichte kwestie is. Als het verdrag voor een specifieke periode is, is het verplicht om het tot zijn eindperiode te vervullen; wanneer zijn periode wordt voltooid wordt het toegestaan om het niet te vernieuwen.

Tot slot:

De Wetgever (As-Sha’ri) heeft de soorten internationale verdragen en de situaties waarin de verdragen ongeldig zijn bepaald en vastgelegd. Het is verplicht om ons te binden aan het oordeel die De Wetgever ons heeft getoond betreffende de verdragen. Dit betekent, dat wij ons moeten begeven binnen de grenzen die Hij (SWT) voor ons heeft neergelegd. Binnen deze grenzen heeft Hij (SWT) de Khalifah de bevoegdheid gegeven om te kiezen waar en wanneer hij zijn advies en Ijtihad (een oordeel verschaft door intens onderzoek) hierover mag gebruiken.

Sluit venster